પત્નીએ બે વર્ષમાં પહેલીવાર પાર્લરમાં ત્રણ હજાર ખર્ચ્યા તો પતિ ગુસ્સે થઈ ગયો, પણ રાત્રે...

"ત્રણ હજાર બસો રૂપિયા?! શ્રદ્ધા, તેં એક પાર્લરમાં જઈને ત્રણ હજાર બસો રૂપિયા ઉડાડી દીધા? મને પૂછવાની પણ જરૂર ન લાગી?"

ગૌરવ હાથમાં ફોન લઈને હોલમાં ઊભો હતો. એની આંખો બેંકના મેસેજ પર ટકેલી હતી અને અવાજમાં તીવ્ર ગુસ્સો હતો.

શ્રદ્ધા હમણાં જ ઘરે આવી હતી. એના હાથમાં પર્સ હતું અને બે વર્ષ પછી પહેલીવાર એના ચહેરા પર એક તાજગી દેખાતી હતી. પણ ગૌરવનો અવાજ સાંભળતાં જ એનું સ્મિત પળવારમાં ગાયબ થઈ ગયું.

"પૂછવાની? ગૌરવ, આવતા અઠવાડિયે મારી બહેન માયાની સગાઈ છે," શ્રદ્ધાએ શાંતિથી કહ્યું, "છેલ્લા બે વર્ષમાં હું એક વાર પણ પાર્લરમાં નથી ગઈ. મેં ફક્ત હેર સ્પા અને ફેશિયલ કરાવ્યું છે."

"સગાઈ હોય એટલે આટલો ખોટો ખર્ચ કરવાનો?" ગૌરવે ફોન સોફા પર ફેંક્યો, "ઘરે પણ તૈયાર થઈ શકાય ને! પૈસા કમાતા ખબર પડે છે કે કેટલી મહેનત લાગે છે? મહિનાનું બજેટ હલી જાય છે, અને તને આવા નખરાં સૂઝે છે!"

અંદરના રૂમમાંથી દસ વર્ષની દીકરી રિયાએ બૂમરાણ સાંભળીને દરવાજો ખોલ્યો. શ્રદ્ધાની નજર દીકરી પર પડી. એણે તરત જ પોતાનો અવાજ ધીમો કર્યો અને કહ્યું, "બેટા, તું અંદર જઈને હોમવર્ક કર, હું હમણાં આવું છું."

રિયાએ દરવાજો બંધ કર્યો. ગૌરવ હજુ પણ બડબડાટ કરતો બેડરૂમમાં કપડાં બદલવા જતો રહ્યો.

શ્રદ્ધા થોડી વાર હોલમાં જ ઊભી રહી. એની નજર દરવાજા પાસેના શૂ રેક પર પડી. ત્યાં ગૌરવના નવા બ્રાન્ડેડ સ્પોર્ટ્સ શૂઝ પડ્યા હતા, જે એણે ગયા અઠવાડિયે સાડા સાત હજાર રૂપિયામાં ખરીદ્યા હતા.

પછી એની નજર ટેબલ પર પડી, જ્યાં ગૌરવનું બેડમિન્ટન રેકેટ અને મોંઘી સ્માર્ટવોચના ખાલી બોક્સ પડ્યા હતા. એ ક્યારેય પોતાના કોઈ પણ શોખ માટે ખર્ચ કરતા પહેલાં શ્રદ્ધાને પૂછતો નહોતો. અને શ્રદ્ધાએ પણ ક્યારેય સવાલ કર્યો નહોતો.

પણ આજે પોતાના પર ખર્ચેલા ત્રણ હજાર બસો રૂપિયા પર ગૌરવે એને એવી રીતે સંભળાવ્યું, જાણે એણે કોઈ મોટો ગુનો કરી નાખ્યો હોય.

એ સાંજે ઘરમાં અજીબ શાંતિ છવાયેલી રહી. શ્રદ્ધાએ રસોઈ બનાવી, રિયાને જમાડી અને ગૌરવની થાળી પણ પીરસી. એણે કોઈ ફરિયાદ ન કરી, ન તો રડી. ગૌરવને લાગ્યું કે શ્રદ્ધા પોતાની ભૂલ સમજી ગઈ છે, એટલે જ ચૂપ છે.

રાત્રે અગિયાર વાગ્યે રિયા સૂઈ ગઈ. ગૌરવ હોલમાં બેસીને પોતાના મોબાઇલમાં રવિવારની બેડમિન્ટન ક્લબના ગ્રુપના મેસેજ વાંચી રહ્યો હતો.

ત્યારે શ્રદ્ધા હાથમાં એક નાની નોટબુક અને પોતાનો ફોન લઈને બહાર આવી. એ ગૌરવની સામેની ખુરશી પર બેઠી.

"ગૌરવ, મારે પાંચ મિનિટ વાત કરવી છે."

ગૌરવે ફોન બાજુ પર મૂક્યા વગર જ કહ્યું, "બોલ, શું છે? જો ફરીથી એ જ પાર્લરવાળી વાત હોય તો મારે નથી સાંભળવી."

"ના, એ વાત નથી," શ્રદ્ધાનો અવાજ એકદમ શાંત અને સ્પષ્ટ હતો, "બપોરે તમે કહ્યું કે મહિનાનું બજેટ બગડી જાય છે અને પૈસા કમાતા મહેનત લાગે છે. મને લાગ્યું કે આપણે બંનેએ ખર્ચનો હિસાબ સાથે બેસીને જોઈ લેવો જોઈએ, જેથી ફરી ક્યારેય બજેટ ન બગડે."

ગૌરવે ફોન નીચે મૂકીને શ્રદ્ધા સામે જોયું. "હિસાબ? શેનો હિસાબ?"

"છેલ્લા ત્રણ મહિનામાં તમારા અને મારા પોતાના પર થયેલા ખર્ચનો હિસાબ." શ્રદ્ધાએ નોટબુક ખોલી. "આપણા જોઈન્ટ એકાઉન્ટના સ્ટેટમેન્ટ પરથી મેં લખ્યું છે, કારણ કે ઘરના બિલ અને કરિયાણું હું જ ભરું છું."

ગૌરવ થોડો અસ્વસ્થ થયો, પણ કશું બોલ્યો નહીં.

શ્રદ્ધાએ વાંચવાનું શરૂ કર્યું, "ગયા મહિને તમે પંદર હજાર રૂપિયાની સ્માર્ટવોચ મંગાવી, કારણ કે તમારે હેલ્થ ટ્રેક કરવી હતી. એના પહેલાંના મહિને સાડા છ હજારનું નવું બેડમિન્ટન રેકેટ લીધું. ગયા અઠવાડિયે સાડા સાત હજારના રનિંગ શૂઝ લાવ્યા. અને દર ત્રણ મહિને ક્લબની ફીના પાંચ હજાર રૂપિયા અલગ."

શ્રદ્ધાએ નોટબુક બંધ કરીને ગૌરવ સામે જોયું. "ત્રણ મહિનામાં તમારા પોતાના શોખ પાછળ ચોત્રીસ હજાર રૂપિયા ખર્ચાયા છે, ગૌરવ. શું તમે એક પણ વાર મને પૂછ્યું હતું? ના. અને શું મેં ક્યારેય તમને પૂછ્યું કે આટલા મોંઘા શૂઝ કેમ લીધા?"

ગૌરવ તરત જ પોતાનો બચાવ કરવા ઊભો થઈ ગયો. "એ તો મારી ફિટનેસ અને શોખની વાત છે, શ્રદ્ધા! હું આખું અઠવાડિયું ઓફિસમાં મગજ ખપાવું છું, તો રવિવારે રમવા જઉં કે સારી વસ્તુ વાપરું એમાં શું ખોટું છે? તારે તો પાર્લરમાં જઈને બસ દેખાડો કરવો હતો!"

શ્રદ્ધાની આંખોમાં આંસુ નહોતા, બસ એક ઊંડું દુઃખ હતું.

"તમારો થાક ઉતારવા માટે રમત અને મોંઘી ઘડિયાળ જરૂરી છે, એ હું માનું છું," શ્રદ્ધાએ ધીમેથી પણ મક્કમતાથી કહ્યું, "પણ શું હું આખો દિવસ ઘર, રસોડું અને દીકરીની જવાબદારી સંભાળીને થાકતી નથી? મેં છેલ્લા બે વર્ષમાં મારા પોતાના માટે માંડ બે સાડીઓ અને એક ચપ્પલની જોડી લીધી હશે. આજે મારી સગી બહેનની સગાઈ માટે મેં ત્રણ હજાર રૂપિયા ખર્ચ્યા, તો એ તમારા માટે 'દેખાડો' અને 'નખરાં' થઈ ગયા?"

ગૌરવ કશું બોલી શક્યો નહીં. એનું મોઢું ખુલ્લું રહી ગયું.

"પૈસા તમે કમાઓ છો, ગૌરવ, એનો અર્થ એ નથી કે પોતાના શોખ પૂરા કરવાનો અધિકાર માત્ર તમારો જ છે," શ્રદ્ધાએ ઊભા થતાં કહ્યું, "આ ઘર ચલાવવામાં મારો સમય અને મારી મહેનત પણ એટલા જ લાગેલા છે. આજ પછી મારા નાના મોટા ખર્ચ પર આવો ગુસ્સો કરતા પહેલાં એક વાર પોતાની કબાટમાં પડેલી વસ્તુઓ જોઈ લેજો."

શ્રદ્ધા નોટબુક લઈને રૂમમાં જતી રહી. ગૌરવ ત્યાં જ હોલમાં બેસી રહ્યો. એની નજર ફરીથી ટેબલ પર પડેલી પોતાની સ્માર્ટવોચ અને શૂ રેક પર પડેલા નવા શૂઝ પર ગઈ. એને પહેલીવાર સમજાયું કે પોતે કેટલો સ્વાર્થી બની ગયો હતો.

બીજા દિવસે સવારે બંને વચ્ચે બહુ ઓછી વાત થઈ. શ્રદ્ધા રોજની જેમ ઘરના કામમાં લાગી ગઈ હતી. ગૌરવને શરમ તો આવતી હતી, પણ એનો અહંકાર હજુ થોડો આડો આવતો હતો એટલે એણે માફી ન માંગી.

રવિવારે સવારે ગૌરવનો મિત્ર રાહુલ કોઈ કામથી ઘરે આવ્યો. બંને હોલમાં બેસીને ચા પી રહ્યા હતા. શ્રદ્ધા રસોડામાં કામ કરી રહી હતી.

અચાનક રાહુલની નજર ગૌરવના કાંડા પરની સ્માર્ટવોચ પર પડી. "વાહ ગૌરવ, નવી વોચ તો જબરદસ્ત લીધી છે હોં! મારે પણ લેવી છે, પણ મારી વાઇફ તો આટલા પૈસાનું નામ સાંભળીને જ બે દિવસ મોઢું ફુલાવીને બેસી જાય. તું નસીબદાર છે કે ભાભી બહુ સમજદાર છે, તને ક્યારેય ટોકતા નથી."

રાહુલ તો હસીને સહજતાથી બોલી ગયો, પણ એનું એ એક વાક્ય ગૌરવના કાળજામાં વાગી ગયું. એને ફિક્કું હસવું પડ્યું.

એને યાદ આવ્યું કે ખરેખર શ્રદ્ધાએ ક્યારેય એના કોઈ ખર્ચ પર સવાલ ઉઠાવ્યો નહોતો. ઉલટાનું, જ્યારે પણ એનું કોઈ પાર્સલ આવતું ત્યારે શ્રદ્ધા જ ખુશીથી એને આપતી હતી. અને બદલામાં એણે શું કર્યું?

બુધવારે માયાની સગાઈનો પ્રસંગ હતો. શ્રદ્ધા સાડી પહેરીને તૈયાર થઈ. એ ખૂબ જ સુંદર અને આત્મવિશ્વાસથી ભરેલી લાગતી હતી. આખા પ્રસંગમાં ગૌરવનું ધ્યાન શ્રદ્ધા પર જ હતું. એણે જોયું કે બધાની સાથે હસતી-બોલતી શ્રદ્ધા કેટલી સરસ લાગતી હતી, પણ એની સાથે નજર મિલાવવામાં એને સંકોચ થતો હતો.

રાત્રે સગાઈ પતાવીને બંને ઘરે આવ્યા. રિયા ગાડીમાં જ સૂઈ ગઈ હતી, એટલે ગૌરવે એને ઊંચકીને પલંગ પર સુવડાવી.

પછી એ હોલમાં આવ્યો, જ્યાં શ્રદ્ધા પોતાના ઘરેણાં ઉતારીને બોક્સમાં મૂકી રહી હતી. ગૌરવ એની બાજુમાં આવીને બેઠો.

"શ્રદ્ધા, આજે તું બહુ સરસ લાગતી હતી."

શ્રદ્ધાએ એક ક્ષણ એની સામે જોયું, પછી હળવેથી કહ્યું, "થેન્ક યુ."

ગૌરવે ઊંડો શ્વાસ લીધો અને પોતાના કાંડા પરની ઘડિયાળ સામે જોયું. "પેલી રાત માટે સોરી, શ્રદ્ધા. તેં જે કહ્યું હતું એ સો ટકા સાચું હતું. રવિવારે જ્યારે રાહુલે કહ્યું કે ભાભી તને ક્યારેય ટોકતા નથી, ત્યારે મને મારી જાત પર શરમ આવી ગઈ."

શ્રદ્ધાના હાથ થંભી ગયા. એ ચૂપચાપ સાંભળતી રહી.

"તેં મારા હજારો રૂપિયાના શોખ પર ક્યારેય સવાલ ન ઉઠાવ્યો, અને મેં તારા ત્રણ હજાર રૂપિયા પર આટલો ગુસ્સો કર્યો," ગૌરવે શ્રદ્ધાનો હાથ પોતાના હાથમાં લઈને કહ્યું, "મારી ભૂલ થઈ ગઈ. તારી મહેનત અને તારી ખુશી પણ એટલી જ મહત્વની છે."

શ્રદ્ધાની આંખોમાં થોડી ભીનાશ આવી ગઈ, પણ એમાં કોઈ ફરિયાદ નહોતી, બસ એક રાહત હતી.

"આપણે આજથી એક નિયમ બનાવીએ," ગૌરવે આગળ કહ્યું, "દર મહિને ઘરના બજેટમાંથી એક નક્કી રકમ તારા પોતાના માટે અલગ રાખીશું. એ પૈસા તું પાર્લરમાં વાપરે, શોપિંગ કરે કે તારી રીતે બચાવે, હું ક્યારેય એક શબ્દ પણ નહીં પૂછું."

શ્રદ્ધા હળવું હસી. "મને અલગ પૈસાની લિમિટ કરતાં વધારે એ વાતની ખુશી છે કે તમને મારી જરૂરિયાત સમજાઈ. બસ, હવેથી કોઈ પણ વાત પર ગુસ્સો કરતા પહેલાં એક વાર સામેવાળી વ્યક્તિની જગ્યાએ ઊભા રહીને વિચારજો."

ગૌરવે માથું હલાવ્યું અને શ્રદ્ધાને પ્રેમથી ગળે લગાવી. એ રાત્રે ઘરમાં કોઈ મોંઘી ભેટ નહોતી, પણ એકબીજા માટેનું સન્માન પાછું આવી ગયું હતું.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.