"સેમિનારના નામે પત્ની ક્યાં જતી હતી?" સોફામાંથી મળેલા એક મેસેજે આખા પરિવારની...
સાત વર્ષનો સમયગાળો કોઈ પણ જોડાણને એક ઠરેલ ગરિમા આપે છે. મનમિત અને કાવ્યાના સંબંધોમાં પણ આવી જ એક સહજ ગોઠવણ હતી. અમદાવાદના સેટેલાઈટ વિસ્તારમાં આવેલો તેમનો ફ્લેટ માત્ર સરનામું નહોતો, પણ બંનેની કરિયરની શરૂઆતથી લઈને આજ સુધીની સફરનો સાક્ષી હતો. છ વર્ષની દીકરી માહી, પ્રાઈવેટ બેંકિંગ સેક્ટરમાં બંનેના મજબૂત હોદ્દા અને રવિવારની સવારે સાથે બેસીને પ્લાન કરાતું આખા અઠવાડિયાનું રૂટિન. બહારથી જોનાર માટે આ એક અતિ આધુનિક અને સુખી પરિવારનું ચિત્ર હતું. પરંતુ, બિલ્ડિંગની ચમકતી કાચની બારીઓ પાછળ કયો ભેજ દીવાલોને નબળી પાડી રહ્યો છે, તેનો અંદાજ બહારથી ક્યારેય આવતો નથી.
છેલ્લા કેટલાક મહિનાઓથી કાવ્યાના વર્તનમાં એક વિચિત્ર ઉદાસીનતા અથવા તો કહો કે અલિપ્તતા આવી ગઈ હતી. મનમિત, જે સ્વભાવે તાર્કિક હોવાની સાથે અત્યંત સમજદાર હતો, તેને વારંવાર લાગતું કે કાવ્યા શારીરિક રીતે હાજર હોવા છતાં માનસિક રીતે કોઈ જુદા જ વહેણમાં તણાઈ રહી છે. અગાઉ ઓફિસથી આવીને કોફીના મગ સાથે શરૂ થતી તેમની વાતો હવે લુપ્ત થઈ ગઈ હતી. કાવ્યાનો મોટોભાગનો સમય લેપટોપ અથવા તેના પ્રાઈવેટ ફોનની સ્ક્રીન પર વીતવા લાગ્યો હતો. કોઈ મેસેજ આવતાં જ તેનો ચહેરો બદલાઈ જતો અને તે તરત જ બાલ્કની તરફ ફંટાઈ જતી.
સૌથી મોટો ફેરફાર વીકેન્ડ્સમાં આવ્યો. પહેલાં શનિ-રવિ એટલે કાવ્યા પોતાની નવી રેસિપી ટ્રાય કરે અથવા ત્રણેય જણા ગાંધીનગર હાઈવે પર ડ્રાઈવ માટે નીકળે. પણ હવે, છેલ્લા ચાર મહિનાથી શનિવારની આખી સાંજ કાવ્યા "એડવાન્સ પર્સનાલિટી ડેવલપમેન્ટ એન્ડ કાઉન્સિલિંગ સેમિનાર" ના નામે બહાર વિતાવતી. તે સાંજે ચાર વાગ્યે ઓફિસ ફોર્મલ્સ પહેરીને નીકળતી અને રાત્રે નવ વાગ્યે પાછી ફરતી. પાંચ કલાકનો આ સમય ઘણો મોટો હતો, પણ મનમિતે ક્યારેય પ્રશ્નો ન કર્યા. તે માનતો હતો કે પાર્ટનરના પ્રોફેશનલ ગ્રોથ અને પર્સનલ સ્પેસ વચ્ચે દખલ ન થવી જોઈએ.
પરંતુ, સત્ય હંમેશા છુપાયેલું રહેતું નથી. એક શનિવારની સાંજે કાવ્યા હંમેશ મુજબ ઉતાવળમાં સેમિનાર માટે નીકળી ગઈ. પોતાની ફાઈલો અને ડાયરી લેવાની ધૂનમાં તે પોતાનો પર્સનલ ફોન સોફાના કુશન વચ્ચે જ ભૂલી ગઈ. મનમિત માહીને હોમવર્ક કરાવી રહ્યો હતો ત્યાં જ સોફામાંથી ફોન વાઇબ્રેટ થયો. સ્ક્રીન પર મેસેજ ફ્લેશ થયો. કોઈ નામ સેવ નહોતું, માત્ર એક નંબર હતો. મેસેજમાં લખ્યું હતું: "ટેબલ બુક થઈ ગયું છે, તારી મનગમતી વાઈન સાથે રાહ જોઉં છું..."
મનમિતના હાથ ત્યાં જ થંભી ગયા. પર્સનાલિટી સેમિનારમાં વાઈન અને આ પ્રકારની ભાષા? મનમિતે ફોનને અનલોક ન કર્યો, પણ એ અજાણ્યા નંબરે તેના મગજમાં શંકાની તીવ્ર લાઈટ ચાલુ કરી દીધી.
બીજા શનિવારે મનમિતે કંઈ જ કહ્યા વિના કાવ્યા નીકળ્યા બાદ પોતાની કાર તેની કેબ પાછળ લગાવી દીધી. કેબ એસ.જી. હાઈવે વટાવીને સિંધુ ભવન રોડ પર આવેલા એક અત્યંત લક્ઝુરિયસ લાઉન્જ અને રેસ્ટોરન્ટ સામે ઊભી રહી. કાવ્યા અંદર ગઈ. મનમિતે થોડી મિનિટો પછી અંદર પ્રવેશ કર્યો અને ડિમ લાઈટના એક ખૂણામાં ઓથ લઈને જોયું. કાવ્યા સામે એક સુસજ્જ, કોર્પોરેટ લુક ધરાવતો પુરુષ બેઠો હતો. કાવ્યાના ચહેરા પર એક જુદો જ આત્મવિશ્વાસ અને ચમક હતી—એ જ ચમક જે મનમિતે લગ્નના શરૂઆતના વર્ષોમાં તેના ચહેરા પર જોઈ હતી. જ્યારે એ પુરુષે કાવ્યાની સામે પડેલી ગિફ્ટ બોક્સ ખોલીને તેના ગળામાં એક ચેઈન પહેરાવી અને કાવ્યાએ હસીને તેનો આભાર માન્યો, ત્યારે મનમિતના અહંકાર અને પ્રેમ બંને પર એક જોરદાર પ્રહાર થયો. તે ત્યાં તમાશો કરવાને બદલે શાંતિથી પાછો ફરી ગયો, કારણ કે તે પુરાવા સાથે વાત કરવામાં માનતો હતો.
સોમવારે સાંજે, જ્યારે માહી તેની ટ્યુશન ક્લાસમાં હતી, ત્યારે મનમિતે ડાઇનિંગ ટેબલ પર કોફીના બે મગ મૂક્યા. કાવ્યા ફોન સ્ક્રોલ કરી રહી હતી. મનમિતે અત્યંત શાંત અવાજે પૂછ્યું, "કાવ્યા, તારો એ સેમિનાર કેવો ચાલે છે? કોઈ નવો પ્રોજેક્ટ મળવાનો છે?"
કાવ્યાએ સ્ક્રીન પરથી નજર હટાવ્યા વિના જ કહ્યું, "હા, નેટવર્કિંગ બહુ સારું થાય છે ત્યાં. કદાચ નેક્સ્ટ મન્થ પ્રમોશનમાં હેલ્પ મળે."
મનમિતે કંઈ જ બોલ્યા વિના ખિસ્સામાંથી એ લાઉન્જનો ફોટો કાઢીને ટેબલ પર મૂક્યો, જેમાં તે અને પેલો પુરુષ હસતા મુખે ગિફ્ટ સાથે દેખાતા હતા.
ફોટો જોતાં જ કાવ્યાના હાથમાંથી ફોન છૂટી ગયો. તેનો ચહેરો એકદમ ફિક્કો પડી ગયો. રૂમમાં પથરાયેલું મૌન એટલું ભારે હતું કે બંનેના શ્વાસનો અવાજ પણ સ્પષ્ટ સંભળાતો હતો.
"મનમિત... પ્લીઝ, આ જે દેખાય છે એવું નથી. તે મારો કલીગ છે. હું માત્ર..." કાવ્યાનો અવાજ ધ્રૂજી રહ્યો હતો.
"કાવ્યા, સત્યને ક્યારેય ફૂટનોટ્સ કે લાંબા ખુલાસાની જરૂર નથી હોતી. જે દેખાય છે, તે જ સત્ય છે," મનમિતનો અવાજ કડક પણ સ્થિર હતો.
કાવ્યાની આંખોમાંથી આંસુ વહી નીકળ્યા. તેણે સ્વીકાર્યું, "હું સોગંદ ખાઈને કહું છું મનમિત, હું તેના પ્રેમમાં નથી. મારે આપણું ઘર કે સંબંધ નથી તોડવો."
"તો પછી આ બધું શું કામ?"
કાવ્યાએ માથું નીચું રાખીને કહ્યું, "મને ખબર નથી. રોજ સવારે ઊઠીને ઓફિસ, સાંજે ઘરની જવાબદારીઓ, માહીનું ભવિષ્ય... આ બધી દોડધામમાં મને લાગતું હતું કે હું માત્ર એક મશીન બની ગઈ છું. કોઈને મારી સુંદરતા કે મારા અસ્તિત્વની પડી જ નથી. જ્યારે તેણે મારી પ્રશંસા કરી, મને સ્પેશિયલ ફીલ કરાવ્યું, ત્યારે હું એ 'વેલિડેશન' અને અટેન્શનના મોહમાં અટવાઈ ગઈ. મને ખબર ન પડી કે હું ક્યારે ખોટા રસ્તે નીકળી ગઈ."
મનમિતે ઊંડો શ્વાસ લીધો. તે સમજી ગયો કે આ વિશ્વાસઘાત પાછળ કોઈ મોટો પ્રેમ નહોતો, પણ માત્ર પોતાની જાતને 'મહત્વની' સાબિત કરવાની એક સ્વાર્થી અને ક્ષણિક ભૂખ હતી. પણ એ ક્ષણિક અટેન્શને સાત વર્ષના મજબૂત પાયાને હચમચાવી દીધો હતો.
તે રાત્રે ઘરમાં બધું જ શાંત હતું, પણ એ શાંતિ કોઈ તોફાન પછીની તબાહી જેવી હતી.
સવાલ એ ઊભો થાય છે કે: શું માત્ર 'અટેન્શન' કે 'વેલિડેશન' મેળવવાનું બહાનું કોઈના વિશ્વાસને તોડવાના ગુનાને ઓછો કરી શકે? શું હૃદય પર લાગેલો આ ઘા માત્ર એક ભૂખના નામે માફ કરી શકાય ખરો?