ઓફિસનું ઓપનિંગ હતું એટલે મોંઘા ગાલીચા મંગાવ્યા હતા, માજીએ ભૂલ કરી પછી જે થયું તે...
હર્ષિલ પિત્તળના તે ભારે હેન્ડલને પકડીને એકાગ્રતાથી ઉભો હતો. તેના હથેળીમાં ધાતુની ઠંડક સ્પષ્ટપણે અનુભવાતી હતી. તેણે સ્ક્રૂ ડ્રાઈવરની મદદથી તેને કાચના નવા દરવાજા પર મજબૂત રીતે ફિટ કર્યું. આ કામમાં જે ધ્યાન અને શાંતિ હતી તે તેની આખી સફરનું પ્રતિબિંબ હતું. તેણે એક ઊંડો શ્વાસ લીધો અને આસપાસ જોયું.
ઓફિસની અંદર તાજા રંગ અને લાકડાના પોલિશની તીવ્ર ગંધ પ્રસરેલી હતી. બધું જ નવું, ચમક વગરનું છતાં ખૂબ જ મોંઘું અને સુસંસ્કૃત હતું. તેણે આ ડિઝાઈન સ્ટુડિયોનું સપનું વર્ષોની સખત મહેનત પછી જોયું હતું. ફર્નિચરની દરેક ધાર અને કાચની દરેક સપાટી તેની મહેનતની વાત કરતી હતી. એસીની ધીમી ઘરઘરાટી સિવાય ત્યાં સંપૂર્ણ શાંતિ હતી.
સમીર તેનો મેનેજર હતો અને તે અત્યારે ખૂબ જ દોડધામમાં હતો. તે વારંવાર પોતાની કાંડા ઘડિયાળ સામે જોતો અને યાદીઓ તપાસતો હતો. મહેમાનોના આવવાનો સમય નજીક હતો એટલે તેની ઉત્તેજના વધતી જતી હતી. તેણે ખાતરી કરી કે દરેક ફૂલદાની યોગ્ય જગ્યાએ છે. સમીર માટે આ માત્ર એક વ્યવસાયિક પ્રસંગ હતો.
મુખ્ય પ્રવેશદ્વાર પાસે એક સફેદ અને ખૂબ જ નરમ ગાલીચો બિછાવેલો હતો. તે ગાલીચો એટલો મુલાયમ હતો કે તેના પર પગ મૂકતા જ તે દબાઈ જતો હતો. સમીરે ગાલીચાના ખૂણા સરખા કર્યા અને તેના પર ધૂળનો એક કણ પણ ન રહે તેની તકેદારી રાખી. તેણે રક્ષકને કડક સૂચના આપી હતી કે કોઈ પણ ગંદકી અંદર ન આવવી જોઈએ. હર્ષિલ આ બધું દૂર ઉભા રહીને શાંતિથી નિહાળતો હતો.
બહારના રસ્તા પરથી વાહનોનો અવાજ આવતો હતો. સવારના હળવા વરસાદને કારણે રસ્તા પર થોડો કાદવ જામ્યો હતો. સવિતાબેન ત્યાં રસ્તો સાફ કરવાનું કામ કરી રહ્યા હતા. તેમના હાથમાં એક જૂની અને ઘસાઈ ગયેલી સાવરણી હતી. તેમના કપડાં સાદા હતા પણ એકદમ સ્વચ્છ હતા. તેઓ વર્ષોથી આ વિસ્તારની સફાઈ કરતા હતા.
સવિતાબેન સફાઈ કરતા કરતા ધીમે ધીમે ઓફિસના પગથિયાં સુધી પહોંચ્યા. તેમને દેખાયું કે ખૂણામાં થોડો કચરો રહી ગયો હતો જે પવનને કારણે અંદર આવી ગયો હતો. તેમણે તે કચરો લેવા માટે એક ડગલું આગળ વધાર્યું. તેમને ખબર નહોતી કે તેમનો પગ ક્યાં પડી રહ્યો છે. તેમનો ભીનો અને કાદવ વાળો પગ સીધો પેલા દૂધ જેવા સફેદ ગાલીચા પર પડ્યો.
સમીરની નજર તરત જ ત્યાં પડી અને તેનો ચહેરો ગુસ્સાથી લાલ થઈ ગયો. તેણે જોરથી અવાજ કર્યો અને સવિતાબેન તરફ દોડ્યો. સવિતાબેન ગભરાઈ ગયા અને તેમનો હાથ ધ્રૂજવા લાગ્યો. સમીરે કઠોર શબ્દોમાં તેમને ત્યાંથી નીકળી જવા કહ્યું. તેણે આક્ષેપ કર્યો કે તેમણે હજારો રૂપિયાનો ગાલીચો બગાડી નાખ્યો છે.
હર્ષિલ આ બધું જોઈ રહ્યો હતો અને તે તરત જ પોતાની જગ્યાએથી આગળ આવ્યો. તેણે સમીરના ખભા પર હાથ મૂક્યો અને તેને ધીમેથી પાછળ હટાવ્યો. હર્ષિલની આંખોમાં કોઈ ક્રોધ નહોતો પણ એક ઊંડી ગંભીરતા હતી. તેણે સવિતાબેન સામે જોયું જેમના ચહેરા પર ડર અને શરમ હતી. હર્ષિલ કંઈ બોલ્યા વગર નીચે નમ્યો.
તેણે પોતાના ખિસ્સામાંથી એક સાફ રૂમાલ કાઢ્યો. સવિતાબેન પાછળ હટવા લાગ્યા પણ હર્ષિલે તેમને રોક્યા. તેણે ખૂબ જ આદર સાથે તેમના પગ પરથી કાદવ સાફ કરવાનું શરૂ કર્યું. તેના હાથમાં કોઈ ખચકાટ નહોતો. સમીર અને ત્યાં ઉભેલા અન્ય કર્મચારીઓ આ દ્રશ્ય જોઈને મૌન થઈ ગયા. રૂમમાં પિન ડ્રોપ સાયલન્સ છવાઈ ગયું.
હર્ષિલે સવિતાબેનના હાથ જોયા જે મહેનતને કારણે ખરબચડા થઈ ગયા હતા. તે હાથોમાં આખા શહેરની સફાઈનું પુણ્ય રહેલું હતું. તેણે સવિતાબેનને ઉભા કર્યા અને તેમને બેસવા માટે ખુરશી આપી. તેણે ગ્લાસમાં પાણી ભરીને પોતાના હાથે તેમને પિવડાવ્યું. સવિતાબેનની આંખોમાં હર્ષ જોઈને હર્ષિલનું મન શાંત થયું.
તેણે સમીર તરફ ફરીને શાંતિથી વાત શરૂ કરી. હર્ષિલે કહ્યું કે આ ઓફિસ ગમે તેટલી કિંમતી હોય પણ માણસાઈથી મોટી નથી. તેણે સમજાવ્યું કે જે હાથ આ દુનિયાને સુંદર અને સાફ રાખે છે તેનું સન્માન કરવું એ આપણી ફરજ છે. ગંદકી તો ગાલીચા પર હતી પણ મન તો ચોખ્ખું રાખવું જોઈએ. સમીરનું માથું શરમથી ઝૂકી ગયું.
હર્ષિલ માનતો હતો કે લક્ષ્મીજી ત્યાં જ વાસ કરે છે જ્યાં મહેનતનો આદર થાય છે. મોંઘા કપડાં કે આલીશાન ઓફિસ કોઈને મોટું બનાવતી નથી. સાચું મોટું હોવું એટલે બીજાના દુઃખને સમજી શકવું. તેણે સવિતાબેનને કહ્યું કે તેઓ આજે આ ઓફિસની પહેલી મહેમાન છે. તેમનું ત્યાં આવવું એ શુભ સંકેત છે.
સવિતાબેનના ચહેરા પર એક મીઠું સ્મિત આવી ગયું. તેમના આશીર્વાદમાં જે વજન હતું તે કોઈ પણ સંપત્તિ કરતા વધારે હતું. હર્ષિલે ગાલીચો સાફ કરાવવાને બદલે તેને તેમ જ રહેવા દીધો. તે ડાઘ તેને હંમેશા યાદ અપાવશે કે સફળતાના શિખરે પહોંચ્યા પછી પણ જમીન સાથે જોડાયેલા રહેવું જોઈએ. ઓફિસનું વાતાવરણ હવે બદલાઈ ગયું હતું.
તે દિવસે કોઈ મોટા મહેમાન આવ્યા નહીં પણ ઉદ્ઘાટન થઈ ગયું હતું. હર્ષિલે સવિતાબેનને મીઠાઈનો ડબ્બો આપ્યો અને તેમને આદરપૂર્વક વળાવ્યા. સમીરે પણ આગળ આવીને સવિતાબેનની માફી માંગી. આ નાની ઘટનાએ આખી ઓફિસના કર્મચારીઓને એક મોટો પાઠ ભણાવ્યો હતો. સાચી સફળતા નમ્રતામાં જ છુપાયેલી હોય છે.
સાંજ પડતા સુધીમાં ઓફિસમાં નવી રોશની થઈ ગઈ હતી. હર્ષિલ હજુ પણ પેલા પિત્તળના હેન્ડલ પાસે ઉભો હતો. તેણે જોયું કે બહાર સૂર્યાસ્ત થઈ રહ્યો હતો અને આકાશમાં કેસરી રંગ ફેલાયો હતો. તે જાણતો હતો કે તેની નવી શરૂઆત પાયાથી જ મજબૂત છે. તેણે સંતોષનો શ્વાસ લીધો અને દરવાજો બંધ કર્યો. ઓફિસ હવે માત્ર એક ઈમારત નહોતી પણ એક મંદિર બની ગઈ હતી.