પૈસાદાર દીકરો માને દર મહિને ત્રીસ હજાર આપતો હતો, પણ પરણેલી દીકરી અચાનક ઘરે આવી ત્યારે...
બપોરના બે વાગ્યાનો સમય હતો અને બહાર ચાલીસ ડિગ્રી જેટલી ગરમી પડી રહી હતી. પૂજા અચાનક પોતાની માતાને સરપ્રાઈઝ આપવા માટે પિયર આવી હતી, પણ ઘરમાં પગ મૂકતા જ તે ચોંકી ગઈ.
ઘરની અંદર ભયંકર બફારો હતો. હોલમાં લગાવેલું નવું એસી બંધ હતું અને શારદાબેન રસોડાના ખૂણામાં માથું પકડીને બેઠા હતા. તેમના ચહેરા પર પરસેવાના રેલા ઉતરતા હતા અને સામે થાળીમાં ફક્ત સૂકો રોટલો અને અથાણું પડ્યું હતું.
"મા, આ શું હાલત કરી રાખી છે?" પૂજા દોડીને માતા પાસે ગઈ અને તરત એસી ચાલુ કર્યું. "આશિષે હજી ગયા મહિને જ તો નવું એસી નંખાવ્યું છે, તોય તું પંખા નીચે બેઠી છે?"
શારદાબેને ફિક્કું હસીને એસી બંધ કરવા ઈશારો કર્યો. "અરે બેટા, એકલા જીવને વળી એસીની શી જરૂર? ખોટું લાઈટ બિલ આવે."
પૂજાએ ફ્રિજ ખોલ્યું તો અંદર માત્ર બે વાટકી દહીં અને થોડું દૂધ હતું. ન કોઈ ફળ, ન કોઈ સૂકો મેવો. કામવાળી બાઈ પણ દેખાતી નહોતી. પૂજાને તરત જ ભાઈ આશિષ પર ગુસ્સો આવ્યો.
પૂજાએ હોલમાં આવીને સીધો આશિષને ફોન લગાવ્યો. "આશિષ, તું આટલો મોટો બિઝનેસ કરે છે, અને મમ્મી ઘરમાં બફારામાં શેકાય છે? તેં કામવાળી પણ બંધ કરાવી દીધી?"
સામેથી આશિષનો અવાજ એકદમ આશ્ચર્યથી ભરેલો હતો. "પૂજા, તું શું બોલે છે? હું દર મહિનાની પહેલી તારીખે મમ્મીના ખાતામાં પૂરા ત્રીસ હજાર રૂપિયા જમા કરાવું છું! મેં મમ્મીને ચોખ્ખું કીધું છે કે એસી ચલાવે, ફળ ખાય અને આરામ કરે. મારા ઘરેથી મારા ડ્રાઈવરને પણ કહી રાખ્યું છે કે કોઈ વસ્તુની જરૂર હોય તો લાવી આપે."
પૂજા ફોન મૂકીને વિચારમાં પડી ગઈ. જો આશિષ દર મહિને ત્રીસ હજાર રૂપિયા મોકલે છે, તો એ પૈસા જાય છે ક્યાં?
પૂજાએ રસોડામાં આવીને પૂછ્યું, "મા, આશિષ તો કહે છે કે એ દર મહિને તને ત્રીસ હજાર આપે છે. તો પછી ઘરમાં કેમ કંઈ જ નથી?"
શારદાબેને થોડા ગભરાઈને નજર ફેરવી લીધી. "અરે બેટા, મને આ ઉંમરે પૈસાનું શું કામ હોય? હું તો બધા પૈસા બેંકમાં બચત કરું છું. મારા પછી તમને જ કામ આવશે ને."
પૂજાને માતાની વાત પર થોડો ભરોસો પડ્યો, પણ સાંજે જ્યારે તે માતાના ઘૂંટણના દુખાવાની દવાઓ લેવા મેડિકલ સ્ટોર પર ગઈ, ત્યારે દુકાનદારે જે કહ્યું એ સાંભળીને પૂજાના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ.
"પૂજાબેન, માજી તો છેલ્લા ચાર મહિનાથી આ મોંઘી ગોળીઓ લેતા જ નથી," મેડિકલવાળા ભાઈએ કહ્યું. "હું આપું તો ના પાડી દે છે, કહે છે કે સસ્તી સાદી ગોળી આપી દો, મારે બહુ ખર્ચો નથી કરવો."
પૂજાના હાથમાંથી દવાની ચિઠ્ઠી પડી ગઈ. જે માતા કહેતી હતી કે તે દર મહિને પૈસાની બચત કરે છે, એ માતા પાસે પોતાના ઘૂંટણની દવા લેવાના પંદરસો રૂપિયા પણ નહોતા?
કંઈક તો એવું હતું જે શારદાબેન પૂજા અને આશિષ બંનેથી છુપાવી રહ્યા હતા.
બીજા દિવસે બપોરે શારદાબેન આડા પડ્યા હતા. પૂજાએ ધોયેલા કપડાં કબાટમાં મૂકવા માટે કબાટ ખોલ્યો. કપડાં ગોઠવતા ગોઠવતા એક સાડીની નીચેથી બેંકની પાસબુક નીચે પડી.
પૂજાએ પાસબુક ઉઠાવી. મનમાં થોડી અસમંજસ હતી, પણ માતાની હાલત જોઈને તેણે પાસબુક ખોલી.
અંદરની એન્ટ્રીઓ જોઈને પૂજાની આંખો ફાટી ગઈ. દર મહિનાની પહેલી તારીખે આશિષના ખાતામાંથી ત્રીસ હજાર રૂપિયા જમા થતા હતા, અને બીજી કે ત્રીજી તારીખે જ એમાંથી પચીસ હજાર રૂપિયા રોકડા ઉપાડી લેવામાં આવતા હતા! ખાતામાં હાલ ફક્ત અઢારસો રૂપિયા જ બચ્યા હતા.
હજી પૂજા પાસબુક હાથમાં લઈને ઊભી જ હતી, ત્યાં જ બહારનો દરવાજો ખખડ્યો.
શારદાબેન તરત જ પલંગ પરથી ઊભા થઈ ગયા. એમના ચહેરા પર એક અજીબ બેચેની હતી. "પૂજા, તું અંદર જ બેસ બેટા, હું જોઉં છું કોણ આવ્યું છે."
પૂજાને શંકા ગઈ. તે પાસબુક ત્યાં જ મૂકીને ધીમેથી પડદાની આડમાં ઊભી રહી. શારદાબેને દરવાજો ખોલ્યો તો સામે તેમનો નાનો દીકરો રાકેશ ઊભો હતો.
રાકેશ અંદર પણ ન આવ્યો. તેણે ઉતાવળમાં પૂછ્યું, "મા, તૈયાર રાખ્યા છે ને? આજે ચાર તારીખ થઈ ગઈ, મારે ગાડીનો હપ્તો અને ઘરનું ભાડું ભરવાનું છે. આ મહિને કામમાં થોડી મંદી છે."
"હા દીકરા, આ લે," શારદાબેને સાડીના છેડામાં બાંધેલું કવર રાકેશના હાથમાં મૂકતા ધીમેથી કહ્યું. "પણ ધ્યાન રાખજે, આશિષ કે પૂજાને ખબર ન પડવી જોઈએ, નહીંતર ઘરમાં કકળાટ થશે."
રાકેશ હજી કવર ખિસ્સામાં મૂકી જ રહ્યો હતો, ત્યાં પૂજા પડદો ખસેડીને બહાર આવી.
"કેમ રાકેશ, મમ્મીની દવાઓના પૈસા પણ તારા હપ્તામાં જ જાય છે?" પૂજાનો અવાજ સાંભળીને રાકેશ અને શારદાબેન બંને થીજી ગયા.
રાકેશનો ચહેરો એકદમ લાલ થઈ ગયો. "દીદી, હું કંઈ મફત નથી લેતો! મારો ધંધો થોડો જામી જાય એટલે હું માના બધા પૈસા પાછા આપી દઈશ."
"ચાર મહિનાથી તું દર મહિને પચીસ હજાર લઈ જાય છે," પૂજાની આંખોમાં આંસુ અને ગુસ્સો બંને હતા. "માના ઘૂંટણ સૂજી ગયા છે, એ ચાલીસ ડિગ્રી ગરમીમાં એસી બંધ કરીને સૂવે છે, ફ્રિજ ખાલી પડ્યું છે, અને તું એના પૈસે ગાડીના હપ્તા ભરે છે? તને જરાય શરમ નથી આવતી?"
શારદાબેને પૂજાનો હાથ પકડી લીધો. "પૂજા, તું શાંત થા બેટા. રાકેશને ના બોલ. એ મુશ્કેલીમાં છે. આશિષ તો એની સાથે વાત પણ નથી કરતો, તો મા સિવાય એ કોની પાસે જાય? તને મારા સમ છે, આશિષને કંઈ ન કહેતી."
રાકેશ કંઈ બોલ્યા વિના ઉતાવળે પગથિયાં ઉતરીને ચાલ્યો ગયો.
પૂજા તે સાંજે ખૂબ રડી. એક તરફ માતાની મમતા હતી, જે પોતાના પેટ પર પાટા બાંધીને પણ નાના દીકરાની ભૂલો ઢાંકી રહી હતી. અને બીજી તરફ આશિષ હતો, જે માતાને સુખ આપવા માટે પૈસા મોકલતો હતો પણ એને ખબર જ નહોતી કે માતા કેવી હાલતમાં જીવે છે.
પૂજાને સમજાઈ ગયું કે જો તે ચૂપ રહેશે, તો માતાની તબિયત સાવ બગડી જશે.
રાત્રે પૂજાએ આશિષને ઘરે બોલાવ્યો. તેણે કોઈ હોબાળો ન કર્યો, બસ આશિષના હાથમાં બેંકની પાસબુક અને મેડિકલ સ્ટોરની સસ્તી દવાની ચિઠ્ઠી મૂકી દીધી.
આશિષે બધું જોયું અને એની આંખો ભરાઈ આવી. તેને રાકેશ પર ગુસ્સો તો આવ્યો જ, પણ એનાથી વધુ દુખ એ વાતનું થયું કે માતાએ પોતાનું શરીર ગળાવીને પણ રાકેશની બેદરકારીને પોષી હતી.
"મા, રાકેશને મેં બે વાર નોકરી અપાવી, પણ એને કોઈના હાથ નીચે કામ નથી કરવું," આશિષે માતા પાસે બેસીને ભારે અવાજે કહ્યું. "તું એની મદદ કરતી હતી એનો મને વાંધો નથી, પણ તારી પોતાની દવા અને ખાવાનું બંધ કરીને?"
શારદાબેન નીચું જોઈને રડવા લાગ્યા. "મારું કાળજું નથી માનતું આશિષ. એ જ્યારે ખાલી હાથે સામે આવીને ઊભો રહે છે, ત્યારે હું ના કેવી રીતે પાડું?"
આશિષે ઊંડો શ્વાસ લીધો. તે જાણતો હતો કે રાકેશને સુધારવા માટે માતાની નબળાઈ બંધ કરવી જરૂરી છે.
"આજથી તારા ખાતામાં ત્રીસ હજાર રોકડા નહીં આવે, મા," આશિષે મક્કમતાથી કહ્યું. "તારું લાઈટ બિલ, કામવાળીનો પગાર, કરિયાણું અને દવાઓ બધું જ હું અને પૂજા સીધું મોકલી આપીશું. અને તારા હાથમાં ખર્ચ માટે પાંચ હજાર રૂપિયા રહેશે. જો રાકેશને ખરેખર મહેનત કરવી હશે, તો એ મારી પાસે આવીને કામ માંગી શકે છે, પણ હવે તારા હિસ્સાનું સુખ એ નહીં લઈ શકે."
પૂજાએ પણ માતાના ખભે હાથ મૂકીને સમજાવ્યું. શરૂઆતમાં શારદાબેન થોડા દુખી થયા, પણ મનોમન એમને પણ લાગ્યું કે હવે આ બોજ ઉતરી ગયો એ સારું થયું.
બે દિવસ પૂજા માતા પાસે રોકાઈ, એમની સારી દવાઓ શરૂ કરાવી, ફ્રિજ ભરાવ્યું અને એસી ચાલુ કરાવ્યું. તે દિવસે શારદાબેનને પહેલી વાર સમજાયું કે સાચો પ્રેમ એ નથી કે સંતાનની દરેક ભૂલ છુપાવી લેવી, સાચો પ્રેમ તો એને જવાબદાર બનાવવામાં છે.
જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.