દીકરાએ એંસી હજારનો નવો ફોન લીધો પણ માતાપિતાનું ટીવી રિપેર કરાવવાની ના પાડી, પછી પિતાએ...

સાંજના સાત વાગ્યા હતા અને અચાનક એક નાનકડા 'ટક' અવાજ સાથે હોલનું જૂનું ટીવી બંધ થઈ ગયું.

રંજનબેન હજી તો પોતાની મનપસંદ ભજનની ચેનલ લગાવીને બેઠા જ હતા. તેમણે રિમોટનાં બટન બે-ત્રણ વાર દબાવ્યા, પણ કાળી સ્ક્રીન પર કોઈ હલચલ ન થઈ. આખો દિવસ ઘરકામ પૂરું કરીને સાંજે એક કલાક ટીવી જોવું એ એમનો એકમાત્ર સહારો હતો.

બીજા દિવસે સવારે પ્રવીણભાઈએ મોહલ્લાના ટેક્નિશિયન ભરતભાઈને બોલાવ્યા. ભરતભાઈએ ટીવીની પાછળનું ઢાંકણું ખોલીને પંદર મિનિટ તપાસ કરી અને પછી હાથ સાફ કરતા કહ્યું, "કાકા, અંદરની મેઈન પ્લેટ બળી ગઈ છે. નવી નંખાવશો તો અઠ્ઠાવીસસો રૂપિયા જેવો ખર્ચો થશે."

સોફા પર બેસીને ઓફિસ જવા માટે બૂટ પહેરી રહેલા રોહને તરત જ વચ્ચેથી વાત કાપી.

"અઠ્ઠાવીસસો રૂપિયા? આ જૂના ડબલા પાછળ આટલા બધા પૈસા બગાડવાની કોઈ જરૂર નથી, પપ્પા. ભરતભાઈ, રહેવા દો."

રંજનબેને રસોડામાંથી બહાર આવીને ધીમેથી કહ્યું, "પણ બેટા, મારો આખો દિવસ કેવી રીતે નીકળે? બપોરે ને સાંજે થોડી વાર મન લાગે છે."

"મમ્મી, હવે બધું મોબાઈલમાં જ આવે છે ને!" રોહને ઊભા થતાં કહ્યું. "ને અત્યારે મહિનાનો અંત છે, મારી પાસે હાથમાં એટલા એક્સ્ટ્રા પૈસા પણ નથી. આવતા મહિને જોઈશું."

એટલું કહીને રોહન ઉતાવળમાં ઓફિસની બેગ લઈને બહાર નીકળી ગયો. પ્રવીણભાઈએ ભરતભાઈને ચા-પાણી પૂછીને વિદાય કર્યા.

એ વાતને હજી એક કલાક પણ નહીં થયો હોય, ત્યાં દરવાજા પર ફરી બેલ વાગી. પ્રવીણભાઈએ દરવાજો ખોલ્યો તો સામે રોહનનો ખાસ મિત્ર વિવેક ઊભો હતો. રોહન પોતાની ફાઈલ ઘરે ભૂલી ગયો હતો એટલે તે પણ પાછળ જ આવ્યો હતો.

"અરે અંકલ, કેમ છો?" વિવેકે અંદર આવતા જ રોહનના ખભે હાથ મૂકીને હસતા હસતા કહ્યું, "અને હા ભાઈ રોહન, અંતે તેં એંસી હજારનો નવો ફોન લઈ જ લીધો ને! ઓફિસમાં તો બધાના મોઢા ખુલ્લા રહી ગયા. ચાલ, આ જ ખુશીમાં આજે સાંજે પાર્ટી આપવી પડશે."

રોહનનો ચહેરો એકદમ ફિક્કો પડી ગયો. તેણે ઈશારાથી વિવેકને ચૂપ રહેવા કહ્યું અને ઉતાવળે ટેબલ પરથી ફાઈલ ઉપાડી. "ચાલ વિવેક, મોડું થાય છે."

બંને બહાર નીકળી ગયા, પણ વિવેકના શબ્દો જાણે ઘરની હવામાં થીજી ગયા હતા. રંજનબેન રસોડાના દરવાજા પાસે જ ઊભા રહી ગયા. એમની નજર સીધી બંધ પડેલા ટીવી પર પડી.

"કદાચ એને ઓફિસના કામ માટે સારા ફોનની જરૂર હશે," રંજનબેને જાતને સમજાવતા ધીમેથી કહ્યું. "મને આમ પણ ટીવીની ક્યાં બહુ આદત છે."

પ્રવીણભાઈ કંઈ બોલ્યા નહીં. એમણે ફક્ત ચશ્માં ઉતારીને બાજુ પર મૂક્યા.

તે સાંજથી ઘરનું વાતાવરણ બદલાઈ ગયું. સાત વાગતા જ હોલમાં અંધારું અને સન્નાટો છવાઈ જતો. રંજનબેન પોતાના જૂના, નાના ફોનમાં ભજન લગાવીને જોવાની કોશિશ કરતા, પણ નાના અક્ષરોમાં એમની આંખો બળવા લાગતી. થોડી વારમાં તે ફોન મૂકીને રાત્રે સાડા આઠ વાગ્યે જ પથારીમાં આડા પડી જતા.

રોહન રાત્રે નવ-દસ વાગ્યે ઘરે આવતો. હાથમાં નવો ચમકતો ફોન રહેતો. તે જમીને સીધો પોતાના રૂમમાં જતો રહેતો. તેને ક્યારેય એ વિચાર સુદ્ધાં ન આવ્યો કે બહાર હોલમાં બેઠેલા માતાપિતા કેવી ખામોશીમાં સમય કાઢે છે.

બે દિવસ પછી, બપોરે બે વાગ્યે પ્રવીણભાઈએ કપડાં બદલ્યા અને ઘરની બહાર નીકળવાની તૈયારી કરી.

"આટલા તડકામાં ક્યાં જાઓ છો?" રંજનબેને પૂછ્યું. "તમારી તબિયત પણ બરાબર નથી રહેતી."

"કંઈ નહીં, બસ લાઈબ્રેરીમાં છાપા વાંચવા જઉં છું. ઘરે બેસીને કંટાળો આવે છે," પ્રવીણભાઈએ સહજતાથી જવાબ આપ્યો અને નીકળી ગયા.

હકીકત એ હતી કે પ્રવીણભાઈ લાઈબ્રેરીમાં નહોતા જતા. તેમના નિવૃત્તિના પૈસામાંથી મોટા ભાગની રકમ રોહનના ભણતર અને ઘરના જૂના દેવામાં વપરાઈ ગઈ હતી. બાકીનું થોડું પેન્શન દવાઓ અને ઘરખર્ચમાં નીકળી જતું. કોઈની સામે હાથ લંબાવવો એમના સ્વભાવમાં નહોતું.

બજારના છેડે એમના એક જૂના પરિચિત મહેશભાઈની અનાજની મોટી દુકાન હતી. પ્રવીણભાઈએ મહેશભાઈને વાત કરી હતી કે બપોરના સમયે હિસાબ લખવાનું કોઈ કામ હોય તો આપજો.

પાંસઠ વર્ષની ઉંમરે, બપોરના ધોમધખતા તડકામાં પ્રવીણભાઈ રોજ બે વાગ્યાથી છ વાગ્યા સુધી દુકાનની બહાર એક લાકડાના સ્ટૂલ પર બેસીને બોરીઓનું વજન અને બિલ લખતા. પરસેવો લૂછતા લૂછતા તે કામ કરતા, પણ એમના ચહેરા પર થાક કરતાં વધુ એક સંતોષ હતો.

આમને આમ બાર દિવસ વીતી ગયા. તેરમા દિવસે બપોરે મહેશભાઈએ પ્રવીણભાઈના હાથમાં ત્રણ હજાર રૂપિયા મૂક્યા.

"કાકા, આ તમારા આટલા દિવસના મહેનતાણાના પૈસા. પણ સાચું કહું, મને જરાય સારું નથી લાગતું તમને આ ઉંમરે આમ કામ કરતા જોઈને."

પ્રવીણભાઈએ હસીને પૈસા ગજવામાં મૂક્યા. "મહેનતના પૈસામાં શરમ કેવી, મહેશ? તેં મને કામ આપ્યું એ જ મોટી વાત છે."

દુકાનમાંથી નીકળીને પ્રવીણભાઈ સીધા ભરતભાઈને ત્યાં ગયા. સાંજના પાંચ વાગ્યા સુધીમાં ટીવી રિપેર થઈ ગયું. પ્રવીણભાઈએ રંજનબેન માટે રસ્તામાંથી થોડી ગરમ જલેબી પણ લીધી.

સાંજે જ્યારે રંજનબેને ટીવી ચાલુ થયેલું જોયું, ત્યારે એમના ચહેરા પર બાળક જેવી ખુશી છવાઈ ગઈ.

"અરે, ટીવી કેવી રીતે ચાલુ થઈ ગયું? રોહને પૈસા આપ્યા?" તેમણે ઉત્સાહથી પૂછ્યું.

"હા, બસ એક જૂના ઓળખીતા પાસેથી વ્યવસ્થા થઈ ગઈ હતી," પ્રવીણભાઈએ વાત વાળી લીધી. "તું શાંતિથી તારા ભજન જો, હું ચા મૂકું છું."

રાત્રે સાડા આઠ વાગ્યે રોહન ઘરે આવ્યો. તે હજી તો પોતાનો મોંઘો ફોન ખિસ્સામાંથી કાઢી જ રહ્યો હતો, ત્યાં હોલમાંથી ટીવીનો અવાજ સાંભળીને અટકી ગયો.

"પપ્પા, ટીવી રિપેર કરાવ્યું? ભરતભાઈને બોલાવ્યા હતા?" રોહને પૂછ્યું.

"હા બેટા," પ્રવીણભાઈએ શાંતિથી કહ્યું.

"પણ પૈસા ક્યાંથી આવ્યા? મેં તો કીધું હતું ને કે આવતા મહિને કરાવીશું."

રોહન હજી પૂછી જ રહ્યો હતો ત્યાં જ બહારનો દરવાજો ખખડ્યો. રોહને દરવાજો ખોલ્યો તો સામે મહેશભાઈ ઊભા હતા. એમના હાથમાં ચશ્માંનું એક જૂનું કવર હતું.

"અરે રોહનભાઈ, કેમ છો?" મહેશભાઈ અંદર આવ્યા અને પ્રવીણભાઈને કવર આપતા કહ્યું, "પ્રવીણકાકા, આજે સાંજે તમે દુકાને ચશ્માંનું કવર ભૂલી ગયા હતા. અને હા, કાલથી બપોરના તડકામાં ન આવતા, તમારો આટલા દિવસનો હિસાબ તો પૂરો થઈ ગયો છે ને ગરમી પણ બહુ છે."

રોહનની આંખો ફાટી ગઈ. "દુકાને? પપ્પા, તમે કઈ દુકાને જતા હતા?"

મહેશભાઈને લાગ્યું કે રોહનને બધી ખબર જ હશે. તેમણે સહજતાથી કહ્યું, "અરે, તારા પપ્પા છેલ્લા બાર દિવસથી મારી અનાજની દુકાને બપોરે બેથી છ હિસાબ લખવા આવતા હતા. મેં બહુ ના પાડી કે આ ઉંમરે તકલીફ ન લો, પણ કાકા કહેતા હતા કે ઘરમાં ટીવી બંધ છે ને બાને સાંજે એકલું લાગે છે, એટલે તાત્કાલિક ત્રણ હજાર રૂપિયાની જરૂર છે."

હોલમાં ફરી એકવાર એવો જ સન્નાટો છવાઈ ગયો, પણ આ વખતે એ સન્નાટામાં રોહનના શ્વાસ પણ ભારે થઈ ગયા હતા.

રંજનબેન સોફા પરથી ઊભા થઈ ગયા. એમની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા. "તમે બપોરે આ ઉંમરે તડકામાં કામ કરવા જતા હતા? મને એક શબ્દ પણ ન કીધો?"

પ્રવીણભાઈએ નીચું જોઈને ચશ્માંનું કવર લીધું અને મહેશભાઈનો આભાર માન્યો. મહેશભાઈને પરિસ્થિતિનો થોડો અંદાજ આવી ગયો એટલે તે તરત જ રજા લઈને નીકળી ગયા.

મહેશભાઈના ગયા પછી પ્રવીણભાઈએ રોહન સામે એક નજર પણ ન નાખી. તે ચૂપચાપ રસોડામાં પાણી પીવા ચાલ્યા ગયા. રંજનબેન પણ કંઈ બોલ્યા વિના એમની પાછળ ગયા.

રોહન એકલો હોલમાં ઊભો રહ્યો. તેના જમણા હાથમાં એંસી હજાર રૂપિયાનો નવો ફોન હતો. થોડી વાર પહેલાં જે ફોન તેને પોતાની શાન લાગતો હતો, અત્યારે એ જ ફોન તેના હાથમાં પથ્થર જેવો ભારે લાગી રહ્યો હતો.

તેની નજર સામે બાર દિવસ સુધી બપોરના તડકામાં લાકડાના સ્ટૂલ પર બેસીને હિસાબ લખતા પિતાનો ચહેરો તરી આવ્યો. માત્ર અઠ્ઠાવીસસો રૂપિયા માટે, જે પૈસા તેણે પોતાના મિત્રોને પાર્ટી આપવામાં અને ફોનના કવર લેવામાં વાપરી નાખ્યા હતા.

રોહન ધીમેથી પોતાના રૂમમાં ગયો. તેણે ફોન ટેબલ પર મૂક્યો અને કબાટમાંથી પોતાની જૂની ડાયરી કાઢી.

બીજા દિવસે સાંજે રોહન સમયસર સાત વાગ્યે ઘરે આવ્યો. પ્રવીણભાઈ અને રંજનબેન હોલમાં બેસીને ટીવી જોઈ રહ્યા હતા. રોહન આવીને ચૂપચાપ એમની બાજુમાં બેઠો.

તેના હાથમાં એ જૂનો સાદો ફોન હતો જે તે મહિના પહેલાં વાપરતો હતો.

પ્રવીણભાઈએ નવાઈથી તેના હાથ સામે જોયું, પણ કંઈ પૂછ્યું નહીં. રોહને ગજવામાંથી એક પરબીડિયું કાઢીને ટેબલ પર મૂક્યું.

"પપ્પા, મેં પેલો ફોન ઓળખીતામાં વેચી દીધો છે. એના હપ્તા બંધ કરાવી દીધા છે અને બાકીના પૈસા આમાં છે," રોહનનો અવાજ ધ્રૂજી રહ્યો હતો. "તમે કાલથી ક્યાંય બહાર નહીં જાઓ. અને મમ્મી, હવે આ ટીવી ક્યારેય બંધ નહીં થાય."

રંજનબેને હાથ લંબાવીને રોહનના માથે હાથ ફેરવ્યો. પ્રવીણભાઈએ કંઈ કહ્યું નહીં, બસ ચશ્માંની આરપાર દીકરાની ભીની આંખો જોઈ અને ટીવીનો અવાજ થોડો વધારી દીધો.

તે સાંજે ઘરમાં ટીવી કરતાં પણ વધુ, એક અતૂટ સંબંધનો અવાજ ફરી જીવંત થઈ ગયો હતો.


જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.