પતિનો આ કેવો ગુપ્ત પરિવાર? પત્નીએ પીછો કરતા સામે આવ્યું ચોંકાવનારું સત્ય, જાણીને રડી પડશો!

મીરાના હાથમાં બેંક સ્ટેટમેન્ટ હતું, અને તેની આંખો એક જ લાઈન પર ચોંટી ગઈ હતી. દર મહિનાની દસ તારીખ, નિયમિત રૂપે, 5000 રૂપિયાનો એક ડેબિટ. ‘જય ટ્રાન્સફર’ – આટલું જ લખેલું હતું. કોને ટ્રાન્સફર? કયા જય? તેનો પતિ જયદીપ, છેલ્લા પાંચ વર્ષથી જાણે એક પથ્થરની મૂર્તિ બની ગયો હતો. તેમની દસ વર્ષની દીકરી દિયાના અવસાન પછી, ઘરના ખુશીના રંગો ક્યાંક અદૃશ્ય થઈ ગયા હતા. ધીરે ધીરે બંને વચ્ચે એક અદ્રશ્ય દીવાલ બની ગઈ હતી. પણ આ 5000 રૂપિયા? એક અણગમતી શંકાનું ઝેર તેના મગજમાં ધીમે ધીમે ભળવા લાગ્યું. શું જયદીપ તેને છેતરી રહ્યો હતો? શું કોઈ બીજી સ્ત્રી તેના જીવનમાં આવી ગઈ હતી? આ વિચાર આવતા જ તેના હૃદયમાં એક તીક્ષ્ણ ચૂંક ઉપડી. આંખો સામે ધુમ્મસ છવાઈ ગયું. તેણે નક્કી કરી લીધું, આ રહસ્યનો પડદો ઉચકવો જ પડશે.

બીજા દિવસે સવારથી જ મીરાના મનમાં ભારે ઉથલપાથલ ચાલતી હતી. જયદીપ સામાન્ય રીતે જેમ ઓફિસ ગયો, તેમ જ ગયો. પણ મીરાની નજર આજે તેની દરેક હિલચાલ પર હતી. તેની ચાલ, તેની ગાડીની દિશા, બધું જ તેને શંકાસ્પદ લાગતું હતું. પાછલા કેટલાક મહિનાથી તે મનોમન આ રહસ્યને ઉકેલવા પ્રયત્ન કરી રહી હતી, પણ જયદીપનો મૂક સ્વભાવ તેને કંઈ પણ પૂછવાથી રોકતો હતો. દિયાના ગયા પછી તેણે જયદીપને હસતા કે ખુશ જોયો જ નહોતો. તે ક્યાંય જતો પણ નહોતો. ઓફિસ અને ઘર, બસ આટલું જ તેનું વિશ્વ. તો આ 5000 રૂપિયા ક્યાં જતા હતા?

આજે તેણે મક્કમ નિર્ધાર કરી લીધો હતો. બપોરના સમયે, જયદીપ લંચ માટે નીકળ્યો. મીરાએ ઝડપથી પોતાની સ્કૂટી કાઢી. "હવે જોઉં છું, ક્યાં છુપાવ્યું છે તે રહસ્ય," તેણે મનોમન બબડ્યું.

જયદીપની ગાડી શહેરના મુખ્ય રસ્તાઓ છોડી, અંદરની ગલીઓમાં પ્રવેશી. મીરા તેની પાછળ અંતર રાખીને ચાલતી હતી, જેથી તે તેને જોઈ ન શકે. આ ગલીઓ જૂની અને ગીચ વસ્તીવાળી હતી. જૂના જમાનાના લાકડાના મકાનો, ભીડવાળા બજાર, અને રસ્તા પર રમતા બાળકો. મીરાને આશ્ચર્ય થયું કે જયદીપ અહીં ક્યાં જઈ રહ્યો હતો. આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો.

એક જૂના, સહેજ જર્જરિત મકાન પાસે જયદીપની ગાડી ઉભી રહી. મકાનનો રંગ ઉખડી ગયો હતો, પણ તેના પ્રવેશદ્વાર પર એક જૂનું પાટિયું લટકતું હતું, જેના પર ઝાંખા અક્ષરોમાં કંઈક લખેલું હતું. જયદીપ ગાડીમાંથી ઉતરી, અંદર ગયો. મીરાએ ઝડપથી પોતાની સ્કૂટી થોડે દૂર પાર્ક કરી અને છુપાઈને નિરીક્ષણ કરવા લાગી. તેનું હૃદય જાણે ડ્રમ વગાડી રહ્યું હતું. કદાચ હવે તેના બધા પ્રશ્નોના જવાબ મળવાના હતા.

થોડીવાર રાહ જોયા પછી, મીરા ધીમેથી તે મકાન તરફ આગળ વધી. અંદરથી બાળકોનો કલરવ સંભળાતો હતો, સાથે કોઈ પુરુષનો અવાજ પણ આવી રહ્યો હતો. "અહીં બાળકો ક્યાંથી?" તેને આશ્ચર્ય થયું. તેણે દાદર ચડ્યા અને દરવાજામાંથી ડોકિયું કર્યું.

અંદરનો નજારો જોઈને મીરાના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. એક મોટો હોલ હતો, જ્યાં લગભગ વીસ-પચીસ બાળકો જમીન પર બેઠા હતા. તેમની સામે એક થાળીમાં દાળ-ભાત અને શાક પીરસવામાં આવી રહ્યું હતું. અને જે વ્યક્તિ તેમને પ્રેમથી જમાડી રહ્યો હતો, વાતો કરી રહ્યો હતો, એ બીજું કોઈ નહીં, તેનો પતિ જયદીપ હતો. તેના ચહેરા પર એક સ્મિત હતું, જે મીરાએ દિયાના અવસાન પછી ક્યારેય જોયું નહોતું. એ સ્મિતમાં નિર્મળતા હતી, પ્રેમ હતો, સંતોષ હતો.

મીરાની નજર અચાનક હોલના બીજા છેડે લાગેલા એક બોર્ડ પર પડી. તેના પર મોટા અક્ષરોમાં લખેલું હતું: "દિયા આશ્રમ".

દિયા. તેની દીકરી દિયા. આ નામ વાંચતા જ મીરાની આંખોમાં પાણી આવી ગયું. પાંચ વર્ષ પહેલાં, જ્યારે દિયા ફક્ત દસ વર્ષની હતી, ત્યારે એક ગંભીર બીમારી તેને છીનવી ગઈ હતી. તે દિવસથી જયદીપ ચૂપ થઈ ગયો હતો. મીરાને લાગતું હતું કે તેણે પોતાની જાતને દુનિયાથી અલગ કરી દીધી છે. પણ આજે આ દૃશ્ય જોઈને તેને સમજાયું, જયદીપનું દુઃખ કઈ રીતે વ્યક્ત થતું હતું. 5000 રૂપિયા દર મહિને, દિયાના નામના આ આશ્રમને. આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો.

તેને યાદ આવ્યું, દિયાને બાળકો કેટલા ગમતા હતા. તે હંમેશા કહેતી, "મમ્મી, જ્યારે હું મોટી થઈશ ને, ત્યારે હું એક મોટો બગીચો બનાવીશ, જ્યાં ઘણા બધા બાળકો રમશે." અને હવે, આશ્રમમાં આ બાળકો દિયાના નામથી જીવી રહ્યા હતા.

જયદીપ એક નાના બાળકને પોતાના હાથે જમાડી રહ્યો હતો. "બેટા, ખા ને બરાબર! શક્તિ આવશે ને તો જ મોટો થઈશ, હે ને?" તેનો અવાજ, જે ઘરમાં ઘણીવાર મૌન રહેતો, આજે પ્રેમથી છલકાઈ રહ્યો હતો. મીરા જોઈ રહી, કેવી રીતે તેના પતિએ પોતાની દીકરીના દુઃખને બીજા બાળકોના સ્મિતમાં પરિવર્તિત કરી દીધું હતું. તેણે દિયાના અભાવને આશ્રમમાં રહેલા બાળકોના પોષણમાં ફેરવી દીધો હતો.

મીરાને પોતાની શંકાઓ પર શરમ આવી. તેણે જયદીપ પર શક કર્યો હતો, જ્યારે તે તો દિયાની યાદોને જીવંત રાખી રહ્યો હતો, અન્ય બાળકોના જીવનમાં પ્રકાશ પાથરી રહ્યો હતો. તે કેટલો મોટો અને નિસ્વાર્થ હતો. તેણે પોતાની દીકરીને કાયમ માટે ગુમાવી દીધી હતી, પણ તેનું નામ તેણે અમર કરી દીધું હતું. આ 5000 રૂપિયા ફક્ત પૈસા નહોતા, એ તો તેના હૃદયનો એક ટુકડો હતો, દિયા પ્રત્યેનો તેનો અતૂટ પ્રેમ હતો.

મીરા ધીમેથી પાછળ હટી. તે નથી ઈચ્છતી કે જયદીપ તેને અહીં જુએ. તેની આંખોમાંથી આંસુ રોકાતા નહોતા. આ આંસુ દુઃખના નહોતા, પણ જયદીપના નિસ્વાર્થ પ્રેમ અને દિયાની યાદોને જીવંત રાખવાના તેના અનોખા પ્રયાસને સમજી શકવાના હતા. તે સમજી ગઈ કે જયદીપ તેની દીકરીના મૃત્યુથી ક્યારેય બહાર આવી શક્યો નહોતો, પણ તેણે દુઃખને શક્તિમાં ફેરવી દીધું હતું. આ સ્ટોરી https://justgujjuthings.xyz ની માલિકીની છે. કોઈએ પણ આ કન્ટેન્ટ કોપી કરવું નહીં, અન્યથા Copyright Strike આવી શકે છે.

ઘરે પાછી ફરતી વખતે, મીરાના મનમાં એક અલગ જ શાંતિ હતી, અને એક નવો સંકલ્પ પણ. દિયાના નામનો આ આશ્રમ. જયદીપનો આ ગુપ્ત પરિવાર. આ રહસ્ય હવે તેનું પણ હતું. શું તે જયદીપને પૂછશે કે તેણે તેને આટલા સમય સુધી કેમ છુપાવ્યું? કે પછી તે પણ આ મૌનનો એક ભાગ બનીને, આ પરિવારને ટેકો આપશે? રસ્તા પરથી પસાર થતી વખતે, સૂરજનું હૂંફાળું કિરણ તેના ચહેરા પર પડ્યું, જાણે દિયા તેને આશીર્વાદ આપી રહી હોય.

"જો તમને આ સ્ટોરી પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો સાથે શેર કરજો તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો."