“શું તમે ભગવાન છો?”
અવાજ સાવ ધીમો હતો. પણ ટ્રાફિકના ઘોંઘાટ વચ્ચે પણ તે સ્પષ્ટ સંભળાયો. વીરેન્દ્ર સ્તબ્ધ થઈ ગયો. તેના ગળામાં કંઈક અટવાઈ ગયું. તેણે પોતાની જાતને જોઈ. પોતાના સ્વાર્થી જીવનને જોયું. પૈસા પાછળની આંધળી દોટ. આ છોકરો તેને ભગવાન કહી રહ્યો હતો. કેટલી મોટી મજાક.
વીરેન્દ્રએ કડવાશથી માથું હલાવ્યું.
“ના.” તે બોલ્યો. “હું તો માણસ છું. ખાલી એક સામાન્ય માણસ.”
તેને પોતાની જ વાત પર હસવું આવતું હતું. તે સામાન્ય ન હતો. તે એક ક્રૂર માણસ હતો. જેણે આજ સુધી માત્ર પોતાનો જ વિચાર કર્યો હતો. આ તો બસ એક પળનો આવેગ હતો. એક ભૂલ. અથવા કદાચ પોતાના જ પાપો ધોવાનો એક નબળો પ્રયાસ.
છોકરાના ચહેરા પર એક મોટું સ્મિત આવી ગયું. તેના સફેદ દાંત કાળા ચહેરા પર સ્પષ્ટ દેખાતા હતા.
“તો નક્કી તમે ભગવાનના મોકલેલા માણસ હશો!” છોકરો હસીને બોલ્યો. “કારણ કે મેં ગઈકાલે રાત્રે જ ભગવાનને નવા બૂટ માટે પ્રાર્થના કરી હતી. અને આજે તમે આવી ગયા.”
છોકરો પાછો ફરીને દોડી ગયો. નવા બૂટ પહેરીને. કૂદતો કૂદતો. એ ધૂળિયા રસ્તા પર ગાયબ થઈ ગયો. વીરેન્દ્ર ત્યાં જ ઊભો રહ્યો. રસ્તાની ગરમી હવે તેને દઝાડતી ન હતી. તેના મગજમાં પેલો ખાલીપો ગાયબ થઈ ગયો હતો. તેની જગ્યાએ એક નવી સમજણ આવી હતી. એક વજનદાર સત્ય.
બોધ સાફ હતો. તમારે આકાશમાંથી ઉતરવાની જરૂર નથી. તમારે મંદિરોમાં જવાની જરૂર નથી. બસ કોઈના રસ્તા પર ઊભા રહી જાવ. કોઈના તૂટેલા બૂટ ફેંકીને નવા અપાવી દો. તમે કોઈ માટે ભગવાન બની શકો છો. અથવા ઓછામાં ઓછું ભગવાનનો માણસ.!
જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો સાથે શેર કરજો તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.