પત્નીને પૂછ્યા વગર પતિએ સગાંઓને ઘરની ચાવી આપી દીધી, પત્ની ઘરે આવી ત્યારે...

બપોરના પોણા બે વાગ્યે સાત વર્ષની જીયાને સ્કૂલેથી લઈને અને શાકભાજીની થેલી ઉઠાવીને સોનલ ફ્લેટના દરવાજે પહોંચી.

પર્સમાંથી ઘરની ચાવી કાઢવા માટે તેણે હાથ લંબાવ્યો, ત્યાં જ તેની નજર ચપ્પલના સ્ટેન્ડ પર પડી. ત્યાં ત્રણ ચાર અજાણી જોડી ચપ્પલ પડેલાં હતાં, અને મુખ્ય દરવાજાનો નકૂચો ખુલ્લો હતો!

એક ક્ષણ માટે સોનલનું હૃદય ધબકારો ચૂકી ગયું. સવારે તો એ પોતે જ તાળું મારીને નીકળી હતી, તો અત્યારે ઘરની અંદર કોણ છે?

તેણે જીયાનો હાથ મજબૂતીથી પકડ્યો અને ધીમેથી દરવાજો ખોલ્યો.

અંદરનું દૃશ્ય જોઈને સોનલ સ્તબ્ધ થઈ ગઈ. હોલમાં એસી પૂરજોશમાં ચાલુ હતું. સોફા પર કપિલનાં જ્યોત્સનાફોઈ અને પિતરાઈ ભાઈ નિમેષ પોતાની પત્ની હેતલ અને બાળક સાથે આરામથી બેઠાં હતાં. ટેબલ પર સોનલના રસોડામાંથી કાઢેલાં ખાખરા, ફરસાણનાં ડબ્બા અને ચાના ખાલી કપ પડ્યા હતા. અને તેના બેડરૂમનો દરવાજો ખુલ્લો હતો, જ્યાં પલંગ પર ભીના ટુવાલ અને તેમની બેગો ફેલાયેલી પડી હતી!

સોનલને દરવાજે ઊભેલી જોઈને જ્યોત્સનાફોઈ હસી પડ્યાં. "અરે સોનલ, આવી ગઈ બેટા? અમે તો સવારે અગિયાર વાગ્યે જ આવી ગયાં હતાં! તને ફોન કરીને હેરાન ન કરી. કપિલે તો અમને ઘરની બીજી ચાવી આપી રાખી છે, એટલે અમે જાતે જ ખોલીને આરામથી બેઠાં!"

સોનલના હાથમાંથી શાકભાજીની થેલી નીચે પડી જતાં રહી ગઈ.

"કપિલે... બીજી ચાવી આપી રાખી છે?" સોનલના ગળામાંથી માંડ શબ્દો નીકળ્યા.

હેતલે સહજતાથી કહ્યું, "હા ભાભી, ગયા અઠવાડિયે જ કપિલભાઈએ કહેલું કે તમે લોકો વારંવાર શહેરમાં ડોક્ટર કે ખરીદી માટે આવો છો, તો ચાવી રાખો, જ્યારે મન થાય ત્યારે ઘરે આવીને આરામ કરજો! મેં રસોડામાં ખાંડ ને ચા જોયાં તો જાતે જ બનાવી લીધાં, અને બાબલાને નવડાવ્યો એટલે અંદરના બાથરૂમમાં પાણી રેડ્યું છે."

સોનલનું લોહી ઉકળી ઉઠ્યું, પણ ઘરે આવેલાં મહેમાનોની સામે તે કશું ખોટું બોલી ન શકી. તેણે જબરદસ્તી ચહેરા પર ઔપચારિક સ્મિત જાળવી રાખ્યું.

બપોરે ચાર વાગ્યે જ્યારે એ બધાં ખરીદી કરવા નીકળી ગયાં, ત્યારે સોનલે આખું ઘર જોયું. રસોડાની સિંકમાં એંઠાં વાસણોનો ઢગલો હતો, પલંગની નવી ચાદર પર ચાના ડાઘ પડેલા હતા, અને સોનલના ડ્રેસિંગ ટેબલની વસ્તુઓ વેરવિખેર પડી હતી.

સાંજે આઠ વાગ્યે કપિલ ઓફિસથી ઘરે આવ્યો. સોનલે તેને ચા આપી અને પછી શાંત છતાં ગંભીર અવાજે પૂછ્યું, "કપિલ, તેં ફોઈ અને નિમેષભાઈને આપણા ઘરની બીજી ચાવી આપી દીધી, અને મને પૂછવાનું તો દૂર, જણાવ્યું સુદ્ધાં નહીં?"

કપિલે મોજા ઉતારતાં સાવ હળવાશથી કહ્યું, "અરે હા, હું તને કહેવાનું ભૂલી જ ગયો! એમાં આટલો મોટો ચહેરો બનાવવાની શું જરૂર છે? બિચારાં ગામથી આવે છે, આપણે ઘરે ન હોઈએ તો બહાર થોડાં ઊભાં રહે? આપણાં જ સગાં છે ને!"

"વાત સગાં કે પારકાંની નથી, કપિલ," સોનલે સામે બેસતાં કહ્યું. "આખા ઘરની જવાબદારી મારી છે. ઘરની સફાઈ, રાશન, સુરક્ષા અને બધી વ્યવસ્થા હું સંભાળું છું. બેડરૂમમાં મારાં અંગત કપડાં, ઘરેણાં, રોકડ અને જીયાનો સામાન હોય છે. મારી જાણ વગર કોઈ પણ ગમે ત્યારે તાળું ખોલીને ઘરમાં આવી જાય, મારો બેડરૂમ ને રસોડું વાપરે, અને મને ખબર પણ ન હોય, એ મને બિલકુલ મંજૂર નથી."

કપિલ અકળાઈ ગયો. "તું હંમેશાં નાની વાતનું વતેસર કરી નાખે છે, સોનલ! તને મારા પરિવાર પર વિશ્વાસ જ નથી કે શું? થોડો ચા નાસ્તો કરી લીધો એમાં તારું શું ઘસાઈ ગયું? હવે હું ચાવી પાછી નહીં માંગું, ફોઈને કેટલું ખોટું લાગશે!"

"તો એનો અર્થ એ કે આ ઘરમાં મારી કોઈ પ્રાઇવસી કે મર્યાદા જ નથી?" સોનલની આંખો ભરાઈ આવી.

"તું સાવ સંકુચિત મનની થઈ ગઈ છે," કપિલે હાથ ધોવા જતાં ઝટકો મારીને કહ્યું. "મારાં સગાંવહાલાંથી તને પહેલેથી જ વાંધો હોય છે."

એ રાત્રે બંને વચ્ચે અબોલા રહ્યા. સોનલને વધારે દુઃખ એ વાતનું હતું કે કપિલ તેની લાગણી સમજવાને બદલે તેને જ દોષી ઠેરવી રહ્યો હતો.

ચાર દિવસ પછી ગુરુવારે બપોરે જીયાની સ્કૂલમાં વાલી મીટિંગ હતી. સોનલ બપોરે પોણા એક વાગ્યે ઘરને બરાબર ડબલ લોક કરીને સ્કૂલે ગઈ.

સંજોગોવશાત તે દિવસે કપિલને સાંજે બહારગામ જવાનું હોવાથી તે બપોરે ચાર વાગ્યે અચાનક પોતાની બેગ લેવા ઘરે આવી પહોંચ્યો. સોનલ હજી સ્કૂલેથી પાછી આવી નહોતી.

કપિલ લિફ્ટમાંથી બહાર નીકળીને પોતાના ફ્લેટના દરવાજે આવ્યો, અને તેનું હૃદય એકદમ થંભી ગયું!

મુખ્ય લાકડાનો દરવાજો બહારથી તાળું માર્યા વગરનો, ખાલી આડો કરેલો હતો! અંદર જમીન પર માટીવાળા પગરખાંનાં નિશાન દેખાતાં હતાં.

કપિલે ગભરાઈને દરવાજો ધકેલ્યો. અંદર ખાલી ઘરમાં એસી પૂરું ચાલુ હતું, ડાઇનિંગ ટેબલ પર અડધી ખાધેલી થાળીઓ પડી હતી, અને જ્યારે તે દોડીને બેડરૂમમાં ગયો, ત્યારે તેના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ.

તેના કબાટનો દરવાજો અડધો ખુલ્લો હતો અને તેની ઓફિસની ફાઇલ તેમજ પૈસાનું કવર બહાર ટેબલ પર પડેલાં હતાં!

કપિલને લાગ્યું કે ઘરમાં ચોરી થઈ ગઈ છે! તેણે તરત ધ્રૂજતા હાથે સોનલને ફોન લગાવ્યો.

"સોનલ, તું ક્યાં છે?" કપિલ લગભગ બૂમ પાડી ઉઠ્યો. "તું ઘરનો દરવાજો બરાબર બંધ કરીને નથી ગઈ? ઘર ખુલ્લું પડ્યું છે, અને અંદર કબાટ પણ ખુલ્લું છે!"

ફોન પર સોનલ ગભરાઈ ગઈ. "શું વાત કરો છો! મેં મારા હાથે તાળું માર્યું હતું, ચાવી મારા પર્સમાં છે! હું દસ મિનિટમાં પહોંચું છું."

કપિલ તરત બહાર દોડીને નીચે ચોકીદાર પાસે ગયો. "રામુકાકા, અમારા ફ્લેટમાં કોઈ અજાણ્યું માણસ આવ્યું હતું?"

ચોકીદારે કહ્યું, "અરે સાહેબ, બપોરે બે વાગ્યે તમારા ભાઈ સાહેબ બે અજાણ્યા ભાઈઓ અને નાના છોકરાને લઈને આવ્યા હતા. એમની પાસે તો ચાવી હતી જ, એટલે મેં ન પૂછ્યું. હમણાં જ ચાર વાગ્યે બધાં બસ પકડવા દોડીને ઉતાવળમાં નીકળી ગયાં!"

કપિલ ગુસ્સા અને આઘાતથી ધ્રૂજવા લાગ્યો. ત્યાં જ સોનલ પણ હાંફતી હાંફતી નીચે આવી પહોંચી.

ઘરમાં જઈને કપિલે તાત્કાલિક નિમેષને ફોન લગાવ્યો અને સ્પીકર ઓન કર્યું.

"નિમેષ, તું બપોરે મારા ઘરે આવ્યો હતો?" કપિલનો અવાજ તીખો હતો. "મારી અને સોનલની જાણ વગર તું બે અજાણ્યા લોકોને ઘરમાં લાવ્યો, એસી ચાલુ છોડી દીધું, અને જતી વખતે ઘરનો દરવાજો લોક કર્યા વગર ખુલ્લો મૂકીને નીકળી ગયો?"

સામેથી નિમેષે સાવ બેફિકરાઈથી જવાબ આપ્યો, "અરે કપિલભાઈ, મારા બે મિત્રો સાથે આવ્યા હતા એટલે ફ્રેશ થવા રોકાયા હતા. અમારી બસ ચૂકી જતી હતી, એટલે ઉતાવળમાં કોઈએ દરવાજો ખાલી આડો જ કર્યો હશે!"

"અને મારા બેડરૂમનું કબાટ કેમ ખુલ્લું પડ્યું છે?" કપિલે પૂછ્યું.

"એ તો મારો દીકરો રમતાં રમતાં ખોલી બેઠો હશે! એમાં આટલું ટેન્શન શું કામ લો છો ભાઈ? આપણે ક્યાં પારકાં છીએ! બાકીની વ્યવસ્થા ભાભી સંભાળી લેશે."

નિમેષે હસીને ફોન કાપી નાખ્યો.

ઘરમાં એકદમ સન્નાટો છવાઈ ગયો.

કપિલ હાથમાં મોબાઇલ પકડીને સ્તબ્ધ ઊભો રહ્યો. થોડી વાર પહેલાં ઘર ખુલ્લું જોઈને જે ગભરાટ અને અસુરક્ષા તેણે અનુભવી હતી, તે જ વાત સોનલ ચાર દિવસ પહેલાં તેને સમજાવી રહી હતી! પણ ત્યારે તેણે સોનલને જ 'સંકુચિત મનની' કહીને ઉતારી પાડી હતી!

સોનલે એક પણ ટોણો ન માર્યો. તે ચૂપચાપ અંદર ગઈ, એસી બંધ કર્યું, અને પલંગ પરથી ભીનો ટુવાલ ઉઠાવ્યો.

પછી તેણે શાંત છતાં દૃઢ અવાજે કહ્યું, "કપિલ, ઘર ચલાવવું એટલે માત્ર મહેમાનોને ચા પાણી પાવાં નહીં. આ ઘરની સુરક્ષા, સ્વચ્છતા અને મર્યાદા જાળવવાની જવાબદારી મારી છે. મહેમાન ત્યારે જ સારા લાગે જ્યારે એ ઘરની મર્યાદામાં રહીને, આપણી જાણથી આવે. જો આ ઘરની જવાબદારી મારી છે, તો ઘરની ચાવી કોની પાસે રહેશે એ નિર્ણયમાં પણ મારો પૂરો હક હોવો જોઈએ."

કપિલની નજર શરમથી નીચે ઝૂકી ગઈ.

તેણે એક પણ બહાનું કાઢ્યું નહીં. સીધો મોબાઇલ ઉઠાવ્યો, જ્યોત્સનાફોઈને ફોન કરીને વિનમ્રતાથી છતાં સ્પષ્ટ શબ્દોમાં કહ્યું કે સોસાયટીના સુરક્ષા નિયમો અને આજની ઘટનાને કારણે તેઓ તાળું બદલાવી રહ્યા છે, અને હવેથી જ્યારે પણ કોઈને આવવું હોય ત્યારે ફોન કરીને આવે.

ફોન મૂકીને કપિલ સોનલ પાસે આવ્યો અને તેના હાથમાંથી પેલો ટુવાલ લઈને બાજુ પર મૂક્યો.

"માફ કરી દેજે સોનલ," કપિલે સાચા દિલથી કહ્યું. "સગાંવહાલાંને ખુશ રાખવાના ચક્કરમાં મેં તારા હક અને ઘરની સુરક્ષા બંનેને અવગણ્યાં. આજે મને તારી વાતનું મહત્ત્વ પૂરેપૂરું સમજાઈ ગયું છે. હવેથી તારી સંમતિ વગર આ ઘરની ચાવી કોઈના હાથમાં નહીં જાય."

સોનલે ઊંડો શ્વાસ લઈને માથું હલાવ્યું. એ સાંજે ઘરમાં વિખરાયેલી વસ્તુઓ તો અડધા કલાકમાં ગોઠવાઈ ગઈ, પણ પતિની સમજણથી સોનલના મનનો ભાર કાયમ માટે હળવો થઈ ગયો.


જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.