પત્ની પર દવાનો ખર્ચ કરવાના બહાને પૈસા ઉડાવવાનો આરોપ મૂક્યો, પણ સત્ય જાણીને પતિ...
નીતા થેલી લઈને મેડિકલ સ્ટોર પરથી ઘેર પહોંચી.
તેણે ઉતાવળે પગલે રસોડામાં જઈને પાણીનો ગ્લાસ ભર્યો.
"બા, તમારી સાંજની દવાનો સમય થઈ ગયો છે," નીતાએ ધીમા અવાજે કહ્યું.
રૂમમાંથી કસ્તૂરબા ધીમે ધીમે ટેકો લેતાં બહાર આવ્યાં.
તેમણે પાણી સાથે બે ગોળીઓ ગળી લીધી અને માથે હાથ ફેરવીને બોલ્યાં, "વહુ બેટા, તું દરરોજ આટલી બધી દોડધામ કરે છે."
"એમાં દોડધામ શાની બા, તમારી તબિયત સારી રહે એ જ અમારે જોઈએ છે," નીતાએ સ્મિત સાથે કહ્યું.
બરાબર એ જ વખતે કલ્પેશ ઑફિસેથી ઘેર આવ્યો.
તેણે નીતાના હાથમાં દવાની થેલી અને મેડિકલનું બિલ જોયું.
કલ્પેશના કપાળ પર કરચલીઓ પડી ગઈ, પણ તે કશું બોલ્યા વગર સોફા પર બેસી ગયો.
નીતા ચાનો કપ લઈને આવી અને કલ્પેશ સામે ટીપોય પર મૂક્યો.
"આજે ઑફિસમાં બહુ કામ હતું?" નીતાએ પૂછ્યું.
કલ્પેશે ચાનો ઘૂંટડો ભર્યો અને પછી સીધો પ્રશ્ન કર્યો, "આજે ફરી કઈ દવા લાવી તું?"
નીતા થોડી અટકાઈ અને બોલી, "બાના ઘૂંટણના દુખાવા માટેનું તેલ અને પેલી સાંજની ગોળીઓ પતી ગઈ હતી."
કલ્પેશે ઊંડો નિસાસો નાખ્યો અને કપ બાજુ પર મૂક્યો.
"નીતા, છેલ્લા બે મહિનાથી હું જોઈ રહ્યો છું કે દર બીજા કે ત્રીજા દિવસે તું મેડિકલ પરથી પાંચસો-હજારનું બિલ બનાવી લાવે છે," કલ્પેશનો અવાજ થોડો કડક થયો.
નીતા નીચી નજરે સાંભળી રહી.
"હું આખો મહિનો મહેનત કરું છું ત્યારે ઘરમાં પૈસા આવે છે, અને તું આવી રીતે બિનજરૂરી ખર્ચા કર્યા કરે છે," કલ્પેશે કહ્યું.
"બિનજરૂરી નથી કલ્પેશ, બાને ઉંમર થઈ છે એટલે તકલીફ રહે છે," નીતાએ ધીમેથી સમજાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો.
"બાને જે તકલીફ છે એ ડૉક્ટરની જૂની દવાથી સારી થઈ જ જાય છે, તારે દર અઠવાડિયે નવી દવાઓ લાવવાની શી જરૂર?" કલ્પેશે અકળાઈને પૂછ્યું.
કસ્તૂરબા અંદરના રૂમમાં બેઠાં બેઠાં આ બધું સાંભળી રહ્યાં હતાં.
બા ધીમા પગલે બહાર આવ્યાં અને બોલ્યાં, "કલ્પેશ બેટા, વહુ પર ગુસ્સો ના કર. મારો વાંક છે કે મારું શરીર હવે સાથ નથી આપતું."
"બા, તમે વચ્ચે ના પડો, આ તમારી વાત નથી. આ ઘરના બજેટની વાત છે," કલ્પેશે મોં ફેરવી લીધું.
નીતા કશું બોલ્યા વગર રસોડામાં જતી રહી.
તે રાત્રે જમવાના ટેબલ પર કોઈએ એકબીજા સાથે વાત ન કરી.
કલ્પેશના મનમાં શંકાનો કીડો સળવળી રહ્યો હતો કે નીતા દવાના બહાને પૈસા ઉડાવી રહી છે.
તેને લાગ્યું કે વહુ કદાચ પોતાના પિયરિયાં માટે પૈસા બચાવે છે અથવા આડેધડ ખર્ચ કરે છે.
બીજા દિવસે સવારે કલ્પેશ ઑફિસ જવા તૈયાર થયો ત્યારે નીતા મંદિરે ગઈ હતી.
બા પાડોશમાં સત્સંગમાં ગયાં હતાં અને ઘરમાં કોઈ નહોતું.
કલ્પેશને થયું કે આજે તો આ દવાનો હિસાબ જોઈ જ લેવો છે.
તે બાના રૂમમાં ગયો જ્યાં લાકડાના ટેબલ પર દવાનો એક મોટો પ્લાસ્ટિકનો ડબ્બો પડ્યો રહેતો હતો.
કલ્પેશે ડબ્બો હાથમાં લીધો અને તેનું ઢાંકણું ખોલ્યું.
અંદર કેટલીક સામાન્ય ગોળીઓના પત્તા અને દર્દ નિવારક મલમની ટ્યુબ પડેલી હતી.
કલ્પેશે બધી દવાઓ બહાર કાઢીને જોઈ, એમાં કોઈ નવી કે મોંઘી દવા નહોતી.
"તો પછી આટલા બધા પૈસા ક્યાં જાય છે?" કલ્પેશ મનમાં બબડ્યો.
તેણે ડબ્બાના તળિયે નજર કરી તો ત્યાં ઘડી વાળેલો એક નાનો કાગળ દેખાયો.
કલ્પેશે ઉત્સુકતાથી એ કાગળ બહાર કાઢ્યો.
તે કાગળ કોઈ મેડિકલ બિલ નહોતું, પણ પેન્સિલથી લખાયેલી એક જૂની ચિઠ્ઠી હતી.
કલ્પેશે કાગળની ઘડી ખોલી અને વાંચવાનું શરૂ કર્યું.
ચિઠ્ઠીમાં કસ્તૂરબાના ધ્રૂજતા અક્ષરો હતા.
"વહુ બેટા નીતા, તેં મને વચન આપ્યું છે એટલે આ વાત ક્યારેય કલ્પેશને ના કહીશ."
આ પહેલી જ લીટી વાંચતાં જ કલ્પેશના ધબકારા વધી ગયા.
તેણે આગળ વાંચ્યું, "મારા દીકરા પર પહેલાંથી જ ઘરની લોન અને જવાબદારીઓનો બહુ મોટો બોજ છે. એ રાત્રે મોડે સુધી જાગીને કામ કરે છે ત્યારે મારી છાતી ચીરાઈ જાય છે."
કલ્પેશના હાથ ધ્રૂજવા લાગ્યા.
"ડૉક્ટરે મને કીધું છે કે મારી આંખનું ઓપરેશન જલદી કરાવવું પડશે, નહીંતર દેખાતું સાવ બંધ થઈ જશે. પણ જો કલ્પેશને ખબર પડશે તો એ પોતાની જરૂરિયાતો ભૂલીને દેવું કરીને પણ મારા માટે દોડશે."
કલ્પેશની આંખો પહોળી થઈ ગઈ.
"તું દરરોજ મેડિકલના બહાને જે પૈસા બચાવીને પેલી નાની ડબ્બીમાં ભેગા કરે છે, એનાથી મારું ઓપરેશન થઈ જશે. તું મારી દીકરી કરતાં પણ વિશેષ સાબિત થઈ છે નીતા. મારા દીકરાની સામે ક્યારેય મોં ના બગાડીશ, એ બિચારો સંજોગોનો માર્યો છે."
ચિઠ્ઠી પૂરી થતાં જ કલ્પેશના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ હોય એવો આંચકો લાગ્યો.
તે સ્તબ્ધ થઈને પલંગની ધાર પર બેસી પડ્યો.
તેણે ડબ્બાની અંદર ફરીથી હાથ નાખ્યો અને નીચે મૂકેલું એક રૂમાલનું પોટલું બહાર કાઢ્યું.
પોટલું ખોલતાં જ અંદરથી પાંચસો અને સો રૂપિયાની ચલણી નોટોના થોકડા નીકળ્યા.
સાથે મેડિકલ સ્ટોરની એક જૂની કાચી ચિઠ્ઠી હતી જેમાં લખ્યું હતું કે દવા સાવ સસ્તી હતી અને બાકીના પૈસા રોકડા પાછા રાખવામાં આવ્યા હતા.
કલ્પેશનું હૃદય ભારે થઈ ગયું અને ગળામાં ડૂમો ભરાઈ ગયો.
જે પત્ની પર તે પૈસા વેડફવાનો આક્ષેપ મૂકતો હતો, તે પત્ની પોતાની સાસુની આંખોની રોશની બચાવવા માટે પોતાના ખર્ચા કાપીને પૈસા ભેગા કરી રહી હતી.
અને જે માને તે માત્ર ઘડપણની ફરિયાદો કરતી સમજતો હતો, તે મા દીકરા પર બોજ ન બનવા માટે પોતાની બીમારી છૂપાવી રહી હતી.
કલ્પેશ પોતાની જાત પર શરમાઈ ગયો.
તેને ગઈ કાલની પોતાની કડવી વાતો યાદ આવી જે તેણે નીતા અને બા સામે બોલી હતી.
એટલામાં મુખ્ય દરવાજો ખૂલવાનો અવાજ આવ્યો.
નીતા હાથમાં પૂજાની થાળી લઈને મંદિરેથી પાછી આવી હતી.
રૂમમાં કલ્પેશને પલંગ પર બેઠેલો અને હાથમાં ચિઠ્ઠી પકડેલો જોઈને નીતાના પગ થંભી ગયા.
નીતાનો ચહેરો ફિક્કો પડી ગયો અને તેના હાથમાંથી થાળી લગભગ સરકી જવાની તૈયારીમાં હતી.
"કલ્પેશ... તમે હજી ઑફિસ નથી ગયા?" નીતાએ ગભરાતાં ગભરાતાં પૂછ્યું.
કલ્પેશ કંઈ બોલ્યો નહીં, તે ધીમેથી ઊભો થયો અને નીતા તરફ ચાલવા લાગ્યો.
નીતા પાછળ હટી અને બોલી, "તમે જે સમજો છો એવું નથી. હું તમને બધું સમજાવું છું."
કલ્પેશ નીતાની સાવ નજીક આવીને ઊભો રહી ગયો.
તેની આંખોમાંથી આંસુની ધાર વહી રહી હતી.
નીતા આશ્ચર્યથી જોઈ રહી, તેણે ક્યારેય કલ્પેશને આવી રીતે રડતો જોયો નહોતો.
કલ્પેશે અચાનક પોતાના બંને હાથ જોડ્યા અને નીતા સામે માથું નમાવી દીધું.
"મને માફ કરી દે નીતા, હું બહુ નાનો માણસ સાબિત થયો," કલ્પેશનો અવાજ રડવાથી તૂટી રહ્યો હતો.
નીતાએ ઝડપથી કલ્પેશના હાથ પકડી લીધા, "આ શું કરો છો તમે? હાથ કેમ જોડો છો?"
"મેં તારા પર શંકા કરી, તને વગર વાંકે સંભળાવ્યું. અને તું... તું આ ઘરમાં દેવદૂત બનીને મારી માની સેવા કરી રહી હતી," કલ્પેશે કહ્યું.
નીતાની આંખો પણ ભરાઈ આવી.
"કલ્પેશ, બાએ મને સોગંદ આપ્યા હતા એટલે મેં તમને નહોતું કહ્યું. બાને લાગતું હતું કે તમે વધારે ચિંતામાં આવી જશો," નીતાએ ધીમેથી કહ્યું.
"પણ તું એકલી આટલો મોટો ભાર કેમ વેઠતી હતી નીતા? હું આ ઘરનો દીકરો છું, મારો પહેલો હક હતો બાની કાળજી લેવાનો," કલ્પેશે કહ્યું.
એ જ પળે કસ્તૂરબા પણ ઘરમાં પ્રવેશ્યાં.
તેમણે બંનેને આવી હાલતમાં જોયાં એટલે ગભરાઈ ગયાં.
"શું થયું કલ્પેશ? કેમ રડે છે બેટા? વહુ સાથે કોઈ ઝઘડો થયો?" બાએ લાકડી ટેકવતાં પૂછ્યું.
કલ્પેશ દોડીને બા પાસે ગયો અને સીધો એમના ચરણોમાં બેસી પડ્યો.
તેણે બાના બંને પગ પકડી લીધા અને નાના બાળકની જેમ ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડવા લાગ્યો.
"બા, તમે મને આટલો પારકો કરી દીધો? તમારી આંખો જતી રહે ત્યાં સુધી તમે મને કશું ન કહ્યું?" કલ્પેશે ફરિયાદ અને પીડા સાથે પૂછ્યું.
કસ્તૂરબાએ ટેબલ પર પડેલી ચિઠ્ઠી જોઈ અને પરિસ્થિતિ સમજી ગયાં.
તેમણે વાંકા વળીને કલ્પેશના માથા પર વહાલથી હાથ મૂક્યો.
"બેટા, તું દિવસ-રાત અમારા માટે જ લોહી-પાણી એક કરે છે. તારા માથે પહેલેથી ઘણી ચિંતાઓ છે, હું તને વધુ દુઃખી કેમ કરી શકું?" બાની આંખોમાંથી પણ સ્નેહનાં આંસુ સરી પડ્યાં.
"બા, જ્યાં સુધી તમારો દીકરો જીવતો છે ત્યાં સુધી તમારે કોઈ વાતની ચિંતા કરવાની જરૂર નથી. જો હું તમારી આંખોની સારવાર ન કરાવી શકું તો મારી કમાણી પર ધિક્કાર છે," કલ્પેશે બાના હાથ પોતાના ગાલ પર મૂકતાં કહ્યું.
નીતાએ આવીને બાને સોફા પર બેસાડ્યાં અને પાણી આપ્યું.
કલ્પેશે આંસુ લૂછ્યાં અને ખિસ્સામાંથી પોતાનો ફોન કાઢ્યો.
તેણે ઑફિસમાં ફોન કરીને કહી દીધું કે તે આજે રજા પર રહેશે.
પછી તેણે તરત જ આંખની હોસ્પિટલમાં ફોન કરીને બા માટે મોટા ડૉક્ટરની અપોઇન્ટમેન્ટ નક્કી કરી લીધી.
"આપણે આજે જ ડૉક્ટર પાસે જઈએ છીએ બા. અને આ અઠવાડિયે જ તમારું ઓપરેશન થશે," કલ્પેશે મક્કમતાથી કહ્યું.
કસ્તૂરબાએ નીતા તરફ જોયું અને પછી કલ્પેશ તરફ જોયું.
"મારે હવે કોઈ ડૉક્ટરની જરૂર નથી લાગતી બેટા, મને તો આજે જ સંસારનું સૌથી મોટું સુખ મળી ગયું છે. જે ઘરમાં આવી વહુ અને આવો દીકરો હોય, ત્યાં કોઈ અંધારું રહી જ ન શકે," બાએ ગદગદ થઈને આશીર્વાદ આપ્યા.
કલ્પેશે નીતા સામે જોયું, તેના મનમાં પત્ની માટે માન અને આદર અનેક ગણો વધી ગયો હતો.
નીતાના ચહેરા પર એક સંતોષભર્યું સ્મિત હતું.
ઘરમાં જે કડવાશ અને અવિશ્વાસની દીવાલ ઊભી થઈ હતી, તે ક્ષણભરમાં ઓગળી ગઈ હતી.
બપોરે જ્યારે બધાં સાથે જમવા બેઠાં ત્યારે ઘરમાં વર્ષો પછી એક સાચી અને હળવી શાંતિ છવાયેલી હતી.
જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.