આઠ મહિના પછી પિયર ગયેલી બહેને પોતાના રૂમનો દરવાજો ખોલ્યો તો અંદરનું દ્રશ્ય જોઈને...

આઠ મહિના પછી પિયર આવેલી પૂર્વીના ચહેરા પર ઉત્સાહ હતો. હાથમાં બેગ અને પરિવારના બધા સભ્યો માટે નાની-મોટી ભેટો લઈને એ ઘરમાં દાખલ થઈ.

મમ્મી પ્રભાબેન, ભાઈ ચિરાગ અને ભાભી મોનાને મળીને, ચા-નાસ્તો કર્યા પછી પૂર્વીએ પોતાની બેગ ઉઠાવી અને હંમેશાની જેમ ઘરના પાછળના ખૂણામાં આવેલા પોતાના રૂમ તરફ ચાલી.

લગ્નના ત્રણ વર્ષ પછી પણ જ્યારે એ પિયર આવતી, ત્યારે એ જ નાનકડા રૂમમાં રોકાતી જ્યાં એનું બાળપણ અને કોલેજના દિવસો વીત્યા હતા.

પૂર્વીએ રૂમનો દરવાજો ખોલ્યો, પણ દરવાજો અડધો જ ખુલીને કોઈ ભારે વસ્તુ સાથે અથડાયો.

એણે સહેજ અંદર ડોકિયું કર્યું અને એના પગ ત્યાં જ થંભી ગયા.

રૂમમાં એનો પલંગ નહોતો. પલંગના પાટિયા ખોલીને દીવાલના ટેકે ઊભા રાખેલા હતા. એનું સ્ટડી ટેબલ જૂની સૂટકેસો, તૂટેલી ખુરશીઓ અને દિવાળીના સામાનના ખોખા નીચે દબાયેલું હતું. દીવાલ પર લાગેલો એના પરિવાર સાથેનો ફોટો પણ ઉતારીને એક ખૂણામાં ઊંધો મૂકેલો હતો.

એનો આખો રૂમ એક ધૂળિયા સ્ટોરરૂમમાં ફેરવાઈ ગયો હતો!

પાછળથી ભાભી મોનાનો અવાજ આવ્યો, "અરે પૂર્વી, એ રૂમમાં તો અમે ઘરનો વધારાનો સામાન મૂકી દીધો છે. તું હોલમાં સોફા પાસે તારી બેગ મૂકી દે ને!"

પૂર્વી પાછી ફરી. એના અવાજમાં આશ્ચર્ય અને આઘાત બંને હતા. "ભાભી, મારો રૂમ... મને કોઈએ ફોન કરીને કહ્યું પણ નહીં?"

મોના કંઈ બોલે એ પહેલાં જ મમ્મી પ્રભાબેન રસોડામાંથી બહાર આવ્યા. એમના ચહેરા પર થોડો સંકોચ હતો. "બેટા, ઘરમાં સામાન બહુ વધી ગયો હતો, અને ચિરાગના દીકરાના રમકડાં ને જૂનું ફર્નિચર મૂકવા જગ્યા નહોતી. મેં કીધું હતું કે પૂર્વી આવશે ત્યારે શું કરીશું, પણ ચિરાગે કહ્યું કે હવે તું વર્ષમાં બે-ત્રણ દિવસ માટે જ આવે છે."

હોલમાં બેસીને ટીવી જોતો ચિરાગ સહજતાથી બોલ્યો, "સાચી વાત છે ને, પૂર્વી! લગ્ન પછી હવે તારું અસલી ઘર સાસરે છે. વર્ષમાં એકાદ વાર બે દિવસ માટે આવે એમાં આખો રૂમ ખાલી રાખવાનો શું મતલબ?"

પૂર્વી એક શબ્દ પણ બોલી શકી નહીં. એણે પોતાની બેગ હોલના એક ખૂણામાં મૂકી દીધી.

એ આખો દિવસ પૂર્વીએ સામાન્ય રહેવાનો પ્રયત્ન કર્યો, પણ એનું મન અંદરથી ખાલી થઈ ગયું હતું. રાત્રે જ્યારે એ હોલના સોફા પર સૂતી, ત્યારે એને પહેલીવાર પોતાનું જ પિયર પારકું લાગ્યું.

બીજા દિવસે સવારે જ્યારે બધા નાસ્તાની તૈયારીમાં હતા, ત્યારે પૂર્વી પોતાના જૂના પ્રમાણપત્રો અને કોલેજની ડાયરીઓ શોધવા માટે પેલા સ્ટોરરૂમમાં ગઈ.

ખોખાઓની વચ્ચે શોધતા શોધતા એની નજર બારી પાસે પડેલી એક ફાટેલી પ્લાસ્ટિકની થેલી પર પડી. એમાં એના કોલેજના પુસ્તકો, એની જૂની ડાયરીઓ અને દાદીએ આપેલી ચાંદીની નાની મૂર્તિ ભરેલી હતી. બારી પાસેથી વરસાદના છાંટા આવવાને કારણે કેટલાક પુસ્તકો અને બાળપણના ફોટાના આલ્બમ ભેજથી ખરાબ થઈ ગયા હતા.

પૂર્વીએ ચૂપચાપ એ બધી વસ્તુઓ સાફ કરીને પોતાની સૂટકેસમાં મૂકી દીધી. એણે આખો બેગ ફરીથી પેક કરી લીધો.

બપોરે જમવાના ટેબલ પર બધા બેઠા હતા. ચિરાગે પૂછ્યું, "પૂર્વી, તું તો પાંચ દિવસ રોકાવાની હતી ને? જીજાજી ક્યારે લેવા આવવાના છે?"

પૂર્વીએ પાણીનો ગ્લાસ નીચે મૂકીને શાંતિથી કહ્યું, "ના ભાઈ, હું કાલે સવારે જ નીકળી જઈશ. મારે ઘરે થોડું જરૂરી કામ છે."

પ્રભાબેન તરત જ બોલી ઉઠ્યા, "અરે બેટા, આઠ મહિને આવી છે, હજુ તો એક જ દિવસ થયો છે! કાલે કેમ નીકળી જાય છે?"

પૂર્વીએ માતા સામે જોયું. એની આંખોમાં આંસુ રોકવાનો પ્રયત્ન સ્પષ્ટ દેખાતો હતો. "મમ્મી, ઘરે કોઈ ખાસ કામ નથી... પણ અહીં આવીને પહેલી વાર લાગ્યું કે હવે હું અહીંની મહેમાન છું. અને મહેમાનો વધારે દિવસ ન રોકાય."

ચિરાગે ચમચી થાળીમાં મૂકી દીધી. એ થોડો ચીડાઈને બોલ્યો, "પૂર્વી, તું આટલી નાની વાતનું વતેસર કેમ બનાવે છે? ઘરમાં જગ્યા ઓછી હતી એટલે સ્ટોરેજ માટે રૂમ વાપર્યો, એમાં આટલું બધું ખોટું લગાડીને જવાની શું જરૂર છે?"

પૂર્વીએ ચિરાગની આંખોમાં આંખ નાખીને જોયું. "ભાઈ, મને જગ્યાની કોઈ તકલીફ નથી. ઘરમાં જગ્યા ઓછી હોય તો હું હોલમાં નીચે પથારી કરીને પણ સૂઈ જાઉં. પણ તેં એક વાર મને ફોન કરીને પૂછ્યું કે જણાવ્યું પણ નહીં! મારા પુસ્તકો અને મારી યાદો એક ફાટેલી થેલીમાં ખૂણામાં ફેંકી દીધી."

આખો હોલ શાંત થઈ ગયો.

પૂર્વીનો અવાજ ધ્રૂજી રહ્યો હતો, "હું આઠ મહિનાથી રાહ જોતી હતી કે 'મારા ઘરે' જઈશ. પણ અહીં આવીને ખબર પડી કે આ ઘરમાં મારો કોઈ ખૂણો જ નથી રહ્યો. તેં કાલે કહ્યું ને કે લગ્ન પછી મારું ઘર સાસરે છે? તો જ્યારે સાસરામાં કોઈ કહે કે 'તારું પિયર', અને પિયરમાં કોઈ કહે કે 'તમારું સાસરું'... ત્યારે એક છોકરીનું પોતાનું ઘર ક્યાં હોય, ભાઈ?"

જમવાના ટેબલ પર કોઈની પાસે કોઈ જવાબ નહોતો. પ્રભાબેનની આંખોમાંથી આંસુ વહી નીકળ્યા. એમને સમજાયું કે દીકરાની વાત માનીને એમણે પણ દીકરી સાથે અન્યાય કર્યો હતો.

મોનાએ પણ નીચું જોઈ લીધું. એને પોતાની બેદરકારીનો અહેસાસ થયો કે કમ સે કમ પૂર્વીની વસ્તુઓ તો વ્યવસ્થિત સાચવીને મૂકવી જોઈતી હતી.

ચિરાગ થોડી વાર મૌન બેસી રહ્યો. એણે હોલના ખૂણામાં પડેલી પૂર્વીની પેક કરેલી બેગ સામે જોયું.

જમ્યા પછી ચિરાગે પૂર્વીને કહ્યું, "તારી ટિકિટ કાલની બુક નથી ને? એક કલાક રોકા."

ચિરાગ અને મોના બંને પેલા રૂમમાં ગયા. પ્રભાબેન પણ સાથે જોડાયા. ત્રણેયે મળીને રૂમમાંથી બધા જ નકામા ખોખા અને સામાન કાઢીને ઉપરના માળિયામાં ગોઠવ્યા. એમણે ધૂળ સાફ કરી, પૂર્વીનો પલંગ ફરીથી ઊભો કર્યો અને દીવાલ પર એનો પરિવાર સાથેનો ફોટો પાછો લગાવ્યો.

એક કલાક પછી ચિરાગે પૂર્વીને રૂમના દરવાજે બોલાવી.

"પૂર્વી," ચિરાગનો અવાજ થોડો ભારે હતો, "મેં ખરેખર એ રીતે વિચાર્યું જ નહોતું કે મારી આ ભૂલથી તને આટલું દુઃખ પહોંચશે. ઘરમાં સામાન ભલે થોડો ખૂણામાં ગોઠવવો પડે, પણ તારો રૂમ અને તારી જગ્યા આ ઘરમાં હંમેશા રહેશે. તું અહીં મહેમાન નથી. સોરી, બહેન."

પૂર્વીએ રૂમમાં નજર ફેરવી. રૂમના એક ખૂણામાં હજુ પણ બે-ત્રણ મોટા બોક્સ વ્યવસ્થિત મૂકેલા હતા, પણ એનો પલંગ, એનું ટેબલ અને એનું સ્થાન પાછું આવી ગયું હતું.

પૂર્વીના ચહેરા પર એક હળવું સ્મિત આવ્યું. એણે આગળ વધીને પોતાના ભાઈનો હાથ પકડ્યો. એ દિવસે પૂર્વી પોતાની બેગ ફરીથી રૂમમાં લઈ ગઈ અને પૂરા પાંચ દિવસ પોતાના ઘરમાં રોકાઈ.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.