કહ્યા વગર પિયર પહોંચેલી દીકરીનો રૂમ ભાઈના પરિવારને આપી દેવાયો, રાત્રે તેણે જોયું તો...

અચાનક બે દિવસની રજા મળતાં જ માનસીએ નક્કી કર્યું કે આજે તે કોઈને ફોન કર્યા વગર જ પિયર જઈને મમ્મી પપ્પાને સરપ્રાઇઝ આપશે.

છ વર્ષ પહેલાં લગ્ન થયાં પછી તે બીજા શહેરમાં રહેવા ગઈ હતી, એટલે મહિને બે મહિને જ પિયર આવવાનું થતું. રસ્તામાંથી તેણે પપ્પાની મનપસંદ મીઠાઈ અને એક વર્ષના ભત્રીજા નીવ માટે નાનાં કપડાં પણ ખરીદી લીધાં.

સવારે સાડા અગિયાર વાગ્યે ઉત્સાહથી તેણે પિયરની ડોરબેલ વગાડી.

દરવાજો મમ્મી જયાબેને ખોલ્યો. દીકરીને અચાનક સામે ઊભેલી જોઈને તેમનો ચહેરો ખુશીથી ખીલી ઉઠ્યો. "અરે માનસી! તું અચાનક? અંદર આવ બેટા!"

માનસી હસતી હસતી અંદર આવી. ભાભી શ્રદ્ધા પણ રસોડામાંથી બહાર આવી અને હસીને પાણી લઈ આવી. બધાં સાથે દસ મિનિટ વાતો કર્યા પછી માનસીએ પોતાની બેગ ઉઠાવી અને સહજતાથી આગળ વધી.

"ચાલો મમ્મી, હું મારા રૂમમાં બેગ મૂકીને ફ્રેશ થઈ આવું!"

માનસીના આ વાક્ય સાથે જ જયાબેન અને શ્રદ્ધાના ચહેરા પર એક ક્ષણ માટે અજીબ સંકોચ ફરી વળ્યો.

"અરે માનસી, એક મિનિટ ઊભી રહે બેટા..." જયાબેને પાછળથી અવાજ આપ્યો.

પણ ત્યાં સુધીમાં તો માનસીએ પોતાના બાળપણના રૂમનો દરવાજો ખોલી દીધો હતો. અને અંદરનો નજારો જોઈને તેના હાથમાંથી બેગ નીચે સરકી ગઈ.

જે રૂમની દીવાલો પર આસમાની રંગ હતો, જ્યાં તેનું જૂનું ભણવાનું ટેબલ, પુસ્તકોનું રેક અને લગ્ન પહેલાંના ફોટા લાગેલા રહેતા હતા, તે રૂમ સાવ બદલાઈ ગયો હતો!

દીવાલો પર હળવો ક્રીમ રંગ હતો. જ્યાં તેનો પલંગ હતો ત્યાં હવે નાનું લાકડાનું ઘોડિયું અને બાળકોની રમકડાંની મેટ પાથરેલી હતી. તેના કબાટની બાજુમાં ભત્રીજા નીવનાં નાનાં કપડાં, ડાયપરના બોક્સ અને ભાઈ હાર્દિકની ઓફિસની ફાઇલો ગોઠવેલી હતી! ડ્રેસિંગ ટેબલ પર પણ શ્રદ્ધાની વસ્તુઓ પડી હતી.

માનસી દરવાજે જ સ્તબ્ધ ઊભી રહી ગઈ. તેને સમજાયું જ નહીં કે આ શું થઈ ગયું.

તેણે પાછળ ફરીને જયાબેન સામે જોયું. તેનું ગળું સહેજ ભરાઈ આવ્યું હતું. "મમ્મી... આ મારો રૂમ તો... હાર્દિક અને શ્રદ્ધાને આપી દીધો?"

જયાબેન થોડાં ગભરાઈ ગયાં. "દીકરી, એવું નથી. મેં તને કહેવાનું વિચાર્યું હતું, પણ હજી હમણાં જ ફેરફાર કર્યો છે. નીવ મોટો થઈ રહ્યો છે, એટલે હાર્દિકનો રૂમ નાનો પડતો હતો..."

"અને મારો બધો સામાન?" માનસીએ ધીમેથી પૂછ્યું. "મારાં પુસ્તકો, મારી ટ્રોફીઓ, મારાં કપડાં બધું ક્યાં ગયું?"

પાસે ઊભેલી શ્રદ્ધાએ તરત હળવાશથી કહ્યું, "અરે દીદી, ચિંતા ન કરો, અમે કશું ફેંક્યું નથી! બધું વ્યવસ્થિત બોક્સમાં પેક કરીને ઉપર માળિયામાં મૂકી દીધું છે. અને તમે આવ્યા છો તો પાછળનો અમારો જૂનો રૂમ ખાલી જ છે, ત્યાં બેસીને આરામ કરો ને!"

શ્રદ્ધાનો હેતુ ખોટો નહોતો, પણ એ શબ્દોએ માનસીના દિલમાં ઊંડો ઘસરકો પાડી દીધો.

'તમે આવ્યા છો તો પાછળનો જૂનો રૂમ ખાલી જ છે!'

માનસીને અચાનક લાગ્યું કે તે હવે આ ઘરની દીકરી નહીં, પણ માત્ર બે દિવસની મહેમાન બની ગઈ છે, જેને ઘરનો વધારાનો સ્ટોરરૂમ જેવો ખૂણો ફાળવી દેવામાં આવે છે!

તેણે કશું કહ્યું નહીં. જબરદસ્તી ચહેરા પર સ્મિત લાવીને બોલી, "ના ના, એમાં શું થયું, સારું કર્યું."

પછી તે ચૂપચાપ પાછળના નાના રૂમમાં ગઈ. તેણે પોતાની બેગ ખુરશી પર મૂકી અને બારી પાસે ઊભી રહી. આંખોમાંથી આપોઆપ આંસુ વહી નીકળ્યાં.

આખો દિવસ ઘરમાં હસી ખુશીનું વાતાવરણ રહ્યું, છતાં માનસી અંદરથી ખાલીપો અનુભવતી રહી. સાંજે હાર્દિક ઓફિસેથી આવ્યો ત્યારે તેણે પણ બહેનને ગળે લગાડીને મજાકમાં કહ્યું, "અરે માનસી, તું અચાનક આવી ગઈ! ફોન તો કરવો હતો ને!"

માનસીના મનમાં વિચાર ઝબકી ગયો, 'શું હવે મારે મારા જ પિયરમાં આવવા માટે પણ પહેલેથી પૂછીને આવવું પડશે?'

સાંજ સુધીમાં તેણે મનોમન નક્કી કરી લીધું કે હવે અહીં બે દિવસ રોકાવાનો કોઈ અર્થ નથી. રાત્રે જમતી વખતે તેણે બહાનું કાઢ્યું, "મમ્મી, રોહનનો ફોન હતો, એમને કાલે કામ છે એટલે મારે સવારે વહેલા નીકળવું પડશે."

જયાબેનનો ચહેરો ઉતરી ગયો. "અરે બેટા, હજી તો આજે જ આવી છે ને! કાલે રોકાઈ જા ને."

"ના મમ્મી, ફરી ક્યારેક આરામથી આવીશ," માનસીએ નીચી નજરે જવાબ આપ્યો.

રાત્રે અગિયાર વાગ્યે ઘરમાં બધાં સૂઈ ગયાં હતાં. પાછળના રૂમમાં માનસી પડખાં ફેરવતી રહી, પણ ઊંઘ આવતી નહોતી. તેને સતત એવું જ લાગ્યા કરતું હતું કે લગ્ન પછી દીકરીનું સાચું ઘર કોઈ રહેતું જ નથી; સાસરે તો એ પારકાં ઘરેથી આવેલી હોય છે, અને પિયરમાં થોડા વર્ષોમાં જ તેની જગ્યા ભૂંસાઈ જાય છે!

તરસ લાગતાં માનસી ઊઠીને પાણી પીવા રસોડા તરફ ગઈ.

હોલમાંથી પસાર થતી વખતે તેણે જોયું કે માતાપિતાના રૂમનો દરવાજો સહેજ ખુલ્લો હતો અને અંદર ધીમો પ્રકાશ હતો. તે પાણી પીને પાછી ફરવા જતી હતી, ત્યાં જ અંદરથી જયાબેનનો ચિંતાતુર અવાજ સંભળાયો.

"સાંભળો છો? મને લાગે છે કે માનસીને બહુ ખોટું લાગી ગયું છે."

માનસીના પગ દરવાજાની બહાર જ થંભી ગયા.

"હા જયા, મેં પણ નોટિસ કર્યું," પિતા ભરતભાઈએ ધીમેથી કહ્યું. "સવારથી એ પહેલી વાર આમ ચૂપચાપ દેખાઈ. અને બે દિવસનું કહીને આવી હતી, હવે અચાનક કાલે સવારે જવાની વાત કરે છે."

"પણ હું શું કરું?" જયાબેનનો અવાજ ભરાઈ આવ્યો. "તમે જ કહેતા હતા ને કે રસ્તા બાજુના જૂના રૂમમાં આખી રાત ટ્રાફિકનો અવાજ આવે છે, અને બાથરૂમ પણ બહાર છે. નાના નીવને રાત્રે ત્રણ વાર ઉઠવું પડે છે અને શ્રદ્ધા એકલી થાકી જાય છે, એટલે આપણે અટેચ બાથરૂમવાળો અને શાંત રૂમ બાળક માટે આપવો પડ્યો. મનેય જીવ બળતો હતો કે મારી માનસીનો રૂમ ખાલી થાય છે, એટલે જ હું ફોન પર એને કહેવાની હિંમત નહોતી કરી શકી!"

ભરતભાઈએ ઊંડો શ્વાસ લીધો. "કાલે સવારે એ નીકળે એ પહેલાં હું એને પ્રેમથી સમજાવી દઈશ. એ બહુ સમજુ છે, જરૂર સમજી જશે."

"અને બીજું..." જયાબેનના ઊભા થવાનો અવાજ આવ્યો. દરવાજાની તિરાડમાંથી માનસીએ જોયું કે જયાબેને પોતાના કબાટનું ખાનું ખોલ્યું!

"શ્રદ્ધાને તો એમ કે બધું ઉપર માળિયાના બોક્સમાં છે," જયાબેન ભીના અવાજે બોલ્યાં. "પણ દીકરીની બધી યાદો માળિયામાં ધૂળ ખાતી પડી રહે એ મારાથી કેમ જોવાય? મેં તો મારા કબાટમાં, મારી સાડીઓની બાજુમાં જ એની બધી ખાસ વસ્તુઓ સાચવીને મૂકી છે!"

માનસીની આંખો પહોળી થઈ ગઈ. તેણે જોયું કે જયાબેન હાથમાં એક જૂનો ફોટો આલ્બમ, માનસીની કોલેજની ટ્રોફી, અને બે સ્વચ્છ કોટનના ડ્રેસ લઈને ઊભાં હતાં, જે જયાબેન હંમેશાં ફક્ત માનસી આવે ત્યારે પહેરવા માટે અલગ સાચવી રાખતાં!

"મારી દીકરી મારા ઘરમાં મહેમાન થોડી છે?" જયાબેને આંખો લૂછતાં કહ્યું. "બસ નાના બાળકની સગવડ સાચવવામાં એની લાગણી દુભાઈ ગઈ, એનું મને બહુ દુઃખ થાય છે."

માનસી હવે બહાર ઊભી રહી શકી નહીં. તેની બધી જ કડવાશ અને એકલતા એક જ ક્ષણમાં આંસુ બનીને વહી ગઈ. તેણે ધીમેથી દરવાજો ખખડાવ્યો અને અંદર ગઈ.

દીકરીને આમ અચાનક અંદર આવતી જોઈને જયાબેન અને ભરતભાઈ ચોંકી ગયાં. જયાબેને તરત જ આંસુ લૂછીને હાથમાં રહેલો આલ્બમ બાજુ પર મૂકવાની કોશિશ કરી.

માનસી દોડીને સીધી માને ગળે વળગી પડી. "મમ્મી, મને માફ કરી દે... મેં બધી વાત સાંભળી લીધી."

જયાબેન સ્તબ્ધ રહી ગયાં. "બેટા, તું જાગતી હતી?"

"હા મમ્મી," માનસી રડતાં રડતાં બોલી. "સવારથી હું મનમાં કેટલું ખોટું વિચારીને બેઠી હતી કે લગ્ન પછી આ ઘરમાં મારી કોઈ જગ્યા જ નથી રહી. પણ મેં એક વાર પણ સમજવાની કોશિશ ન કરી કે તમે આ બધું નાના નીવની સગવડ માટે કર્યું હતું. અને તમે તો મારી યાદોને માળિયામાં નહીં, તમારા પોતાના કબાટમાં સાચવીને રાખી છે!"

ભરતભાઈએ ઊભા થઈને દીકરીના માથે હાથ ફેરવ્યો. "ગાંડી, ઘરમાં નવું બાળક આવે એટલે રૂમ અને સગવડો તો બદલાય જ ને! પણ એનો અર્થ એવો થોડો થાય કે તારું સ્થાન બદલાઈ ગયું? તું આ ઘરની દીકરી હતી, છે, અને હંમેશાં રહીશ."

જયાબેને માનસીનો ચહેરો પોતાના હાથમાં લઈને આંસુ લૂછ્યાં. "તો હવે કાલે સવારે જવાની જિદ છોડીશ ને?"

માનસી આંસુ વચ્ચે હસી પડી. "હા મમ્મી, હવે તો આરામથી બે દિવસ રહીને જ જઈશ!"

બીજા દિવસે સવારે જ્યારે શ્રદ્ધા અને હાર્દિક ઊઠ્યાં, ત્યારે તેમણે જોયું કે માનસી એકદમ ખુશમિજાજમાં નીવને તેડીને હોલમાં રમાડી રહી હતી. જયાબેને માનસીનો બાળપણનો એ જ મનપસંદ કપ કાઢીને એમાં ગરમ ચા આપી.

માનસીએ ચાની ચૂસકી લીધી. એ દિવસે ભલે તેનો જૂનો રૂમ નીવનો બની ગયો હતો, પણ પિયરના આખા ઘરમાં પોતાની જગ્યા પહેલાં કરતાં પણ વધુ મજબૂત હોવાનો અહેસાસ તેના દિલમાં છલકાઈ રહ્યો હતો.


જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.