મારી જિંદગીનું સુંદર સપનું કેવી રીતે તૂટી ગયું અને એ પણ મારી પોતાની જ બહેનના કારણે!

મારી અને આરવની જિંદગીની શરૂઆત એક સુંદર સપના જેવી હતી. લગ્નના પહેલા બે-ત્રણ વર્ષ તો ખુશી અને પ્રેમમાં ક્યારે પસાર થઈ ગયા એનો અમને ખ્યાલ જ ના રહ્યો. પણ કહેવાય છે ને કે જિંદગીમાં ખુશીઓ કાયમ નથી રહેતી, ક્યારેક એવું વાવાઝોડું આવે છે જે બધું તહસ-નહસ કરી નાખે છે. મારા જીવનમાં પણ એક એવું જ વાવાઝોડું આવ્યું, અને એ પણ મારી પોતાની જ બહેનપણીના રૂપમાં.

એ વાતને લગભગ ત્રણ વર્ષ થઈ ગયા હશે. મારા માસીની દીકરી, માધવી, મુંબઈમાં નવી નોકરી માટે આવી હતી. એના માટે રહેવાની વ્યવસ્થા થાય ત્યાં સુધી થોડા દિવસો માટે એ અમારા ઘરે રોકાવા આવી હતી. અમે બંનેએ પૂરો પ્રયાસ કર્યો કે એને કોઈ પણ પ્રકારની અગવડતા ના પડે. એ દિવસોમાં માધવી અને આરવ વચ્ચેની મજાક-મસ્તી વધવા લાગી. શરૂઆતમાં તો મેં એને સામાન્ય ગણ્યું, પણ ધીમે ધીમે એમની હળવાશ હદ બહાર જતી રહી.

આ બધું મને બિલકુલ ગમી રહ્યું નહોતું. એક દિવસ મેં આરવને સ્પષ્ટ શબ્દોમાં કહ્યું કે માધવી સાથે થોડું અંતર રાખે. આરવ ગુસ્સે થઈને બોલ્યો, "અરે, તારી વિચારસરણી કેટલી નાની છે. મારા પર ભલે વિશ્વાસ ના હોય, પણ ઓછામાં ઓછું તારી બહેનપણી પર તો વિશ્વાસ રાખ." એના આ શબ્દોથી મારું મોઢું બંધ થઈ ગયું. પણ સમય વીતવા સાથે એમની નિકટતા વધુને વધુ વધતી ગઈ. થોડા સમય પછી તો આરવે માધવીને પોતાની જ ઓફિસમાં નોકરી અપાવી દીધી.

એક દિવસ હું અચાનક એની ઓફિસે ગઈ. ત્યાં મેં જોયું કે એ બંને લંચ બ્રેકમાં પણ સાથે જ જતા, સાથે જ ચા પીતા. એમની વર્તણૂક મને અંદરથી ડંખતી હતી. આરવ તો હવે હસતા મોઢે કહેવા લાગ્યો હતો, "આ તો સાળી છે, અડધી ઘરવાળી કહેવાય." આ બધું સાંભળીને મારું લોહી ઉકળી જતું.

આખરે એક દિવસ મેં દૃઢ નિશ્ચય કરી લીધો કે હવે માધવીને મારા ઘરમાં રહેવા દેવી નથી. મેં આરવને સીધી વાત કરી દીધી, તો હંમેશની જેમ એણે મને રોકવાનો પ્રયાસ કર્યો. પણ આ વખતે હું હટી નહીં. હું સીધી માધવી પાસે ગઈ અને એને કહ્યું, "જો, મારી પર્સનલ લાઈફ છે અને આટલા નાના ફ્લેટમાં સાથે રહેવું મારા માટે અઘરું છે." માધવીએ તરત જ કહ્યું, "અરે દીદી, હું ક્યાં તમને ડિસ્ટર્બ કરું છું? પણ જો તમને એવું લાગતું હોય તો વાંધો નહીં, હું કંઈક બીજો જુગાડ કરી લઉં છું."

એણે જ્યારે આટલું સહેલાઈથી મારી વાત માની લીધી, ત્યારે મારા મનમાં શંકા વધુ ગાઢ બની. આરવે તો મને તરત જ ટોણો માર્યો, "જોયું? તને શંકા કરવાની બીમારી છે." પણ માધવીની સહેલાઈથી માની જવાની વાત મને અંદરથી કહી રહી હતી કે કંઈક તો ગરબડ છે.

ત્રણ દિવસ પછી માધવી એના નવા ફ્લેટમાં રહેવા જતી રહી. એના ગયા પછી મેં આરવની નજીક જવાનો પ્રયાસ કર્યો, પણ એનું બદલાયેલું વર્તન મને અંદરથી તોડી રહ્યું હતું. એ દિવસે મને થયું કે કદાચ હું સાચે જ શંકા કરી રહી છું.

એક દિવસ મેં કોઈને કંઈ કહ્યા વગર માધવીના ફ્લેટ પર જવાનું નક્કી કર્યું. મેં એને ફોન કરીને જણાવવાનું વિચાર્યું, પણ પછી થયું કે સરપ્રાઈઝ આપું. ઓફિસ છ વાગ્યે પૂરી થતી હતી, એટલે મેં સાત વાગ્યે નીકળવાનું વિચાર્યું.

જ્યારે હું એના ઘરે પહોંચી અને બેલ વગાડ્યો, તો માધવીએ દરવાજો ખોલ્યો. મને જોઈને એના ચહેરા પરના રંગ ઉડી ગયા. એણે નાઈટી પહેરી હતી અને એના કપડાં ઉતાવળમાં પહેર્યા હોય એવું લાગતું હતું. એના શરીર પરના નિશાન અને કપડાંની અવ્યવસ્થા બધું જ કહી રહી હતી. મારી નજર અચાનક આરવના બેગ પર પડી. માધવી કંઈ બોલે એ પહેલાં જ હું ઘરની અંદર ઘૂસી ગઈ અને સીધી બેડરૂમમાં ગઈ.

ત્યાં આરવને આવી હાલતમાં જોઈને મારા પગ નીચેથી જમીન ખસી ગઈ. મને જોઈને એના મોઢામાંથી શબ્દો નીકળ્યા, "અરે, જેવું તું સમજી રહી છે એવું કંઈ નથી." પણ એના આ શબ્દો મારા કાન સુધી પહોંચ્યા જ નહીં. મારું આખું અસ્તિત્વ ધ્રુજી રહ્યું હતું. હું ચૂપચાપ ત્યાંથી પાછી ફરી અને ઘરે આવી.

મારી પાછળ પાછળ આરવ અને માધવી પણ આવ્યા. આરવ મારા પગ પકડીને રડવા લાગ્યો અને બોલ્યો, "ભૂલ થઈ ગઈ છે, મને માફ કરી દે." પણ મેં દૃઢતાથી કહ્યું, "હવે ભૂલ થઈ જ ગઈ છે તો તું એની સાથે જ રહે."

પણ એ બંને જાણતા હતા કે કાનૂની રીતે એમના લગ્ન શક્ય નહોતા. છતાં પણ એ બંને આવી હરકતો કરી રહ્યા હતા. એ દિવસે હું ત્યાંથી નીકળીને સીધી મારા પિયર ગઈ. મેં કોઈને પણ આ વિશે કંઈ જ ન કહ્યું. થોડા દિવસો પછી મારી માએ પૂછ્યું તો મેં માત્ર એટલું જ કહ્યું કે આરવ સાથે હવે મારું બનતું નથી.

પણ બે-ત્રણ મહિના ઘરે રહ્યા પછી મને લાગ્યું કે દીકરી પ્રત્યે માતા-પિતા અને ભાઈ-બહેનનું વર્તન બદલાવા લાગે છે. મેં ધીમેથી ત્યાંથી પણ નીકળી જવાનું નક્કી કર્યું અને દિલ્હી આવી ગઈ. અહીં થોડા સમય કોલ સેન્ટરમાં નોકરી કરી અને મારા પગ પર ઊભી રહી.

આજે પાંચ વર્ષ થઈ ગયા છે. મારી પોતાની જ બહેને મારું ઘર બરબાદ કરી નાખ્યું. મોટા-વડીલો કહેતા હતા કે કુંવારી સાળીઓને ત્રણ દિવસથી વધારે ઘરમાં ના રાખવી જોઈએ. આજે મને એ વાતનો સાચો અર્થ સમજાયો છે. જિંદગીમાં કેટલાક સંબંધો એવા હોય છે જે સપના જેવા લાગે છે, પણ હકીકતમાં એ કાંટા જેવા હોય છે જે આખી જિંદગી તમને વીંધી નાખે છે.

આ સ્ટોરીને કમેન્ટ માં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ આપવાનું ચૂકશો નહિ.