ગરીબ પિતા જૂના કપડાં પહેરીને દીકરાના ઈનામ વિતરણમાં પહોંચ્યા, અમીર મિત્રો સામે દીકરાએ પિતાને ઓળખવાની ના પાડી દીધી, પણ સ્ટેજ પરથી આચાર્યે માઈકમાં એવી વાત જાહેર કરી કે...

સવારના સાત વાગ્યા હતા અને રસોડામાં રમીલાબેન ગરમાગરમ રોટલીઓ ઉતારી રહ્યા હતા.

હરેશભાઈ ઓસરીમાં બેસીને ફાટેલા બૂટમાં કાળી પાલિશ ઘસી રહ્યા હતા, જેથી તેમનો ચૌદ વર્ષનો દીકરો નિખિલ શાળાએ જતી વખતે સંકોચ ન અનુભવે.

નિખિલે પોતાના રૂમમાંથી બહાર આવીને ખુરશી પર પડેલું ગણવેશનું શર્ટ હાથમાં લીધું અને તેનું મોઢું બગડી ગયું.

"મમ્મી, આ કોલર પરથી તો કાપડ સાવ ઘસાઈ ગયું છે અને ખિસ્સા પાસે રફૂ કરેલું ચોખ્ખું દેખાય છે." નિખિલે શર્ટ પલંગ પર પછાડતા કહ્યું.

રમીલાબેન હાથમાં વેલણ લઈને બહાર આવ્યા અને દીકરાના માથે હાથ ફેરવ્યો.

"બેટા, આ મહિને તારી ફી અને ચોપડામાં ઘણો ખર્ચો થઈ ગયો છે, આવતા મહિને તારા પપ્પા પગાર આવે એટલે નવું શર્ટ લઈ આપશે." રમીલાબેને સમજાવતા કહ્યું.

"દર મહિને તમારું આ જ બહાનું હોય છે, મારા ક્લાસના બધા છોકરાઓ કેવા ચકાચક કપડાં પહેરીને આવે છે અને મારે આવા થીગડાં મારેલાં કપડાં પહેરવા પડે છે." નિખિલનો અવાજ ઊંચો થઈ ગયો.

હરેશભાઈએ બૂટ નીચે મૂક્યા અને હાથમાં લાગેલી કાળી પાલિશ કપડાથી લૂછતા ઊભા થયા.

"નિખિલ, બેટા હજુ થોડા દિવસ ચલાવી લે, હું આ અઠવાડિયે ઓવરટાઈમ કરીશ એટલે તારા માટે બે જોડી નવા કપડાં સીવડાવી દઈશ." હરેશભાઈએ ખૂબ જ શાંતિથી કહ્યું.

નિખિલે પિતા સામે જોયું પણ નહીં અને ગુસ્સામાં જૂનું શર્ટ પહેરીને બટન બંધ કરવા લાગ્યો.

હરેશભાઈ એક નાની ફેક્ટરીમાં હિસાબ લખવાનું કામ કરતા હતા અને સાંજે છૂટ્યા પછી બીજી બે દુકાનોના ચોપડા લખવા જતા.

પોતાના માટે તેમણે છેલ્લા ચાર વર્ષથી એક પણ નવું ખમીસ ખરીદ્યું નહોતું.

પણ નિખિલને ભણવામાં કોઈ તકલીફ ન પડે તે માટે તેમણે શહેરની સારી શાળામાં તેનું એડમિશન કરાવ્યું હતું.

એ શાળામાં મોટાભાગે પૈસાદાર ઘરના છોકરાઓ ભણતા હતા અને નિખિલને હવે પોતાની ગરીબીની શરમ આવવા લાગી હતી.

"ચાલ બેટા, હું તને સાયકલ પર શાળાએ મૂકી જાઉં, આજે તડકો વધારે લાગે છે." હરેશભાઈએ સાયકલ બહાર કાઢતા કહ્યું.

"ના પપ્પા, તમારે મૂકવા આવવાની જરૂર નથી, હું ચાલતો જતો રહીશ." નિખિલે દફતર ખભે ભરાવતા કહ્યું.

"અરે પણ રસ્તો લાંબો છે અને તને મોડું થઈ જશે." હરેશભાઈએ આગ્રહ કર્યો.

"મેં કીધું ને કે મારે તમારી ખખડધજ સાયકલ પર નથી બેસવું, મારા ભાઈબંધો જોવે તો મારી મજાક ઉડાવે છે." નિખિલ આટલું બોલીને ઝડપથી ઘરની બહાર નીકળી ગયો.

રમીલાબેનની આંખમાં ઝળઝળિયાં આવી ગયા પણ હરેશભાઈએ પત્નીને ઈશારાથી શાંત રહેવા કહ્યું.

"હજુ નાનો છે રમીલા, બીજા છોકરાઓની ગાડીઓ જોઈને એનું મન લલચાતું હશે, મોટો થશે એટલે આપોઆપ સમજી જશે." હરેશભાઈએ નિસાસો નાખતા કહ્યું.

"તમે આખો દિવસ તૂટી મરો છો અને એને તમારી મહેનતની જરાય કદર નથી, મને તો એનું આવું વર્તન જોઈને બહુ દુઃખ થાય છે." રમીલાબેને સાડીના છેડાથી આંખ લૂછતા કહ્યું.

હરેશભાઈએ પોતાનું જૂનું થેલું લીધું અને ટિફિન મૂકીને નોકરી પર જવા નીકળી ગયા.

બપોરે શાળામાં રિસેસ પડી ત્યારે નિખિલ પોતાના ક્લાસના ત્રણ મિત્રો સાથે મેદાનના ખૂણામાં બેઠો હતો.

તેના મિત્રો રોહન અને સમીર મોંઘા નાસ્તાના ડબ્બા ખોલીને બેઠા હતા અને નિખિલ પોતાનો રોટલી-શાકનો ડબ્બો ખોલતા ખચકાતો હતો.

"અલ્યા નિખિલ, કાલે તો આપણી શાળામાં વાર્ષિક કાર્યક્રમ છે અને બધાના મમ્મી-પપ્પા આવવાના છે, તારા પપ્પા આવશે ને?" રોહને પૂછ્યું.

નિખિલના ગળે કોળિયો અટકી ગયો કારણ કે શાળામાં કાર્યક્રમની જાણ કરવાની ચિઠ્ઠી તેણે હજુ સુધી ઘરે બતાવી જ નહોતી.

એ કાર્યક્રમમાં નિખિલને નવમા ધોરણમાં પ્રથમ આવવા બદલ ટ્રોફી મળવાની હતી.

"ના યાર, મારા પપ્પા કંપનીના કામથી બહારગામ ગયા છે એટલે નહીં આવી શકે." નિખિલે ખોટું બોલી દીધું.

"સારું થયું, નહીંતર તારા જેવા જ જૂના કપડાં પહેરીને આવત તો અમારા પપ્પા સામે કેવું લાગત." સમીરે હસતા-હસતા ટોણો માર્યો.

નિખિલનું મોઢું શરમથી લાલ થઈ ગયું અને તેણે ચૂપચાપ પોતાનો ડબ્બો બંધ કરી દીધો.

તેણે મનોમન નક્કી કરી લીધું કે ગમે તે થાય પણ આવતીકાલના કાર્યક્રમમાં પપ્પાને શાળાએ નથી જ આવવા દેવા.

સાંજે નિખિલ ઘરે આવ્યો ત્યારે તેણે ચિઠ્ઠી દફતરના સૌથી નીચેના ખાનામાં સંતાડી દીધી.

રાત્રે જમતી વખતે હરેશભાઈએ પ્રેમથી પૂછ્યું, "બેટા, તમારી શાળામાં કાલે કોઈ કાર્યક્રમ છે?"

નિખિલ ચમકી ગયો અને થાળીમાં જોઈને બોલ્યો, "તમને કોણે કીધું?"

"આજે સાંજે હું બજારમાંથી આવતો હતો ત્યારે તારા શાળાના પટાવાળા કાકા મળ્યા હતા, એ કહેતા હતા કે કાલે ઈનામ વિતરણ છે." હરેશભાઈએ ચહેરા પર સ્મિત સાથે કહ્યું.

"હા, નાનો એવો કાર્યક્રમ છે પણ એમાં વાલીઓને બોલાવ્યા નથી, ખાલી વિદ્યાર્થીઓએ જ જવાનું છે." નિખિલે તરત જ વાત ફેરવી નાખી.

"અચ્છા એવું છે, મને તો એમ કે તારો પહેલો નંબર આવ્યો છે તો અમને પણ બોલાવશે." હરેશભાઈના અવાજમાં થોડી નિરાશા હતી.

"ના પપ્પા, આ વખતે જગ્યા ઓછી છે એટલે કોઈના મમ્મી-પપ્પા નથી આવવાના." નિખિલ જલ્દીથી જમીને ઊભો થઈ ગયો અને પોતાના રૂમમાં જતો રહ્યો.

બીજા દિવસે સવારે નિખિલ વહેલો તૈયાર થઈને શાળાએ જવા નીકળી ગયો.

તેના ગયા પછી રમીલાબેન તેનો રૂમ સાફ કરતા હતા ત્યારે પલંગ નીચેથી એક કાગળની ચિઠ્ઠી મળી.

રમીલાબેને તે ચિઠ્ઠી હરેશભાઈને આપી.

હરેશભાઈએ ચશ્માં પહેરીને ચિઠ્ઠી વાંચી તો તેમાં સ્પષ્ટ લખ્યું હતું કે દરેક ઈનામ મેળવનાર વિદ્યાર્થીના માતા-પિતાએ કાર્યક્રમમાં ખાસ હાજર રહેવું.

"જુઓ તો ખરા, આ છોકરો ભૂલक्कડ થઈ ગયો છે, આટલી મહત્વની ચિઠ્ઠી આપવાનું જ ભૂલી ગયો." રમીલાબેને કહ્યું.

હરેશભાઈનું હૃદય ખુશીથી ભરાઈ આવ્યું, તેમને ખબર નહોતી કે દીકરાએ આ ચિઠ્ઠી જાણીજોઈને સંતાડી હતી.

"રમીલા, મારા કબાટમાંથી પેલું સફેદ ખમીસ કાઢ તો, આજે મારા દીકરાને સ્ટેજ પર ઈનામ મળશે અને હું ત્યાં ન હોઉં એવું બને ખરું?" હરેશભાઈએ ઉત્સાહથી કહ્યું.

"તમે જઈ આવો, મારા પગમાં દુખાવો છે એટલે મારાથી એટલું નહીં ચલાય, પણ દીકરો ટ્રોફી લે ત્યારે મને બધી વાત આવીને કહેજો." રમીલાબેને કબાટમાંથી ઈસ્ત્રી કરેલું જૂનું સફેદ ખમીસ કાઢી આપ્યું.

એ ખમીસ થોડું પીળું પડી ગયું હતું અને બાંય પાસેથી સહેજ ઘસાયેલું હતું, પણ હરેશભાઈ પાસે એ જ એક સૌથી સારું કપડું હતું.

હરેશભાઈએ ફેક્ટરીમાં ફોન કરીને અડધા દિવસની રજા લીધી અને પોતાના ચંપલ લૂછીને શાળા તરફ ચાલતા નીકળી પડ્યા.

બીજી બાજુ શાળાના મોટા હોલમાં કાર્યક્રમની તૈયારીઓ ચાલી રહી હતી.

બધા વિદ્યાર્થીઓના માતા-પિતા મોંઘા કપડાં અને ગાડીઓ લઈને આવ્યા હતા.

નિખિલ પોતાના મિત્રો રોહન અને સમીરના પરિવાર સાથે આગળની હરોળમાં ઊભો હતો.

ત્યારે જ હોલના દરવાજેથી હરેશભાઈ અંદર પ્રવેશ્યા.

તડકામાં ચાલીને આવવાને કારણે તેમના કપાળ પર પરસેવો હતો અને તેઓ હાથરૂમાલથી મોઢું લૂછતા ચારેબાજુ નિખિલને શોધી રહ્યા હતા.

હરેશભાઈની નજર નિખિલ પર પડી અને તેમનો ચહેરો ખીલી ઊઠ્યો.

તેઓ ભીડ ચીરીને નિખિલ તરફ આગળ વધ્યા અને દૂરથી જ હાથ ઊંચો કરીને બૂમ પાડી, "નિખિલ બેટા..."

નિખિલે જેવા પિતાને જૂના સફેદ ખમીસ અને ઘસાયેલા ચંપલમાં જોયા કે તેના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ.

રોહન અને સમીરના પપ્પા સૂટ-બૂટમાં ઊભા હતા અને તેમની વચ્ચે હરેશભાઈ સાવ અલગ તરી આવતા હતા.

"અરે નિખિલ, આ કાકા તને કેમ બોલાવે છે? તારા કોઈ સગા થાય છે?" રોહને હરેશભાઈ તરફ જોઈને પૂછ્યું.

હરેશભાઈ નિખિલની સાવ નજીક આવી ગયા અને તેના ખભે હાથ મૂકવા ગયા.

"બેટા, તું ચિઠ્ઠી આપવાનું ભૂલી ગયો હતો પણ તારી મમ્મીને મળી ગઈ, જો હું સમયસર પહોંચી ગયો ને?" હરેશભાઈએ હાંફતા-હાંફતા ખુશીથી કહ્યું.

આજુબાજુ ઊભેલા બધા વાલીઓ અને મિત્રો નિખિલ સામે જોઈ રહ્યા હતા.

સમીરે ધીમેથી પૂછ્યું, "નિખિલ, તું તો કહેતો હતો કે તારા પપ્પા બહારગામ ગયા છે, તો આ કોણ છે?"

નિખિલના મગજ પર શરમ અને ખોટા દેખાવનો પડદો છવાઈ ગયો.

તેણે એક ડગલું પાછળ ખસીને હરેશભાઈનો હાથ પોતાના ખભા પરથી ઝાટકી નાખ્યો.

"કાકા, તમે કોણ છો? મને કેમ બેટા કહો છો? હું તમને ઓળખતો નથી." નિખિલ બધાની વચ્ચે ઊંચા અવાજે બોલ્યો.

હરેશભાઈના હાથ હવામાં જ સ્થિર થઈ ગયા અને તેમના ચહેરા પરનું સ્મિત પળવારમાં ગાયબ થઈ ગયું.

"બેટા નિખિલ, આ શું બોલે છે? હું તારો બાપ છું..." હરેશભાઈનો અવાજ ધ્રૂજી ગયો.

"જુઓ કાકા, અમારા મહોલ્લામાં રહેતા હોવ એટલે આવી રીતે બધાની વચ્ચે ઓળખાણ કાઢવાની જરૂર નથી, મારા પપ્પા બહારગામ ગયા છે, તમે અહીંથી જાઓ." નિખિલે નજર ચોરીને કઠોર શબ્દોમાં કહી દીધું.

રોહનના પપ્પાએ આગળ આવીને હરેશભાઈને કહ્યું, "ભાઈ, છોકરો ના પાડે છે તો કેમ હેરાન કરો છો? ચાલો પાછળ જઈને બેસો."

હરેશભાઈની આંખોમાં આંસુનો દરિયો ઉમટી આવ્યો પણ તેમણે હોઠ ભીંસીને આંસુ રોકી રાખ્યા.

સગા દીકરાએ ભરી સભામાં પોતાને ઓળખવાની ના પાડી દીધી એ ઘા તેમના કાળજા સોંસરવો ઉતરી ગયો.

તેઓ એક પણ શબ્દ બોલ્યા વગર નીચું જોઈને પાછળ વળ્યા અને હોલના સૌથી છેલ્લા ખૂણામાં દરવાજા પાસે જઈને ઊભા રહી ગયા.

નિખિલનું હૃદય જોરજોરથી ધબકતું હતું, તેને અંદરથી ડર લાગતો હતો પણ મિત્રો સામે તેની આબરૂ બચી ગઈ એનો ખોટો સંતોષ હતો.

થોડી જ વારમાં કાર્યક્રમ શરૂ થયો અને શાળાના આચાર્ય મહેશભાઈ માઈક પાસે આવ્યા.

મહેશભાઈ ખૂબ જ કડક અને સિદ્ધાંતવાદી શિક્ષક તરીકે ઓળખાતા હતા.

યોગાનુયોગ જ્યારે નિખિલે પોતાના પિતાનું અપમાન કર્યું ત્યારે મહેશભાઈ બાજુની લોબીમાંથી પસાર થઈ રહ્યા હતા અને તેમણે આખું દ્રશ્ય પોતાની નજરે જોયું હતું.

એક પછી એક વિદ્યાર્થીઓને ઈનામ અપાયા અને છેલ્લે સમગ્ર શાળામાં પ્રથમ આવનાર વિદ્યાર્થીના નામની જાહેરાત કરવાનો સમય આવ્યો.

મહેશભાઈએ હાથમાં સોનાના વરખવાળી મોટી ટ્રોફી લીધી અને માઈક હાથમાં પકડ્યું.

નિખિલ પોતાનું શર્ટ સરખું કરીને સ્ટેજ પર જવા માટે પગથિયાં પાસે આવીને ઊભો રહી ગયો.

"આજે આપણી શાળાના સૌથી તેજસ્વી વિદ્યાર્થીને સન્માનિત કરવાનો સમય છે, જેણે નવમા ધોરણમાં અઢાણું ટકા લાવીને શાળાનું નામ રોશન કર્યું છે." મહેશભાઈનો અવાજ હોલમાં ગૂંજી ઉઠ્યો.

બધાએ જોરદાર તાળીઓ પાડી અને નિખિલના ચહેરા પર ગર્વની લાગણી છવાઈ ગઈ.

"પરંતુ આજે હું આ ટ્રોફી એ વિદ્યાર્થીને આપતા પહેલા તમને બધાને એક સાચી વાત કહેવા માંગુ છું." મહેશભાઈએ ગંભીર અવાજે કહ્યું.

હોલમાં અચાનક સન્નાટો છવાઈ ગયો અને બધા એકબીજાની સામે જોવા લાગ્યા.

"ત્રણ મહિના પહેલાની વાત છે, બહાર મુશળધાર વરસાદ પડતો હતો અને હું મારી ઓફિસમાં બેઠો હતો." મહેશભાઈએ બોલવાનું શરૂ કર્યું.

નિખિલ પગથિયાં પાસે જ ઊભો હતો અને તેને સમજાતું નહોતું કે સર અચાનક કઈ વાત કરી રહ્યા છે.

"એ વરસાદમાં એક પિતા આખી પલળેલી હાલતમાં મારી ઓફિસમાં આવ્યા હતા, તેમના પગમાં તૂટેલા ચંપલ હતા અને હાથમાં પ્લાસ્ટિકની થેલીમાં વીંટાળેલા રૂપિયા હતા." મહેશભાઈની નજર હોલના છેલ્લા ખૂણામાં ઊભેલા હરેશભાઈ પર હતી.

હરેશભાઈએ માથું નીચું કરી લીધું.

"એ પિતાએ મને કહ્યું કે સાહેબ, મારા દીકરાની આ સત્રની ફી અને વધારાના ટ્યુશનના પૈસા ભરવામાં દસ દિવસ મોડું થઈ ગયું છે, પણ મેં મારી પત્નીની સોનાની બુટ્ટી વેચીને અને રાત-દિવસ બે જગ્યાએ નોકરી કરીને આ પૈસા ભેગા કર્યા છે, મારા દીકરાને ક્લાસમાં કોઈની સામે ટોકશો નહીં, નહીંતર એનું મન દુભાશે." મહેશભાઈનો અવાજ ભારે થઈ ગયો.

પગથિયાં પાસે ઊભેલા નિખિલના પગ ધ્રૂજવા લાગ્યા, તેને ખબર જ નહોતી કે મમ્મીએ પોતાની બુટ્ટી એની ફી માટે વેચી દીધી હતી.

"એટલું જ નહીં, ગયા અઠવાડિયે જ્યારે શાળાના પ્રવાસ માટે પૈસા ભરવાના હતા ત્યારે એ જ પિતાએ પોતાની જૂની ઘડિયાળ બજારમાં વેચીને દીકરાના પ્રવાસની ફી ભરી હતી, જેથી એમનો દીકરો એના અમીર મિત્રો વચ્ચે ઓછપ ન અનુભવે." મહેશભાઈએ આગળ કહ્યું.

નિખિલની આંખોમાંથી ટપ-ટપ આંસુ પડવા લાગ્યા, તેને યાદ આવ્યું કે પપ્પાના હાથમાં છેલ્લા અઠવાડિયાથી ઘડિયાળ નહોતી અને પૂછ્યું ત્યારે પપ્પાએ કહ્યું હતું કે રિપેરમાં આપી છે.

"જે બાપે પોતાના દીકરાનું ભવિષ્ય સુધારવા માટે પોતાના શરીર પર એક નવું કપડું ન નાખ્યું, જે બાપે દીકરાના મિત્રો સામે એની આબરૂ સાચવવા પોતાની ઘડિયાળ સુધ્ધાં વેચી નાખી, આજે એ જ દીકરાને એના પિતાના જૂના કપડાંની શરમ આવે છે?" મહેશભાઈનો અવાજ આખા હોલમાં પડઘાઈ રહ્યો હતો.

બધા વાલીઓ સ્તબ્ધ થઈને સાંભળી રહ્યા હતા અને સમીર તથા રોહનના માતા-પિતા પણ શરમથી નીચું જોઈ ગયા.

"મેં હમણાં જ મારી સગી આંખે જોયું કે નિખિલે પોતાના મિત્રો સામે પોતાના સગા પિતાને ઓળખવાની ના પાડી દીધી અને તેમને અજાણ્યા કહીને કાઢી મૂક્યા." મહેશભાઈએ નિખિલ સામે જોઈને કહ્યું.

આખા હોલમાં સોપો પડી ગયો અને બધાની નજર નિખિલ પર સ્થિર થઈ ગઈ.

"નિખિલ, અઢાણું ટકા લાવવાથી કોઈ માણસ ભણેલો નથી ગણાતો, જે સંતાન પોતાના મા-બાપના પરસેવાની કિંમત ન સમજી શકે એનું બધું જ ભણતર નકામું છે." મહેશભાઈએ ટ્રોફી ટેબલ પર પાછી મૂકતા કહ્યું.

"આ ટ્રોફીનો ખરો હકદાર તું નથી નિખિલ, પણ પેલા ખૂણામાં ઊભેલા તારા પિતા હરેશભાઈ છે, જેમણે પોતાનું જીવન ઘસીને તને આ મુકામ સુધી પહોંચાડ્યો છે." મહેશભાઈએ હાથ લંબાવીને હરેશભાઈ તરફ ઈશારો કર્યો.

આખા હોલમાં બેઠેલા બધા જ વાલીઓ અને વિદ્યાર્થીઓ પોતાની જગ્યા પરથી ઊભા થઈ ગયા અને હરેશભાઈ માટે જોરદાર તાળીઓ પાડવા લાગ્યા.

રોહનના પપ્પા કે જેમણે હરેશભાઈને પાછળ જવા કહ્યું હતું, તેમણે પોતે જઈને હરેશભાઈના હાથ જોડ્યા.

"ભાઈસાહેબ, અમને માફ કરજો, અમે તમારા કપડાં જોયા પણ તમારું મોટું દિલ ન જોઈ શક્યા." રોહનના પપ્પાએ નમ્રતાથી કહ્યું.

નિખિલથી હવે રહેવાયું નહીં, તેના અંતરઆત્માને જબરદસ્ત ઠેસ પહોંચી હતી.

તે સ્ટેજ પાસેથી દોડતો-દોડતો હોલના છેલ્લા ખૂણામાં ગયો અને બધાની વચ્ચે પોતાના પિતાના પગમાં પડી ગયો.

"પપ્પા, મને માફ કરી દો... હું સાવ આંધળો થઈ ગયો હતો પપ્પા..." નિખિલ હરેશભાઈના ચંપલ પકડીને ધ્રૂસકે-ધ્રૂસકે રડવા લાગ્યો.

"મારા મિત્રોની અમીરી જોઈને હું તમારી મહેનત ભૂલી ગયો હતો પપ્પા, મને માફ કરી દો, હું તમારો ગુનેગાર છું." નિખિલના આંસુથી હરેશભાઈના પગ ભીંજાઈ ગયા.

હરેશભાઈનું પિતાનું હૃદય પીગળી ગયું, તેમણે તરત જ નીચે નમીને દીકરાને બાવડેથી પકડીને ઊભો કર્યો અને પોતાની છાતી સરસો ચાંપી દીધો.

"બસ બેટા, રડ નહીં, તારી કોઈ ભૂલ નથી, આ ઉંમરે આવું થઈ જાય, ચાલ આંસુ લૂછી નાખ." હરેશભાઈએ પોતાના જૂના ખમીસની બાંયથી નિખિલનો ચહેરો લૂછ્યો.

મહેશભાઈ પોતે સ્ટેજ પરથી નીચે ઉતર્યા અને હાથમાં રહેલી ટ્રોફી લઈને હરેશભાઈ પાસે આવ્યા.

"હરેશભાઈ, આજે આ ટ્રોફી તમારા હાથે જ નિખિલને મળવી જોઈએ, પણ એ પહેલાં આખી શાળા વતી હું તમારું સન્માન કરવા માંગુ છું." મહેશભાઈએ પોતાના ગળામાં રહેલો ખેસ કાઢીને હરેશભાઈને પહેરાવ્યો.

નિખિલે રડતી આંખે માઈક હાથમાં લીધું અને બધાની સામે ઊભો રહ્યો.

"આજે મારા સરે મારી આંખો ખોલી નાખી છે, હું બધાની સામે કહું છું કે આ મારા પપ્પા હરેશભાઈ છે અને મને ગર્વ છે કે હું આવા મહેનતુ પિતાનો દીકરો છું." નિખિલે પિતાનો હાથ મજબૂતીથી પકડીને કહ્યું.

"આજ પછી મને ક્યારેય મારા જૂના કપડાં કે મારા પપ્પાની સાયકલની શરમ નહીં આવે, કારણ કે એમાં મારા પપ્પાના પરસેવાની સુગંધ છે." નિખિલના શબ્દો સાંભળીને હોલમાં હાજર દરેક મા-બાપની આંખો ભીની થઈ ગઈ.

સમીર અને રોહને પણ આગળ આવીને હરેશભાઈના ચરણ સ્પર્શ કર્યા અને પોતાના વર્તન બદલ માફી માંગી.

કાર્યક્રમ પૂરો થયા પછી જ્યારે બહાર નીકળ્યા ત્યારે નિખિલે પોતાના હાથમાં રહેલી ટ્રોફી પિતાને આપી.

"પપ્પા, આજે આપણે ચાલતા જ ઘરે જઈશું અને રસ્તામાં જે કોઈ મળશે એને હું સામેથી કહીશ કે આ ટ્રોફી મારા પપ્પાની મહેનતની છે." નિખિલે પિતાના ખભે હાથ મૂકીને કહ્યું.

ઘરે પહોંચ્યા ત્યારે રમીલાબેન ઓસરીમાં જ રાહ જોઈને બેઠા હતા.

નિખિલે ઘરમાં પ્રવેશતા જ દોડીને માતાના કાન તરફ જોયું, જ્યાં સોનાની બુટ્ટીની જગ્યાએ કાળો દોરો બાંધેલો હતો.

"મમ્મી, તેં મારા ભણતર માટે તારી બુટ્ટી વેચી નાખી અને મને કીધું પણ નહીં?" નિખિલ માતાને વળગીને ફરીથી રડી પડ્યો.

"અરે ગાંડા, તારા ભણતર કરતા સોનું થોડું મોંઘું હોય? તું મોટો સાહેબ બનીશ ત્યારે મને નવી લઈ આપજે ને." રમીલાબેને દીકરાના માથે હાથ ફેરવતા કહ્યું.

તે દિવસે સાંજે નિખિલે પોતાનું જૂનું શર્ટ જાતે ધોઈને સૂકવ્યું અને પિતાના ફાટેલા ચંપલને સરખા કરીને મૂક્યા.

ઘરમાં ભલે પૈસાની તંગી હતી, પણ આજે બાપ-દીકરા વચ્ચે સમજણ અને આદરનો એવો સંબંધ બંધાયો હતો જે દુનિયાની કોઈ પણ સંપત્તિ કરતા વધારે કિંમતી હતો.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.