બા-બાપુજીને સાચવવા માટે બે બહેનો બાખડી પડી, પણ રાત્રે ફોનમાં એવી ખબર પડી કે...

"આ વખતે બા-બાપુજી મારા ઘરે જ રહેશે, તારે કોઈ ઉપકાર કરવાની જરૂર નથી."

મોબાઇલ સ્ક્રીન પર મોટી બહેન નીતાનો આ મેસેજ વાંચીને ભાવનાના હાથ ધ્રૂજી ગયા. સાત વર્ષથી બંને બહેનો વચ્ચે ક્યારેય આટલી કડવાશ નહોતી આવી. નાનપણમાં એક ઢીંગલી માટે ઝઘડતી બહેનો આજે પોતાના જ માતા-પિતાને સાચવવા માટે બાખડી પડી હતી.

દર વર્ષે ઉનાળાની રજાઓમાં બા અને બાપુજી બે મહિના દીકરીઓ પાસે રહેવા આવતા. એક મહિનો નીતાને ત્યાં અને એક મહિનો ભાવનાને ત્યાં. આ વણલખ્યો નિયમ વર્ષોથી સુખરૂપ ચાલતો હતો. પણ આ વખતે વૈશાખ મહિનો બેસતાં જ વિવાદ ઊભો થયો.

નીતાના પતિએ હમણાં જ નવો મોટો ફ્લેટ લીધો હતો. ઘરમાં દરેક રૂમમાં એસી હતું અને બાપુજીને ફાવે એવી શાંતિ હતી. નીતાનું કહેવું હતું કે ગરમી ખૂબ છે, માટે બા-બાપુજી આખો ઉનાળો એના નવા ઘરમાં જ વિતાવે. બીજી તરફ ભાવનાનું ઘર જૂનું અને સાદું હતું. પરંતુ ભાવનાની દીકરી આ વર્ષે બોર્ડની પરીક્ષા પતાવીને ફ્રી થઈ હતી. બા-બાપુજી દોહિત્રી સાથે સમય વિતાવી શકે એટલા માટે ભાવના ઈચ્છતી હતી કે પહેલો મહિનો તેઓ એને ત્યાં રહે.

સામાન્ય વાતચીતમાંથી શરૂ થયેલી દલીલ ધીમે ધીમે અહમના ટકરાવમાં ફેરવાઈ ગઈ.

"તારા ઘરે એક જ કૂલર છે, બાપુજીને અસ્થમાની તકલીફ વધશે," નીતાએ સહજ ભાવે કહ્યું હતું, પણ ભાવનાને એમાં પોતાની આર્થિક સ્થિતિનું અપમાન દેખાયું.

"તો શું અમે બાપુજીનું ધ્યાન નથી રાખતા? તારા ઘરમાં એસી છે એટલે તું જ સેવા કરી શકે એવું નથી," ભાવનાએ વળતો પ્રહાર કર્યો હતો.

શબ્દોની તીખી આપ-લે પછી ફોન કપાઈ ગયો. પછીના બે મહિના સુધી બંને વચ્ચે એક પણ મેસેજ કે કોલ ન થયો. જે બહેનો રોજ સવારે ચા પીતાં પીતાં વાતો કરતી હતી, એમની વચ્ચે અચાનક પથ્થર જેવી શાંતિ છવાઈ ગઈ.

બા અને બાપુજી ગામડેથી આવ્યા ત્યારે એમને આ ખટરાગની જાણ નહોતી. પણ મા-બાપથી સંતાનોનું દુઃખ ક્યાં છુપાયું રહે છે?

પહેલા પંદર દિવસ નીતાને ત્યાં રહ્યા પછી બાપુજીએ નોંધ્યું કે નીતા વારંવાર ભાવનાની વાત ટાળતી હતી. દર વખતે તો બંને બહેનો રોજ વીડિયો કોલ પર સાથે રસોઈ બનાવતી, પણ આ વખતે ફોનની ઘંટડી વાગતી ત્યારે નીતા સ્ક્રીન જોઈને મોં ફેરવી લેતી.

એક બપોરે બાપુજી નીતા પાસે બેઠા. "બેટા, ભાવનાનો ફોન નથી આવતો? તબિયત તો સારી છે ને એની?"

નીતાએ છાપું સરખું કરતાં કહ્યું, "મને નથી ખબર બાપુજી. એને હવે આપણી ચિંતા નથી રહી. એને તો પોતાના અહમની પડી છે."

બાપુજી કશું બોલ્યા નહીં. એમણે માત્ર ચશ્મા ઉતારીને ટેબલ પર મૂક્યા.

બીજા અઠવાડિયે બાપુજીએ જીદ પકડી કે હવે અમારે ભાવનાને ઘેર જવું છે. નીતાએ ઘણું રોકવાનો પ્રયત્ન કર્યો, "હજી તો પંદર દિવસ જ થયા છે, મહિનો પૂરો નથી થયો." પણ બાપુજી મક્કમ રહ્યા.

ભાવનાના ઘરે પહોંચ્યા પછી પણ વાતાવરણ ભારેખમ રહ્યું. ભાવના બાપુજી માટે એમની ભાવતી દૂધીનો હલવો બનાવતી, બાના પગ દબાવતી, પણ એના ચહેરા પર પેલું જૂનું હાસ્ય ગાયબ હતું. નીતાનું નામ પડતાં જ એ ઊભી થઈને રસોડામાં ચાલી જતી.

એક રાત્રે અચાનક વીજળી ગુલ થઈ ગઈ. ગરમી અસહ્ય હતી. બાપુજીને ઉધરસનો ઉપાડો આવ્યો અને શ્વાસ લેવામાં તકલીફ થવા લાગી. ભાવના ગભરાઈ ગઈ. એણે ફટાફટ ઇન્હેલર આપ્યું, પંખો હાથથી ઝાલ્યો, પણ બાપુજીની તબિયત સુધરતી નહોતી.

ગભરાટમાં ભાવનાના પતિએ કહ્યું, "નીતાના ઘરમાં ઇન્વર્ટર છે અને મોટો ઓક્સિજન સિલિન્ડર પણ બાપુજી માટે રાખેલો છે. હું નીતાને ફોન કરું?"

ભાવના એક ક્ષણ માટે થંભી ગઈ. અહમ વચ્ચે આવતો હતો, પણ સામે બાપુજી તરફડતા હતા. એણે પતિના હાથમાંથી ફોન ઝૂંટવી લીધો અને પોતે જ નીતાનો નંબર ડાયલ કર્યો.

પેલી બાજુ પહેલી જ રીંગમાં નીતાએ ફોન ઉપાડ્યો, જાણે એ જાગતી જ બેઠી હોય.

"નીતા... બાપુજીને બહુ શ્વાસ ચડ્યો છે..." ભાવનાનો અવાજ ફાટી ગયો.

સામે છેડેથી કોઈ સવાલ નહીં, કોઈ ટોણો નહીં. માત્ર એટલું જ સંભળાયું, "હું ગાડી લઈને દસ મિનિટમાં આવું છું. તું બાપુજીની પીઠ પંપાળતી રહે."

વીસ મિનિટમાં નીતા અને એના પતિ કાર લઈને પહોંચી ગયા. બાપુજીને તાત્કાલિક દવાખાને લઈ જવામાં આવ્યા. બંને બહેનો આખી રાત આઈસીયુની બહાર બાંકડા પર બેસી રહી.

વહેલી સવારે ડોક્ટરે બહાર આવીને કહ્યું, "હવે ચિંતા જેવું નથી. સમયસર નેબ્યુલાઇઝર મળી ગયું એટલે બચી ગયા. તમે બંને એમને ઘરે લઈ જઈ શકો છો."

હોસ્પિટલના એ સાંકડા કોરિડોરમાં સવારનો તડકો આવી રહ્યો હતો. બંને બહેનો એકબીજા સામે જોઈ રહી. બે મહિનાનો અહમ, પેલા મેસેજનો ગુસ્સો, નાની નાની વાતોની કડવાશ, બધું જ બાપુજીના એક શ્વાસ સામે ઓગળી ગયું હતું.

નીતા આગળ વધી અને ભાવનાનો હાથ પકડી લીધો. "મને માફ કરી દે ભાવના. મેં એમ વિચાર્યું કે મોટું ઘર અને સુખ-સાહ્યબી જ બધું છે. હું ભૂલી ગઈ કે બા-બાપુજીને સાધનો કરતાં આપણા બંનેના પ્રેમના સથવારાની વધુ જરૂર છે."

ભાવના રડી પડી. એણે મોટી બહેનને વળગી પડતાં કહ્યું, "ભૂલ મારી પણ હતી દીદી. તું એમની ચિંતા કરતી હતી અને હું એમાં મારું નાનમ શોધતી રહી. મા-બાપ કોઈ એકની મિલકત થોડી છે કે આપણે વહેંચવા બેસીએ?"

બપોરે જ્યારે બાપુજી ભાનમાં આવ્યા, ત્યારે એમણે રૂમમાં જોયું. બંને દીકરીઓ બાજુ બાજુમાં બેસીને બાપુજી માટે ખીચડી બનાવી રહી હતી અને ધીમા અવાજે હસીને વાતો કરતી હતી.

બાપુજીએ બા તરફ જોયું અને હળવું સ્મિત આપ્યું. "જોયું? બીમારી ક્યારેક ઘરના તૂટેલા સંબંધો સાંધવા માટે જ આવતી હોય છે."

બા-બાપુજી ક્યાં રહેશે એ પ્રશ્ન હવે ગૌણ બની ગયો હતો, કારણ કે બંને ઘરોના દરવાજા ફરી એકવાર એકબીજા માટે ખુલી ગયા હતા.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.