પિતાના સાઠમા જન્મદિવસે પતિએ આવવાની ના પાડી, પછી બે અઠવાડિયા પછી પત્નીએ પણ...

"તુષાર, સાડા દસ થઈ ગયા, તમે હજુ તૈયાર નથી થયા? મમ્મીનો બે વાર ફોન આવી ગયો છે!"

માનસી નવી સાડી પહેરીને, હાથમાં ગિફ્ટનું બોક્સ લઈને બેડરૂમમાં ઊભી હતી. આજે એના પિતાનો સાઠમો જન્મદિવસ હતો, અને ઘરે નાનો જમણવાર રાખ્યો હતો.

તુષાર પલંગ પર આરામથી બેઠો હતો. એના હાથમાં ચાનો કપ અને મોબાઇલ હતો. એણે સ્ક્રીન પરથી નજર હટાવ્યા વગર જ કહ્યું, "માનસી, તું એકલી જઈ આવ ને. મારે આજે બપોરે થોડું ઓફિસનું કામ છે, અને ત્યાં જઈને મને બહુ કંટાળો આવે છે."

માનસીનું દિલ બેસી ગયું. એને વિશ્વાસ નહોતો આવતો કે તુષાર આટલી સહજતાથી ના પાડી રહ્યો છે.

"તુષાર, પપ્પાનો સાઠમો જન્મદિવસ છે. અમારા આખા પરિવારના લોકો આવવાના છે. બધા પૂછશે કે જમાઈ કેમ નથી આવ્યા? તમે એક કલાક માટે પણ ન આવી શકો?"

"તો કહી દેજે કે ઓફિસનું અર્જન્ટ કામ હતું," તુષારે ખભા ઉલાળ્યા, "હું સાંજે ફોન પર વિશ કરી દઈશ. હવે નીકળ, નહીંતર મોડું થશે."

માનસી થોડી વાર તુષાર સામે જોઈ રહી. ગયા મહિને તુષારના દૂરના પિતરાઈ ભાઈના લગ્નમાં જવા માટે માનસીએ ઓફિસમાંથી બે દિવસની રજા લીધી હતી. બે અઠવાડિયા પહેલાં તુષારની માસીના ઘરે કથા હતી ત્યારે માનસીને તાવ હતો, છતાં તુષારના કહેવાથી એ આખો દિવસ ત્યાં ઊભી રહી હતી.

અને આજે જ્યારે માનસીના પોતાના પિતાનો ખાસ દિવસ હતો, ત્યારે તુષારને ત્યાં જવામાં 'કંટાળો' આવતો હતો!

માનસી કશું જ બોલ્યા વગર એકલી નીકળી ગઈ.

પિયરમાં પહોંચતા જ માહોલ ખૂબ ખુશનુમા હતો. સગાસંબંધીઓ ભેગા થયા હતા. પણ જેને મળતી, એ બધા એક જ સવાલ પૂછતા, "અરે માનસી, તુષારભાઈ નથી આવ્યા?"

દરેક વખતે માનસીને ચહેરા પર ખોટું સ્મિત લાવીને એક જ જૂઠું બોલવું પડતું, "એમને ઓફિસમાં અચાનક જરૂરી કામ આવી ગયું એટલે ન આવી શક્યા."

બપોરે માનસીના પિતા અરવિંદ એની પાસે આવ્યા. એમણે દીકરીના માથે પ્રેમથી હાથ મૂક્યો અને ધીમેથી પૂછ્યું, "બેટા, તું થોડી ઉદાસ લાગે છે? જમાઈ ન આવ્યા એટલે મનમાં ન લગાવતી. એમને ખરેખર કામ હશે, અમારા માટે તો તું આવી ગઈ એ જ ઘણું છે."

પિતાની આંખોમાં છુપાયેલી નિરાશા માનસીથી છૂપી ન રહી. એ પોતે દુઃખી હતા, છતાં દીકરીને ખરાબ ન લાગે એટલે તુષારનો પક્ષ લેતા હતા.

સાંજે જ્યારે માનસી ઘરે જવા નીકળી ત્યારે એની માતા સુધાબેને એક ટિફિન ભરીને એના હાથમાં મૂક્યું. "આમાં તુષારને ભાવે છે એ મોહનથાળ અને કચોરી છે. એમને આપજે, બિચારા કામમાં અટવાયા એટલે આવી ન શક્યા."

ઘરે પાછા ફરતી વખતે માનસીની આંખો ભરાઈ આવી. એક તરફ એના માતા-પિતા હતા જે જમાઈ ન આવ્યા છતાં એમના માટે પ્રેમથી મીઠાઈ મોકલતા હતા, અને બીજી તરફ તુષાર હતો જેને એમના માટે ત્રણ કલાક કાઢવા પણ ભારે પડતા હતા.

ઘરે આવીને માનસીએ મીઠાઈનો ડબ્બો ટેબલ પર મૂક્યો. તુષાર ટીવી જોતો હતો. એણે એટલું પણ ન પૂછ્યું કે પપ્પાનો જન્મદિવસ કેવો રહ્યો!

માનસીએ એ દિવસે કોઈ ઝઘડો ન કર્યો. એ ચૂપ રહી.

એ વાતને બે અઠવાડિયા વીતી ગયા.

શુક્રવારે સાંજે તુષાર ઓફિસથી ખુશ થઈને ઘરે આવ્યો. "માનસી, રવિવારે ફઈબાના ઘરે સત્યનારાયણની કથા અને જમવાનું છે. સવારે નવ વાગ્યે નીકળવાનું છે. તારી પેલી નવી બાંધણી સાડી પહેરજે, બધા સગા આવવાના છે એટલે સમયસર તૈયાર રહેજે."

માનસી કપડાંની ઘડી કરી રહી હતી. એણે હાથ અટકાવ્યા, તુષાર સામે જોયું અને એકદમ શાંતિથી કહ્યું, "તમે જઈ આવો ને, તુષાર. રવિવારે મારે ઘરનું થોડું પેન્ડિંગ કામ છે, અને ત્યાં જઈને મને પણ થોડો કંટાળો આવે છે."

તુષારના ચહેરા પરથી સ્મિત ગાયબ થઈ ગયું. "શું બોલે છે તું, માનસી? ફઈબાના ઘરે કથા છે! જો તું નહીં આવે તો આખા પરિવારમાં મારી શું ઇજ્જત રહેશે? ફઈબા અને મમ્મી પૂછશે કે વહુ કેમ નથી આવી, તો હું શું જવાબ આપીશ?"

માનસીએ છેલ્લો કુરતો ઘડી કરીને બાસ્કેટમાં મૂક્યો. એનો અવાજ જરાય ઊંચો નહોતો.

"તો કહી દેજો કે ઘરનું અર્જન્ટ કામ હતું. હું ફોન પર ફઈબાને પ્રણામ કરી દઈશ."

તુષાર ગુસ્સાથી ઊભો થઈ ગયો. "તું મજાક કરે છે? મારા પરિવારના પ્રસંગમાં તારું હોવું જરૂરી છે! તું આ ઘરની વહુ છે, લોકો શું કહેશે?"

માનસીએ તુષારની આંખોમાં આંખ નાખીને જોયું. "અને બે અઠવાડિયા પહેલાં, જ્યારે મારા પપ્પાનો સાઠમો જન્મદિવસ હતો, ત્યારે હું એકલી ગઈ હતી ને? ત્યારે મારા પરિવારના બધા લોકોએ પૂછ્યું હતું કે જમાઈ કેમ નથી આવ્યા? ત્યારે મેં ખોટું બોલીને તમારી ઇજ્જત બચાવી હતી."

તુષાર થોડો થંભ્યો, પણ માનસી બોલતી રહી.

"અને મારા પપ્પાએ, તમારા પર ગુસ્સો કરવાને બદલે, ઘરેથી તમારા માટે ભાવતી મીઠાઈ મોકલાવી હતી," માનસીની આંખમાં ભીનાશ આવી ગઈ, "તુષાર, મારા માતા-પિતા પણ એટલા જ આદરને લાયક છે જેટલા તમારા પરિવારના લોકો છે. જો તમને મારા પિયરના પ્રસંગમાં આવવામાં કંટાળો આવે છે, તો મારી પાસેથી પણ એવી અપેક્ષા ન રાખો કે હું તમારા દરેક પ્રસંગમાં હાજરી આપું."

તુષાર પાસે બોલવા માટે કોઈ દલીલ નહોતી. એ પલંગ પર બેસી પડ્યો. એણે ક્યારેય આ રીતે વિચાર્યું જ નહોતું.

શનિવારે આખો દિવસ બંને વચ્ચે બહુ ઓછી વાત થઈ. તુષારને લાગ્યું હતું કે રવિવારે સવાર સુધીમાં માનસી માની જશે અને તૈયાર થઈ જશે.

પણ રવિવારે સવારે માનસી સાદા ઘરેલુ કપડાંમાં જ રસોડામાં કામ કરતી રહી. એણે તુષાર માટે ચા અને નાસ્તો બનાવ્યો અને શાંતિથી કહ્યું, "સમય થઈ ગયો છે, તમે નીકળો."

તુષાર ચૂપચાપ એકલો ફઈબાના ઘરે જવા નીકળ્યો.

ફઈબાના ઘરે પહોંચતા જ એ જ બન્યું જેનો એને ડર હતો. દરવાજા પાસે જ ફઈબાએ પૂછ્યું, "અરે તુષાર, માનસી કેમ નથી આવી? તબિયત તો ઠીક છે ને?"

એ પછીના ત્રણ કલાકમાં ઓછામાં ઓછા પંદર લોકોએ તુષારને આ જ સવાલ પૂછ્યો. દરેક વખતે તુષારને ફિક્કું હસીને બહાનું બનાવવું પડ્યું. એના માતાએ તો એને બાજુમાં બોલાવીને પૂછ્યું પણ ખરું કે "તમારા બંને વચ્ચે કોઈ ઝઘડો થયો છે? માનસી તો ક્યારેય કોઈ પ્રસંગ ચૂકતી નથી!"

એ આખા પ્રસંગમાં તુષારનું મન જ ન લાગ્યું. એને પહેલીવાર એ અસહજતા અને એકલતાનો અનુભવ થયો, જે માનસીએ એના પિતાના જન્મદિવસે અનુભવી હતી.

સાંજે તુષાર પ્રસાદનું બોક્સ લઈને ઘરે આવ્યો. માનસી હોલમાં બેસીને પુસ્તક વાંચી રહી હતી.

તુષાર એની સામે આવીને બેઠો. એના ચહેરા પર થાક અને સંકોચ બંને હતા.

"માનસી, આજે ફઈબાના ઘરે બધા મને તારા વિશે પૂછતા હતા ત્યારે મને સમજાયું કે બે અઠવાડિયા પહેલાં તને મારા વગર પપ્પાના જન્મદિવસમાં કેવું લાગ્યું હશે."

માનસીએ પુસ્તક બંધ કરીને બાજુ પર મૂક્યું.

"મેં ક્યારેય વિચાર્યું જ નહોતું કે મારું ન આવવું તને અને તારા માતા-પિતાને આટલું દુઃખ આપી શકે છે," તુષારે નીચું જોઈને કહ્યું, "હું મારા પરિવારના દરેક પ્રસંગમાં તને આગળ રાખતો હતો, પણ તારા પરિવારને ક્યારેય મારો પોતાનો ગણ્યો જ નહીં. સોરી, માનસી. મારી બહુ મોટી ભૂલ થઈ ગઈ."

માનસીએ ધીમેથી કહ્યું, "તુષાર, મારા મમ્મી-પપ્પાને તમારી પાસેથી કોઈ મોટી અપેક્ષા નથી. બસ, ક્યારેક પ્રસંગે તમે સાથે ઊભા રહો તો એમને અને મને બંનેને સારું લાગે. સંબંધોમાં માન બંને તરફથી સરખું હોવું જોઈએ."

તુષારે માથું હલાવ્યું. એણે તરત જ પોતાનો ફોન કાઢ્યો અને નંબર લગાવ્યો.

"મમ્મી?" એણે માનસીની સામે જોઈને કહ્યું, "આવતા રવિવારે મારી કોઈ મીટિંગ નથી. હું અને માનસી બપોરે જમવા આવીએ છીએ. હા, મને પણ તમારી બહુ યાદ આવતી હતી."

ફોન મૂકીને તુષારે માનસી સામે જોયું. માનસીના ચહેરા પર એક સાચું, હળવું સ્મિત આવ્યું. એ દિવસ પછી એમના ઘરમાં બંને પરિવારો માટેનું સન્માન એકસરખું થઈ ગયું.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.