રમેશભાઈના જમણા હાથમાં ઇસ્ત્રીનું વજન ખાસ્સું ભારે હતું. તે જૂની, જાડી અને ભારે સ્ટીલની ઇસ્ત્રી હતી. ભીના સુતરાઉ કાપડ પર ગરમ ઇસ્ત્રી ફરતી ત્યારે એક ખાસ પ્રકારની વરાળ નીકળતી હતી. તે વરાળમાંથી ગરમ અને સ્વચ્છ કાપડની સુગંધ આવતી હતી. રમેશભાઈને આ સુગંધ ખૂબ ગમતી હતી. સવારનો સમય હતો. ખુલ્લી બારીમાંથી આવતો તડકો સીધો તેમના લાકડાના ટેબલ પર પડતો હતો. તેમણે શર્ટની બાંયને કાળજીપૂર્વક સીધી કરી. બટન પાસે ઇસ્ત્રી ફેરવતી વખતે તેઓ ખૂબ ધ્યાન રાખતા હતા. રમેશભાઈ સ્વભાવે ખૂબ શાંત અને ધીરજવાળા માણસ હતા. બેંકમાંથી નિવૃત્ત થયા પછી ઘરમાં પત્ની સુધાને ઘરકામમાં મદદ કરવી તે તેમનો રોજનો ક્રમ બની ગયો હતો. આ કામમાં તેમને કોઈ નાનપ કે શરમ લાગતી ન હતી.
રસોડામાંથી સુધાના કામ કરવાનો અવાજ આવતો હતો. શાક કાપવાનો અવાજ, વાસણનો અવાજ અને વઘારની સુગંધ આખા ઘરમાં ફેલાઈ રહી હતી. રમેશભાઈ અને સુધાનું જીવન એકદમ સાદું અને સરળ હતું. બંને એકબીજાની જરૂરિયાતો સમજતા હતા. ઘરમાં કોઈ મોટો અવાજ થતો ન હતો. બધું જ એકદમ શાંતિથી ચાલતું હતું. રમેશભાઈએ એક શર્ટ પૂરો કર્યો અને તેને વાળીને ખુરશી પર મૂક્યો. તેમણે બીજો શર્ટ લીધો અને તેના પર પાણીના છાંટા નાખ્યા.
તેમના ઘરની બરાબર બાજુમાં કમળાબેનનું ઘર હતું. બંને ઘરની વચ્ચે માત્ર એક નાની ઈંટોની દીવાલ હતી. દીવાલ એટલી નીચી હતી કે બંને બાજુના લોકો આસાનીથી એકબીજાને જોઈ શકતા અને વાતો કરી શકતા હતા. કમળાબેન રોજ સવારે પોતાના આંગણામાં સાવરણીથી કચરો વાળતા હતા. આજે પણ તેઓ પોતાનું કામ કરી રહ્યા હતા. જમીન પર સાવરણી ઘસાવાનો અવાજ આવતો હતો. કમળાબેન સ્વભાવે સારા હતા, પણ ક્યારેક તેઓ વાતોને બહુ જલ્દી ખોટી રીતે સમજી લેતા હતા. કચરો વાળતા વાળતા કમળાબેનની નજર રમેશભાઈની ખુલ્લી બારી તરફ ગઈ.
રમેશભાઈ પૂરા ધ્યાનથી ઇસ્ત્રી કરી રહ્યા હતા. તેમના કપાળ પર પરસેવાનું એક ટીપું હતું. કમળાબેન દીવાલ પાસે આવ્યા અને હસીને બોલ્યા.
“રમેશભાઈ, તમે તો બહુ સરસ ઇસ્ત્રી કરો છો. ધોબી કરતા પણ વધારે સારી.”
રમેશભાઈએ પોતાનું કામ અટકાવ્યું. તેમણે ઇસ્ત્રીને ટેબલની એક બાજુ પર ઊભી મૂકી. તેમણે પોતાના જાડા ચશ્મા આંગળીથી સરખા કર્યા અને નમ્રતાથી હસ્યા.
“આભાર કમળાબેન. આ તો હવે રોજની આદત પડી ગઈ છે. નવરાશના સમયમાં આ કામ કરવાથી સમય પણ પસાર થઈ જાય છે અને ઘરનું કામ પણ હળવું થઈ જાય છે.”
કમળાબેને મજાકના સૂરમાં કહ્યું, “જો તમને આટલી સરસ ઇસ્ત્રી કરતા આવડતું હોય, તો તો એક દિવસ અમારા ઘરના કપડાં પણ તમને જ આપી દઈશ. અમારા કપડાં પણ ઇસ્ત્રી કરી આપજો.”
રમેશભાઈ પણ આ મજાકમાં જોડાયા. તેમણે સાવ સરળતાથી અને કોઈ પણ ખરાબ ઈરાદા વગર જવાબ આપ્યો, “ચોક્કસ કમળાબેન. મોકલી આપજો. મને તો આ કામની આદત છે. હું કરી આપીશ.”
કમળાબેને હસતા હસતા પૂછ્યું, “પણ આ કામ મફતમાં તો નહીં કરો ને. બદલામાં શું લેશો?”
રમેશભાઈએ તરત જ સીધો જવાબ આપ્યો, “પત્ની જે આપે છે, તેના કરતા થોડું ઓછું આપી દેજો. મને ચાલશે.”
આ વાક્ય પૂરું થતાં જ વાતાવરણ અચાનક બદલાઈ ગયું. કમળાબેનનું હાસ્ય અચાનક ગાયબ થઈ ગયું. તેમના ચહેરા પરનો રંગ ઉડી ગયો. તેમની આંખો મોટી થઈ ગઈ. તેમણે પોતાના હાથમાં પકડેલી સાવરણી જોરથી જમીન પર પછાડી. તેઓ એક પણ શબ્દ બોલ્યા વગર સીધા પોતાના ઘરમાં જતા રહ્યા. લાકડાનો ભારે દરવાજો ખૂબ મોટા અવાજ સાથે બંધ થયો.
રમેશભાઈને કંઈ સમજાયું નહીં. તેઓ થોડી વાર માટે બારીની બહાર ખાલી આંગણા તરફ જોતા રહ્યા. તેમને લાગ્યું કે કદાચ કમળાબેનને ઘરમાં કોઈ કામ યાદ આવી ગયું હશે. તેમણે ફરીથી ઇસ્ત્રી હાથમાં લીધી. ઇસ્ત્રી હવે થોડી ઠંડી થઈ ગઈ હતી. તેમણે પોતાનું કામ પૂરું કર્યું.
દિવસો પસાર થવા લાગ્યા. રમેશભાઈએ નોંધ્યું કે કમળાબેનનો વ્યવહાર સાવ બદલાઈ ગયો હતો. પહેલા તેઓ સવારે મળતા ત્યારે હાથ જોડીને જય શ્રી કૃષ્ણ કહેતા હતા. હવે તેઓ રમેશભાઈને જોતા જ મોઢું ફેરવી લેતા હતા. રમેશભાઈ આંગણામાં પોતાના ગુલાબના છોડને પાણી પીવડાવતા હોય અને કમળાબેન બહાર આવે, તો તેઓ તરત જ પાછા અંદર જતા રહેતા હતા. આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો. બંને ઘર વચ્ચેની નીચી દીવાલ હવે જાણે એક મોટો પહાડ બની ગઈ હતી. કમળાબેનની આંખોમાં એક વિચિત્ર ગુસ્સો રહેતો હતો. રમેશભાઈ જ્યારે પણ તેમની સામે જોવાનો પ્રયત્ન કરતા, ત્યારે કમળાબેન પોતાની નજર નીચી કરી લેતા અથવા બીજે જોવા લાગતા.
રમેશભાઈને આ બધું ખૂબ ભારે લાગતું હતું. પડોશીઓ સાથે આવો વ્યવહાર તેમને પસંદ ન હતો. તેઓ શાંતિપ્રિય માણસ હતા. કોઈ તેમનાથી નારાજ રહે તે વાત તેમને અંદરથી ખાતી હતી.
એક રાત્રે જમતી વખતે રમેશભાઈએ સુધાને આ વાત કરી. ડાઇનિંગ ટેબલ પર સ્ટીલની થાળીમાં ચમચીનો અવાજ આવતો હતો. રોટલી ગરમ હતી અને દાળની સુગંધ આવતી હતી. રમેશભાઈએ પાણીનો ગ્લાસ હાથમાં લીધો અને કહ્યું.
“સુધા, મને લાગે છે કે કમળાબેન આજકાલ મારી સાથે બોલતા નથી. મેં કંઈ ખોટું કર્યું હોય તેવું મને યાદ નથી આવતું. પણ તેઓ મારી સામે જોવાનું પણ ટાળે છે.” આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો.
સુધાએ પોતાની થાળીમાંથી નજર ઊંચી કરી. તેણે શાંતિથી કહ્યું, “કદાચ તેમના ઘરમાં કોઈ ચિંતા હશે. અથવા કોઈ બીમારી હશે. તમે વધારે વિચાર ન કરો. સમય જતાં બધું ઠીક થઈ જશે. આપણે ક્યાં કોઈનું ખરાબ કર્યું છે.”
રમેશભાઈએ માથું હલાવ્યું, પણ તેમના મનમાંથી આ વાત જતી ન હતી. તેમને ખાતરી હતી કે કમળાબેનની નારાજગીનું કારણ તેઓ પોતે જ છે.
એક રવિવારની સવાર હતી. રમેશભાઈ શાકભાજી લેવા બજારમાં ગયા હતા. બજારમાં ખૂબ ભીડ હતી. લોકોનો અવાજ, શાકભાજીવાળાઓની બૂમો અને રસ્તા પર ચાલતા વાહનોનો ઘોંઘાટ હતો. હવામાં ભીની માટી, તાજા ધાણા અને ફુદીનાની સુગંધ હતી. રમેશભાઈના હાથમાં જાડા કાપડની થેલી હતી. થેલીમાં બટાકા, ડુંગળી અને ફ્લાવર હોવાથી તેનું વજન ઘણું વધી ગયું હતું. થેલીનું કાપડ તેમની આંગળીઓ પર દબાણ કરતું હતું. રમેશભાઈ ધીમે ધીમે આગળ વધી રહ્યા હતા.