અબોલા રાખતી બહેન દર વર્ષે કુરિયરમાં રાખડી મોકલતી જોઈ ભાઈ હિસાબ માંગવા દરવાજે ધસી ગયો, બહેનની ખાલી બંગડીઓ જોઈ ભાઈ સ્તબ્ધ થઈને...

રક્ષાબંધનની સવાર હતી અને ઘરના પ્રવેશદ્વાર પર લાગેલી ઈલેક્ટ્રિક ડોરબેલનો તીણો અવાજ ગૂંજી ઊઠ્યો.

હરેશ હાથમાં છાપું પકડીને ઓસરીમાં ઊભો થયો અને દરવાજો ખોલવા માટે આગળ વધ્યો.

બહાર કુરિયર કંપનીનો એક યુવાન મોટરસાયકલના સ્ટેન્ડ પરથી ઊતરીને હાથમાં એક ખાખી પૂંઠાનું બોક્સ લઈને ઊભો હતો.

'હરેશભાઈ આપ જ છો? આ તમારા નામે એક પાર્સલ છે, અહીં સહી કરી આપો.' કુરિયરવાળાએ પેન લંબાવી.

હરેશે ધ્રૂજતા હાથે રસીદ પર સહી કરી અને તે પાર્સલ પોતાના હાથમાં લીધું.

પાર્સલ પર મોકલનારના નામની જગ્યાએ કોઈ સ્પષ્ટ સરનામું નહોતું, માત્ર મોટા અક્ષરે 'વહાલસોયા ભાઈ હરેશ માટે' લખેલું હતું.

આ કોઈ નવો અનુભવ નહોતો, છેલ્લા સાત વર્ષથી દર રક્ષાબંધનની સવારે બરાબર આ જ સમયે આ રહસ્યમય પાર્સલ નિયમિત આવતું હતું.

હરેશની પત્ની નીતા રસોડામાંથી ગરમ ચાના બે કપ રકાબીમાં લઈને દિવાનખંડમાં આવી.

હરેશના હાથમાં પેક થયેલું પાર્સલ જોઈને નીતાના ચહેરા પર ચિંતા અને આશ્ચર્યની રેખાઓ ખેંચાઈ ગઈ.

'આ વર્ષે પણ ગીતાનું પાર્સલ આવી ગયું?' નીતાએ ટીપોઈ પર ચા મૂકતાં ધીમેથી પૂછ્યું.

હરેશના ચહેરા પર ગુસ્સો અને વર્ષો જૂનો આક્રોશ એકસાથે છલકાઈ આવ્યા.

'હા, દર વર્ષની જેમ આ નાટક ફરી શરૂ થઈ ગયું!' હરેશે કડવાશથી બોક્સ સોફા પર પછાડ્યું.

'જે બહેનને સાત વર્ષથી મારો ચહેરો જોવામાં પણ શરમ આવે છે, એ દર સાલ આ કુરિયર મોકલીને શું સાબિત કરવા માંગે છે?' હરેશનો અવાજ ઊંચો થઈ ગયો.

સાત વર્ષ પહેલાં બનેલી એ કાળી ઘટના હરેશના મનમાં આજે પણ એક તાજા ઘાની જેમ ધબકતી હતી.

તે સમયે તેમના પિતા મનસુખભાઈને અચાનક હૃદયરોગનો ગંભીર હુમલો આવ્યો હતો અને હોસ્પિટલના આઈસીયુમાં દાખલ કરવા પડ્યા હતા.

બરાબર એ જ દિવસોમાં હરેશની નાની કરિયાણાની દુકાનમાં ભાગીદારની છેતરપિંડીને કારણે મોટું દેવું થઈ ગયું હતું.

પિતાના ઓપરેશન અને દવાઓ માટે તાત્કાલિક પાંચ લાખ રૂપિયાની સખત જરૂરિયાત ઊભી થઈ હતી.

હરેશ ચારેય તરફ હાથ ફેલાવીને થાકી ગયો હતો, કોઈ તેને એક રૂપિયો પણ ઉછીનો આપવા તૈયાર નહોતું.

તે ભારે આશા સાથે પોતાની સગી બહેન ગીતાના સાસરે ગયો હતો અને બંને હાથ જોડીને મદદ માંગી હતી.

પરંતુ તે દિવસે ગીતા પોતાના સાસરીવાળાના ડરથી નીચી નજર રાખીને ચૂપચાપ બેસી રહી હતી અને તેણે એક પણ શબ્દ નહોતો કહ્યો.

ગીતાના સસરા અને પતિએ હરેશનું ઘોર અપમાન કરીને તેને ઘરની બહાર હાંકી કાઢ્યો હતો.

તે જ રાત્રે ગીતાએ પોતાનો ફોન સ્વિચ ઓફ કરી દીધો હતો અને કાયમ માટે ભાઈ સાથેનો તમામ સંબંધ તોડી નાખ્યો હતો.

હરેશના મનમાં એ વાત પથ્થર પરની લકીરની જેમ કોતરાઈ ગઈ હતી કે મુશ્કેલીના સમયે તેની સગી બહેન સાવ સ્વાર્થી અને પથ્થરદિલ બની ગઈ હતી.

તે દિવસ પછી ગીતા ક્યારેય પિયર ન આવી, પિતાના અંતિમ સંસ્કાર વખતે પણ તે માત્ર પાંચ મિનિટ આવીને દૂર ઊભી રહીને જતી રહી હતી.

પરંતુ અચરજની વાત એ હતી કે દર રક્ષાબંધને આ કુરિયર પાર્સલ હરેશના ઘરે અચૂક પહોંચી જતું હતું.

નીતાએ આગળ વધીને હરેશનો હાથ પકડ્યો અને નમ્રતાથી કહ્યું, 'હરેશ, શાંત થાઓ.'

'સાત વર્ષથી તમે આ બોક્સ ખોલ્યા વગર જ કબાટમાં મૂકી દો છો, પણ આજે આ પાર્સલ ખોલીને તો જુઓ કે અંદર શું છે.' નીતાએ સમજાવ્યું.

હરેશે ઊંડો શ્વાસ લીધો અને પોતાના ક્રોધને દબાવીને બોક્સનું પેકિંગ ખેંચીને તોડી નાખ્યું.

બોક્સ ખુલતાં જ અંદરથી તાજા બનાવેલા ઘીના મોહનથાળની મીઠી સુગંધ આખા ઓરડામાં પ્રસરી ગઈ.

સાથે રેશમી લાલ દોરાથી ગૂંથેલી એક સુંદર, હાથવણાટની પારંપરિક રાખડી અને ચાંદીનો નાનો સિક્કો ચમકી રહ્યો હતો.

મોહનથાળના પ્લાસ્ટિકના ડબ્બાની નીચે એક જૂનું, પીળું પડી ગયેલું પરબીડિયું બહુ કાળજીપૂર્વક છુપાવીને મૂકેલું હતું.

હરેશે અસમંજસમાં પડીને એ પરબીડિયું બહાર કાઢ્યું.

પરબીડિયાની અંદરથી કેટલીક જૂની પહોંચો, સરકારી બેંકના સિક્કાવાળા કાગળો અને એક પત્ર નીકળ્યો.

હરેશની નજર સૌથી પહેલાં એક મોટી રસીદ પર પડી, જે શહેરની જાણીતી ખાનગી હોસ્પિટલના આઈસીયુ વિભાગની હતી.

તે રસીદ સાત વર્ષ જૂની હતી, જેના પર પિતા મનસુખભાઈના બાયપાસ સર્જરીના પૂરા સાડા ચાર લાખ રૂપિયા સંપૂર્ણ જમા થયાની સત્તાવાર મહોર હતી.

સૌથી ચોંકાવનારી વાત એ હતી કે એ રકમ ભરનાર તરીકે હરેશનું નહીં, પણ 'ગીતા' નામ સ્પષ્ટ અક્ષરે નોંધાયેલું હતું.

હરેશના હાથમાંથી કાગળ ધ્રૂજવા લાગ્યો અને તેનું હૃદય જોરથી ધડકવા લાગ્યું.

તેણે બીજો કાગળ જોયો તો તે એક સહકારી બેંકનો ગોલ્ડ લોન ક્લોઝર રિપોર્ટ હતો.

તેમાં ગીતાના લગ્નમાં મળેલા તમામ સોનાના દાગીના, જેમાં મંગળસૂત્ર, પાટલા, સોનાની કંઠી અને બંગડીઓ સામેલ હતી, એ બધું ગીરવે મૂકીને લોન લીધાની વિગતો હતી.

હરેશના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ અને તેની આંખો અવિશ્વાસથી પહોળી થઈ ગઈ.

નીતા પણ એ કાગળો જોઈને સ્તબ્ધ થઈ ગઈ અને તેણે મોં પર હાથ મૂકી દીધો.

હરેશે ધ્રૂજતા હાથે પરબીડિયામાં રહેલો ગીતાના પોતાના અક્ષરે લખાયેલો પત્ર ખોલ્યો.

'મારા વહાલા ભાઈ હરેશ...' પત્રની શરૂઆતમાં જ આંસુના સૂકાઈ ગયેલા ડાઘા સ્પષ્ટ દેખાતા હતા.

'સાત વર્ષથી તું મને સ્વાર્થી, પથ્થરદિલ અને બેવફા બહેન માનીને ધિક્કારી રહ્યો છે, એ હું બહુ સારી રીતે જાણું છું.' ગીતાએ લખ્યું હતું.

'તે દિવસે જ્યારે તું મારા સાસરે રોકકળ કરતો આવ્યો હતો અને બાપુજીના ઓપરેશન માટે કરગરતો હતો, ત્યારે મારું કાળજું ચિરાઈ ગયું હતું.'

'પરંતુ મારા સસરા અને પતિએ મને સ્પષ્ટ ધમકી આપી હતી કે જો હું પિયરમાં એક પણ રૂપિયો આપીશ તો તેઓ મને તે જ ક્ષણે છૂટાછેડા આપીને ઘરમાંથી કાઢી મૂકશે.'

'હું તે ઘરમાં સાવ લાચાર અને કેદી જેવી બની ગઈ હતી, મારી પાસે રોકડા રૂપિયા નહોતા.'

'પણ મારા બાપુજી હોસ્પિટલમાં જિંદગી અને મોત વચ્ચે ઝોલાં ખાતા હોય ત્યારે હું ચૂપ કેવી રીતે બેસી શકું?'

'તે જ સાંજે મેં મારા તમામ સ્ત્રીધનના દાગીના, જે મારી માએ મને કન્યાદાનમાં આપ્યા હતા, એ ચોરીછૂપીથી બેંકમાં જઈને ગીરવે મૂકી દીધા હતા.'

'બેંકમાંથી મળેલા તમામ રૂપિયા લઈને હું સીધી હોસ્પિટલ પહોંચી હતી અને કાઉન્ટર પર રોકડા ભરીને બાપુજીના ઓપરેશનની મંજૂરી અપાવી હતી.'

'મેં ડૉક્ટરને હાથ જોડીને સોગંદ આપ્યા હતા કે હરેશને ક્યારેય આ વાતની ખબર ન પડવી જોઈએ.'

'કારણ કે હું જાણતી હતી કે જો તને ખબર પડશે કે તારી બહેને પોતાના દાગીના વેચીને બાપુજીને બચાવ્યા છે, તો તારું સ્વાભિમાન ભાંગીને ભૂકો થઈ જશે.'

'તું આખી જિંદગી અપરાધભાવના બોજ તળે દબાઈને જીવીશ અને બહેનના દેવાદાર હોવાનો વસવસો તને અંદરથી કોરી ખાશે.'

'પરંતુ બે દિવસ પછી મારા સાસરીવાળાઓને ખબર પડી ગઈ કે મેં મારા તમામ દાગીના ગીરવે મૂકી દીધા છે.'

'તેમણે મારા પર ચોરીનો આક્ષેપ મૂક્યો અને મને એક જ શરતે ઘરમાં રાખી કે હું આજ પછી પિયર સાથેનો તમામ સંબંધ હંમેશ માટે કાપી નાખીશ.'

'તેમણે મારો ફોન છીનવી લીધો અને મને પિયર તરફ જોવાની પણ કડક મનાઈ ફરમાવી દીધી.'

'હું મારા સંસારને બચાવવા અને તારી આબરૂ રાખવા માટે મૌન બની ગઈ.'

'મેં આખી દુનિયા સામે, અને ખાસ કરીને તારી નજરમાં, એક સ્વાર્થી બહેન બનવાનું સ્વીકારી લીધું જેથી તું સુખી રહી શકે.'

'બાપુજી ગુજરી ગયા ત્યારે પણ હું દૂર ઊભી રહીને રડતી રહી, કારણ કે મારા ગયા પછી તારા પર કોઈ નવી આફત ન આવે.'

'પરંતુ ભાઈ, આ ગીતા ભલે પોતાના સાસરે કેદ હોય, પણ તેના હૃદયમાંથી પોતાના ભાઈનો પ્રેમ કોઈ ક્યારેય છીનવી શક્યું નથી.'

'દર વર્ષે હું છૂપી રીતે ઘરખર્ચમાંથી એક-એક રૂપિયો બચાવીને તારા માટે પોતાના હાથે મોહનથાળ બનાવું છું.'

'અને પાડોશના એક છોકરાના હાથે કુરિયર કરાવીને તારા સુધી રાખડી પહોંચાડું છું.'

'તું રાખડી બાંધે કે ન બાંધે, પણ મારો ભાઈ દીર્ઘાયુ રહે અને હંમેશા હસતો રહે એ જ આ અભાગણી બહેનની પ્રભુ પાસે પ્રાર્થના છે.'

'આ વર્ષે મારા સસરાનું અવસાન થયું અને મારા પતિને પોતાની ભૂલ સમજાઈ છે, તેમણે મને આ કાગળો તને મોકલવાની છૂટ આપી છે.'

'જો તારા દિલમાં હજુ પણ મારી સામે કોઈ નફરત બાકી હોય, તો મને માફ કરી દેજે મારા ભાઈ.'

પત્રના અંતિમ શબ્દો વાંચતાં જ હરેશના હાથમાંથી કાગળ છૂટી ગયો.

તેના ગળામાંથી એક કારમી ચીસ નીકળી ગઈ અને તે પોતાના બંને હાથ માથા પર મૂકીને ફરસ પર બેસી પડ્યો.

હરેશ નાના બાળકની જેમ ધ્રૂસકે ને ધ્રૂસકે રડવા લાગ્યો, તેનો આખો દેહ પશ્ચાતાપની આગમાં બળી રહ્યો હતો.

'નીતા... હું કેટલો મોટો પાપી છું!' હરેશ પોક મૂકીને બોલ્યો.

'જે બહેને પોતાના સુહાગના દાગીના વેચીને મારા બાપુજીનો જીવ બચાવ્યો, એ બહેનને હું સાત વર્ષ સુધી સ્વાર્થી કહીને ગાળો ભાંડતો રહ્યો!'

'તેણે પોતાના સંસારમાં નર્ક જેવી યાતનાઓ સહન કરી, અને હું અહીં બેસીને તેના પર શંકા કરતો રહ્યો!' હરેશ પોતાની જાતને ધિક્કારવા લાગ્યો.

નીતાની આંખોમાંથી પણ અવિરત આંસુ વહી રહ્યા હતા.

નીતાએ હરેશના ખભા પર હાથ મૂક્યો અને કહ્યું, 'હવે રડવાનો સમય નથી હરેશ, ઊભા થાઓ!'

'આપણી બહેન સાત વર્ષથી આપણી રાહ જોઈ રહી છે, આપણે અત્યારે ને અત્યારે તેના ઘરે જવું પડશે!'

હરેશે એક ક્ષણનો પણ વિલંબ કર્યા વિના રાખડી, મોહનથાળ અને કાગળો હાથમાં લીધા.

તે બંને તરત જ ગાડી લઈને ગીતાના સાસરે પહોંચ્યા.

શેરીના નાકે ગાડી ઊભી રાખીને હરેશ દોડતો ગીતાના ઘરના દરવાજે પહોંચ્યો.

તેણે ધ્રૂજતા હાથે દરવાજો ખખડાવ્યો.

થોડી ક્ષણો પછી દરવાજો ખૂલ્યો અને સામે ગીતા સાદી સુતરાઉ સાડીમાં ઊભી હતી.

તેના બંને હાથ સાવ ખાલી હતા, તેના કાંડામાં સોનાની એક પણ બંગડી નહોતી.

ગીતાએ સામે પોતાના ભાઈને આંસુ ભરી આંખે ઊભેલો જોયો તો તે પથ્થરની જેમ થીજી ગઈ.

હરેશ એક પણ શબ્દ બોલ્યા વિના સીધો ગીતાના ચરણોમાં પડી ગયો.

તેણે પોતાની બહેનના બંને પગ પોતાના હાથમાં પકડી લીધા અને માથું તેના પગ પર મૂકી દીધું.

'ગીતા... મને માફ કરી દે બહેન! મને માફ કરી દે!' હરેશનો અવાજ ડૂસકાંમાં ફેરવાઈ ગયો હતો.

'તારા આ પાપી ભાઈને તારા પગમાં થોડી જગ્યા આપી દે, હું તારો ગુનેગાર છું!'

ગીતાના હોઠ ધ્રૂજી ઊઠ્યા અને તેની આંખોમાંથી આંસુનો ધોધ વહી નીકળ્યો.

તેણે તરત જ નીચે નમીને પોતાના ભાઈને બંને હાથે ઊભો કર્યો.

તેણે હરેશના ચહેરા પરથી આંસુ લૂછ્યા અને તેને પોતાની છાતી સરસો વળગાડી લીધો.

'ભાઈ... તું મારો ભગવાન છે, તું કેમ માફી માંગે છે?' ગીતા ગદગદ થઈને બોલી.

'મેં જે કંઈ કર્યું એ તો એક બહેનની ફરજ હતી, મારે તારી કોઈ માફી નથી જોઈતી.'

હરેશે પોતાના ખિસ્સામાંથી એ લાલ રેશમી રાખડી કાઢી અને બહેનના હાથમાં આપી.

'ગીતા, છેલ્લા સાત વર્ષથી આ કાંડું સૂનું હતું, આજે તારા પવિત્ર હાથે આ રાખડી બાંધીને મને મારો સંસાર પાછો આપી દે.' હરેશે હાથ લંબાવ્યો.

ગીતાએ ધ્રૂજતા હાથે કંકુનો ચાંદલો કર્યો, ચોખા ચોંટાડ્યા અને હરેશના કાંડા પર પ્રેમથી રાખડી બાંધી દીધી.

તેણે મોહનથાળનો નાનો ટુકડો હરેશના મોંમાં મૂક્યો અને હરેશે બહેનને મીઠાઈ ખવડાવી.

સાત વર્ષથી બંધાયેલી કડવાશ અને અવિશ્વાસની દીવાલ હંમેશ માટે ધરાશાયી થઈ ગઈ હતી.

ભાઈ-બહેનનો પવિત્ર સ્નેહ ફરી એકવાર તમામ દુઃખ અને દર્દ પર વિજય મેળવીને અમર બની ગયો હતો.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.