રમેશ રસોડામાં ગયો. સુનીતા ચા બનાવી રહી હતી. ચાની પત્તી અને આદુની સુગંધ આખા ઘરમાં ફેલાયેલી હતી. રમેશે બે કપ લીધા અને પ્લેટફોર્મ પર મૂક્યા. સુનીતાએ ચા ગાળી. રમેશે કપ હાથમાં લીધો. કપની ગરમાશ તેના હાથની હથેળીમાં પ્રસરી ગઈ. તેણે ચાનો એક ઘૂંટડો ભર્યો.
“આજે હું ફેક્ટરીના માલિક સાથે સીધી વાત કરીશ,” રમેશે શાંત અવાજમાં કહ્યું. “જો તે પૈસા નહીં આપે, તો હું બીજું કોઈ કામ શોધી લઈશ. હું મજૂરી કરવા પણ તૈયાર છું. પણ હવે હું નિરાશ નહીં થાઉં.”
સુનીતાએ હળવું સ્મિત કર્યું. “મને તમારા પર પૂરો ભરોસો છે. તમે જે પણ નિર્ણય લેશો, હું તમારી સાથે છું.”
રમેશે પોતાનો થેલો તૈયાર કર્યો. આજે તે થેલો ભારે લાગતો ન હતો. તેણે પોતાના જૂના પગરખાં પહેર્યા. પગરખાંની દોરી બાંધતી વખતે તેણે આરોહી સામે જોયું. તે જાગી ગઈ હતી અને આંખો ચોળતી હતી.
“પપ્પા, તમે જાવ છો?” આરોહીએ પૂછ્યું.
“હા બેટા, પપ્પા કામે જાય છે,” રમેશે તેની પાસે જઈને તેના ગાલ પર વહાલ કરતા કહ્યું.
“મારી ઢીંગલી યાદ છે ને?” આરોહીએ હસીને પૂછ્યું.
“ચોક્કસ યાદ છે. હું તારા માટે સૌથી સરસ ઢીંગલી લાવીશ,” રમેશે વચન આપ્યું.
રમેશ ઘરની બહાર નીકળ્યો. તેણે લાકડાનો દરવાજો બંધ કર્યો. શેરીમાં સવારનો તડકો ફેલાઈ ગયો હતો. કેટલાક લોકો પોતાના કામ પર જઈ રહ્યા હતા. રસ્તા પર સાયકલની ઘંટડીનો અવાજ આવતો હતો. બધું સામાન્ય હતું. પણ રમેશની અંદર કંઈક બદલાઈ ગયું હતું. તેની ચાલમાં એક નવી ઉર્જા હતી. તેના ખભા સીધા હતા.
આર્થિક તંગી માણસને તોડી શકે છે. તે રાતની ઊંઘ છીનવી શકે છે. પણ જ્યારે પરિવારનો સાથ હોય, જ્યારે ઘરમાં એકબીજા પ્રત્યે પ્રેમ અને સમજદારી હોય, ત્યારે કોઈપણ સંકટનો સામનો કરવાની હિંમત આવી જાય છે. રમેશને સમજાઈ ગયું હતું કે સાચી મૂડી બેંકના ખાતામાં કે ખિસ્સામાં નથી હોતી. સાચી મૂડી તો એ સંબંધોમાં હોય છે જે મુશ્કેલ સમયમાં આપણો હાથ પકડી રાખે છે. આરોહીના એ માટીના ગલ્લાએ રમેશને જીવનનો સૌથી મોટો પાઠ ભણાવ્યો હતો.
તે દિવસે રમેશે ફેક્ટરીના માલિક સાથે સ્પષ્ટ વાત કરી. માલિકે પૈસા આપવાની ના પાડી દીધી. રમેશે તરત જ તે નોકરી છોડી દીધી. તે એક કરિયાણાની મોટી દુકાનમાં ગયો. ત્યાં સામાન ગોઠવવાનું કામ હતું. પગાર બહુ ન હતો, પણ દરરોજ સાંજે રોકડા પૈસા મળવાના હતા. રમેશે ખુશીથી તે કામ સ્વીકારી લીધું.
આખો દિવસ તેણે મહેનત કરી. અનાજની ભારે ગુણીઓ ઉઠાવી. શણની ગુણીઓની ખરબચડી સપાટી તેના ખભા પર ઘસાતી હતી. ઘઉં અને મસાલાની સુગંધ હવામાં ભળેલી હતી. તેના કપાળ પરથી પરસેવો ટપકતો હતો. પણ તેને કોઈ થાક લાગતો ન હતો. જ્યારે પણ તેને થાક લાગતો, ત્યારે તેને આરોહીનો માટીનો ગલ્લો યાદ આવતો. સાંજે જ્યારે દુકાનદારે તેના હાથમાં દિવસની મજૂરીના પૈસા મૂક્યા, ત્યારે રમેશની આંખોમાં સંતોષ હતો. કાગળની નોટોનો સ્પર્શ તેને ખૂબ સારો લાગ્યો.
ઘરે પાછા ફરતી વખતે રમેશ એક રમકડાંની દુકાને ઊભો રહ્યો. તેણે એક નાની, સુંદર પ્લાસ્ટિકની ઢીંગલી ખરીદી. ઢીંગલીના વાળ કાળા હતા અને તેણે લાલ રંગનું ફ્રોક પહેર્યું હતું. રમેશે ઢીંગલીને કાગળની થેલીમાં મૂકી. તે ઝડપથી ઘર તરફ ચાલવા લાગ્યો.
જ્યારે તેણે ઘરનો દરવાજો ખોલ્યો, ત્યારે આરોહી તેની રાહ જોતી બેઠી હતી. રમેશે કાગળની થેલી આરોહીના હાથમાં આપી. થેલી ખોલતા જ આરોહીના ચહેરા પર જે ખુશી જોવા મળી, તેની કિંમત દુનિયાની કોઈપણ સંપત્તિ કરતા વધારે હતી. આરોહીએ ઢીંગલીને ગળે લગાવી લીધી.
સુનીતા રસોડામાંથી બહાર આવી. તેણે રમેશના હાથમાં રહેલો સામાન અને આરોહીની ખુશી જોઈ. તેના ચહેરા પર પણ એક શાંત સ્મિત હતું. રમેશે સુનીતા સામે જોયું. બંનેની આંખોમાં એકબીજા માટે આદર હતો.
રાત્રે જમતી વખતે ઘરમાં એક અલગ જ વાતાવરણ હતું. દાળ અને રોટલીનો સ્વાદ આજે અમૃત જેવો લાગતો હતો. રમેશને હવે ભવિષ્યની ચિંતા ન હતી. તેને ખબર હતી કે રસ્તામાં ઘણી મુશ્કેલીઓ આવશે. ક્યારેક પૈસાની અછત થશે, ક્યારેક થાક લાગશે. પણ જ્યાં સુધી તેઓ એકબીજાની સાથે છે, ત્યાં સુધી કોઈ પણ પરિસ્થિતિ તેમને હરાવી શકશે નહીં.
રાત્રે સૂતી વખતે રમેશે બારીની બહાર જોયું. આકાશમાં તારા દેખાતા હતા. હવામાં થોડી ઠંડક આવી ગઈ હતી. આરોહી પોતાની નવી ઢીંગલી સાથે સૂતી હતી. તેનો માટીનો ગલ્લો હજુ પણ ત્યાં જ હતો. રમેશને સમજાયું કે પરિવારનો સાથ સૌથી મોટી મૂડી છે. આ મૂડીને કોઈ ચોરી શકતું નથી અને કોઈ છીનવી શકતું નથી. તે આંખો બંધ કરીને શાંતિથી ઊંઘી ગયો. કાલનો દિવસ એક નવી શરૂઆત લઈને આવવાનો હતો.
જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો સાથે શેર કરજો તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.