મોહન દરવાજો ખોલીને ઘરમાં પ્રવેશ્યો. થાકેલો-પાકેલો, પણ આંખોમાં એક ચમક હતી. એણે પાર્વતીને જોતાં જ આશ્ચર્ય પામ્યો. પાર્વતી જમીન પર બેઠી હતી, એની સામે ખુલ્લો પેટીયો હતો, અને હાથમાં “પાર્વતી આરોગ્યધામ” નો નકશો હતો. મોહનનો ચહેરો સહેજ ફિક્કો પડી ગયો. “પાર્વતી? તને ક્યાંથી મળ્યું આ બધું?” એના અવાજમાં સહેજ ગભરાહટ હતી.
પાર્વતીએ ઊભા થઈને મોહનને બાથ ભરી લીધી. એના ખભા પર માથું મૂકીને ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડવા માંડી. “મોહન… મોહન… મેં તને ખોટો સમજ્યો! મને માફ કરી દે. મને લાગ્યું કે તું મને ભુલી ગયો…” એના શબ્દો ગળામાં જ અટકી ગયા.
મોહને ધીમેથી એના માથે હાથ ફેરવ્યો. “પાર્વતી, હું તને કેવી રીતે ભૂલી શકું? તું તો મારા શ્વાસમાં છે. આ તો તારી જ ઈચ્છા હતી. આપણી દીકરી માંદી પડી હતી ત્યારે તેં કહ્યું હતું ને? આ ગામમાં કોઈ બીમાર ન રહે, એવું એક દવાખાનું હોત તો… મેં વિચાર્યું કે આપણી પચીસમી વર્ષગાંઠે તને આ ભેટ આપીશ. તારા નામે, તારા હાથથી ગામની સેવા થાય. બધું ગુપ્ત રાખવું હતું, પણ…” એ હસ્યો, અને એ હાસ્યમાં પચીસ વર્ષનો પ્રેમ અને બલિદાન છલકાઈ રહ્યા હતા.
પાર્વતીએ મોહનના ચહેરા પર હાથ ફેરવ્યો. એનો થાક, એની મહેનત, બધું જ એને દેખાઈ રહ્યું હતું. એને યાદ આવ્યું કે કેટલાય મહિનાઓથી મોહન મોડો આવતો, ઓછા શબ્દો બોલતો. એને લાગતું હતું કે સંબંધમાં અંતર આવી ગયું છે, પણ એ તો એક ભવ્ય અંતરનું નિર્માણ કરી રહ્યો હતો. એનો નિર્ણય, એની નારાજગી, બધું જ ઓગળી ગયું હતું. એની નજર સામે પડેલો પેટીયો અને ભરેલા કપડાં એને ઉપહાસ કરી રહ્યા હોય એવું લાગ્યું.
એણે મોહનના હાથમાંથી નકશો લીધો અને પોતાની છાતી સરસો ચાંપ્યો. “આટલી મોટી ભેટ, મોહન! હું તો કોઈ નાની પાર્ટીની રાહ જોતી હતી. પણ તેં તો આખા ગામની પીડા હરી લીધી. આનાથી મોટી વર્ષગાંઠ શું હોય શકે?”
મોહને પાર્વતીને પ્રેમથી જોયું. “પાર્વતી, સાચો પ્રેમ એ શબ્દોમાં કે ઉજવણીમાં નથી હોતો, એ તો એકબીજાના સપના પૂરા કરવામાં હોય છે.”
આથમતા સૂરજનું છેલ્લું કિરણ રૂમમાં પ્રવેશી રહ્યું હતું, અને હવે એ કિરણમાં પાર્વતીને એક નવો ઉમંગ દેખાયો. આજે તેમની વર્ષગાંઠ કોઈ ભૌતિક ભેટથી નહીં, પણ અદભુત ત્યાગ અને અસીમ પ્રેમથી ઉજવાઈ હતી. પાર્વતીએ તરત જ પેટીયામાંથી કપડાં બહાર કાઢીને કબાટમાં પાછા મૂક્યા. આજે મોહન ભલે લગ્નની પચીસમી વર્ષગાંઠ ભૂલી ગયો હોય, પણ પાર્વતી એ કદી નહીં ભૂલે કે આ દિવસે મોહને તેના માટે અને સમગ્ર ગામ માટે શું કર્યું હતું. તેમનો સંબંધ હવે માત્ર બે વ્યક્તિઓનો નહોતો રહ્યો, તે તો આખા ગામના આરોગ્ય અને ખુશીનો આધારસ્તંભ બની ગયો હતો. અને એ દિવસે પાર્વતીને ખબર પડી કે સાચો પ્રેમ ક્યારેય ભૂલાતો નથી, એ તો સમયની ધૂળ નીચે પણ જીવંત રહે છે, અને સાચી રીતે પ્રગટ થવાની રાહ જુએ છે. આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો.
આ વાર્તા તમને કેવી લાગી? 1 થી 10 માં રેટિંગ આપો!