આરવના શબ્દો મીરાંના કાનમાં સીસાની માફક ઓગળી રહ્યા હતા. એના શરીરમાંથી જાણે બધું લોહી ખેંચાઈ ગયું હોય એવી અનુભૂતિ થઈ. આંખો સામે ધુમ્મસ છવાઈ ગયું. જે પ્રતિક્રિયાની એને આશા હતી, એનાથી સાવ વિપરીત પ્રતિક્રિયા હતી આ. એની આંખો સામે પંદર વર્ષના સંસારના બધા ચિત્રો એક પછી એક પસાર થવા લાગ્યા. એમના લગ્ન, સંતાનોના જન્મની ખુશી, નાની મોટી લડાઈઓ, ફરી સમાધાન… શું આ બધું જ જૂઠ હતું?
“વર્ષોથી?” મીરાં માંડ માંડ બોલી શકી. એનો અવાજ ગળામાં જ રૂંધાઈ ગયો. “તને… તને જરાય અફસોસ નથી થતો? આજે આપણી વર્ષગાંઠ છે, આરવ!” એની આંખોમાં ઝળઝળિયાં આવી ગયા. ગાલ પરથી આંસુની ધારાઓ વહેવા લાગી. અત્યાર સુધી જે હિંમતથી એ આ નાટક કરી રહી હતી, એ બધી હિંમત એક જ પળમાં ઓગળી ગઈ હતી. આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો.
આરવે ખુરશી સહેજ પાછળ ખેંચી. “અફસોસ? મીરાં, અફસોસ કેમ થાય? મેં તને ક્યારેય પ્રેમ નહોતો કર્યો એવું નથી, પણ સમય જતાં લાગણીઓ બદલાતી હોય છે. અને છેલ્લા કેટલાક સમયથી તો આપણે એક છત નીચે રહેતા બે અજાણ્યા લોકો જેવા જ બની ગયા હતા. હું આ સંબંધમાંથી ખુશ નહોતો. મને ખબર હતી કે તું પણ ખુશ નથી, પણ કોઈ પહેલ કરતું નહોતું.”
“પણ હું…” મીરાં કશું બોલવા ગઈ પણ શબ્દો મળ્યા નહીં. એને યાદ આવ્યું એની બધી કોશિશો, આરવને ખુશ કરવાની, સંબંધને જીવંત રાખવાની. છેલ્લા છ મહિનાથી એ આરવને ફરી પોતાની તરફ ખેંચવા માટે કેટલાય પ્રયાસો કરી રહી હતી. નાનામાં નાની વાતે પણ એ આરવનું ધ્યાન ખેંચવા પ્રયત્ન કરતી. ક્યારેક ગુસ્સો કરતી, ક્યારેક રિસાતી, પણ એની એક પણ કોશિશને આરવે ભાવ આપ્યો નહોતો. શું આ બધું એટલા માટે જ હતું?
આરવ ઊભો થયો. “જો મીરાં, તારો આ ‘નવો સંબંધ’ તારા માટે એક નવી શરૂઆત છે. અને મારો ‘નવો સંબંધ’ મારા માટે. આપણે બંને આમાંથી મુક્તિ મેળવી શકીએ છીએ. આનાથી સારો સમય બીજો કયો હોય?”
મીરાં એને તાકી રહી. એનો ચહેરો આંસુઓથી ભીનો હતો, પણ હવે એમાં ગુસ્સો ભળતો હતો. આ માણસ… જેની સાથે એણે પંદર વર્ષ જીવ્યા હતા, સંતાનોને ઉછેર્યા હતા, એ આટલો નિષ્ઠુર, આટલો પરગજુ કેવી રીતે હોઈ શકે? એની દરેક વાતમાં સ્વાર્થની ગંધ આવતી હતી. એની મુક્તિની વાતમાં ફક્ત એની જ મુક્તિ હતી.
રસોડામાંથી રાતરાણીની સુગંધ હજુ પણ આવતી હતી, પણ હવે એને એમાં એક અજીબ ગંધ ભળતી લાગી. કદાચ એ એમના સંબંધના સડી ગયેલા અવશેષોની ગંધ હતી. મીણબત્તીની ઝાંખી રોશનીમાં આરવનો ચહેરો એકદમ અજાણ્યો લાગતો હતો. જાણે એને ક્યારેય ઓળખતી જ ન હોય.
આરવે રૂમમાંથી બહાર નીકળતા કહ્યું, “હું આજે મિત્રના ઘરે જ રોકાઈ જઈશ. તું તારી રીતે વિચારજે.” એના પગલાં દાદરા ઉતરતા સંભળાયા અને પછી ઘરનું મુખ્ય દ્વાર બંધ થવાનો અવાજ આવ્યો. એ અવાજ મીરાંના હૃદયમાં વાગેલી છેલ્લી ખીલી જેવો હતો. આ સ્ટોરી https://justgujjuthings.xyz ની માલિકીની છે. કોઈએ પણ આ કન્ટેન્ટ કોપી કરવું નહીં, અન્યથા Copyright Strike આવી શકે છે.
મીરાં ત્યાં જ જમીન પર ફસડાઈ પડી. હાથમાં રહેલો ચમચો હજુ પણ સહેજ ભીનો હતો. ટેબલ પરનું જમવાનું ઠંડુ પડી ગયું હતું. એની નજર સામે મીણબત્તીની જ્યોત ધીમે ધીમે કાંપી રહી હતી. એની આંખોમાં આઘાત, વિશ્વાસઘાત અને ભવિષ્યની અસ્પષ્ટતા એકસાથે દેખાતી હતી. એને સમજાતું નહોતું કે હવે શું થશે? આ પંદર વર્ષનો સંસાર, આ બાળકો, એનું પોતાનું અસ્તિત્વ… શું આ બધું એક મજાકના પરિણામે આમ અચાનક વિખેરાઈ જશે? કે પછી આ મજાક તો માત્ર એક નિમિત્ત હતી, જેણે વર્ષો જૂના કડવા સત્યને બહાર લાવી દીધું હતું? એની આંખોમાં આંસુ વહેતા રહ્યા, પણ હવે એમાં કોઈ અવાજ નહોતો. એક ગાઢ, ગંભીર શાંતિ છવાઈ ગઈ હતી, જાણે તોફાન પહેલાની શાંતિ હોય.
“જો તમને આ સ્ટોરી પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો સાથે શેર કરજો તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.”