સાસુના ઘરે જમવા ગયેલી પત્નીના હોશ ઊડી ગયા, જ્યારે નણંદે એવી વાત કહી કે...

"ધારા, તારે કરણ જોડે આમ વાતે વાતે જીદ ન કરવી જોઈએ. હવે તારા પિયરમાં તહેવારમાં જવું કે નહીં એ તો કરણની ઓફિસની સગવડ જોઈને નક્કી થાય ને!"

સાસુ ભાનુબેનના આ શબ્દો સાંભળીને ધારાના હાથમાં રહેલો ચાનો કપ થંભી ગયો.

રવિવારની બપોર હતી. ધારા અને કરણ ભાનુબેનના ઘરે જમવા આવ્યા હતા. કરણની નાની બહેન નીરજા પણ ત્યાં જ હતી. જમ્યા પછી બધા હોલમાં બેસીને ચા પી રહ્યા હતા, ત્યારે અચાનક ભાનુબેને આ વાત છેડી.

ધારા સ્તબ્ધ થઈ ગઈ. બે જ દિવસ પહેલાં, શુક્રવારની રાત્રે પોતાના બેડરૂમમાં ધારા અને કરણ વચ્ચે પિયર જવા બાબતે થોડી બોલાચાલી થઈ હતી. એ સમયે રૂમમાં એ બંને સિવાય કોઈ નહોતું!

ધારા કંઈ બોલે એ પહેલાં જ નીરજાએ હળવા કટાક્ષમાં ઉમેર્યું, "હા ભાભી, ભાઈ તો આખું અઠવાડિયું કામ કરીને થાકી જાય. વળી ગયા મહિને પણ તમે એસીના રિપેરિંગ બાબતે ભાઈ જોડે નારાજ થયા હતા, બાએ મને કીધું હતું."

ધારાની નજર સીધી કરણ પર ગઈ. કરણ એની સામે જોવાને બદલે નીચું જોઈને પોતાના મોબાઇલની સ્ક્રીન ફેરવવા લાગ્યો.

ધારાને એક જ પળમાં બધું સમજાઈ ગયું. આ કોઈ એક વખતની ભૂલ નહોતી. એમના ઘરની દરેક નાની મોટી રકઝક, દરેક મતભેદ, કરણ પોતાની માતાને ફોન કરીને કહી દેતો હતો, અને ભાનુબેન એ બધી વાતો નીરજા સાથે વહેંચતા હતા!

ધારાએ પરિસ્થિતિ સંભાળી લીધી. એણે સાસુ કે નણંદ સામે કોઈ તમાશો ન કર્યો. એણે શાંતિથી કહ્યું, "બા, એ અમારા બે વચ્ચેની નાનકડી વાત હતી. અમે એ જ રાત્રે વાત પૂરી કરી દીધી હતી."

"હા, પણ કરણનું મન ભારે હોય એટલે મને ફોન કરીને કહી દે," ભાનુબેને સહજતાથી કહ્યું, "મા છું, તો મારે તો વહુ-દીકરાને સમજાવવું જ પડે ને!"

ધારાએ માત્ર હળવું સ્મિત કર્યું અને ચાનો કપ ખાલી કર્યો. પણ એનું મન અંદરથી તૂટી ગયું હતું.

સાંજે ઘરે પાછા ફરતી વખતે ગાડીમાં સન્નાટો છવાયેલો રહ્યો. ઘરનો દરવાજો બંધ થતાં જ ધારાએ કરણ સામે જોયું.

"કરણ, તમે બાને આ બધું ક્યારે કહ્યું?"

કરણે બેગ સોફા પર મૂકતા બેપરવાહીથી કહ્યું, "અરે, એ મારી મા છે! તું નારાજ થઈ હતી એટલે મેં મન હળવું કરવા ફોન પર કહી દીધું, એમાં શું મોટી વાત છે?"

"મન હળવું કરવા માટે તમે બાને ફોન કર્યો, અને બાએ એ વાત નીરજાને કહી," ધારાનો અવાજ ધીમો પણ કઠોર હતો, "આપણા બેડરૂમની નાની નાની વાતો આખા પરિવારની ચર્ચાનો વિષય બની ગઈ છે, કરણ! ગઈકાલે આપણે શેના પર ઝઘડ્યા અને ગયા મહિને એસીનું બિલ કેટલું આવ્યું, એ બધું હવે બધા જાણે છે!"

"તું બહુ મોટી વાત બનાવે છે, ધારા," કરણ ચીડાઈને બોલ્યો, "મારા ઘરના લોકો પારકા થોડા છે? હું મારી મા જોડે વાત ન કરું તો કોની જોડે કરું?"

"માતા સાથે વાત કરવામાં કોઈ વાંધો નથી, કરણ. પણ પતિ-પત્ની વચ્ચેના મતભેદ ઘરની ચાર દીવાલોની બહાર ન જવા જોઈએ. હું પણ મારી મમ્મીને તમારા વિશે ક્યારેય એક શબ્દ પણ નથી કહેતી."

"તારું મન મોટું હશે, મારાથી વાત મનમાં નથી રહેતી!" કરણ આટલું કહીને બાથરૂમમાં જતો રહ્યો.

ધારાને સમજાઈ ગયું કે કરણને શબ્દોથી સમજાવવો શક્ય નથી. એને પોતાની ભૂલનો અહેસાસ જાતે જ થવો જરૂરી છે.

એ વાતને ચાર દિવસ વીતી ગયા. ધારાએ પણ નક્કી કર્યું કે એ હવે કરણ સાથે કોઈ પણ બાબતે દલીલ નહીં કરે.

શુક્રવારે સાંજે કરણ ઓફિસથી આવ્યો ત્યારે એ થોડો ઉતાવળમાં હતો. એણે ધારાને કહ્યું, "ધારા, મારા મિત્ર વિવેકને થોડી આર્થિક જરૂર છે. મેં એને વીસ હજાર રૂપિયા આપવાનું નક્કી કર્યું છે."

ધારાએ આશ્ચર્યથી પૂછ્યું, "વીસ હજાર? પણ આપણા પોતાની ગાડીના વીમાનો હપ્તો આ મહિને ભરવાનો છે ને? અને વિવેકભાઈએ ગયા વર્ષે લીધેલા પૈસા પણ હજુ પાછા નથી આપ્યા."

કરણનો પારો ચડી ગયો. "એ મારો ખાસ મિત્ર છે, મને ખબર છે એ પાછા આપી દેશે. તારે દરેક વાતમાં રોકટોક કરવાની જરૂર નથી!"

ધારા ગુસ્સે ન થઈ. એણે શાંતિથી પોતાનો ફોન હાથમાં લીધો અને નંબર ડાયલ કરવા લાગી.

કરણે પૂછ્યું, "અત્યારે કોને ફોન કરે છે?"

"બાને ફોન કરું છું," ધારાએ એકદમ સામાન્ય અવાજે કહ્યું, "આપણે આ વાત પર ચર્ચા કરીએ એ પહેલાં બાને કોન્ફરન્સ કોલમાં લઈ લઈએ. કારણ કે રાત્રે તો તમે એમને બધું કહેવાના જ છો, તો અત્યારે જ એમની અને નીરજાની સલાહ લઈ લઈએ એટલે બે વાર મહેનત ન પડે!"

કરણ સ્તબ્ધ થઈ ગયો. એણે આગળ વધીને ધારાના હાથમાંથી ફોન લઈ લીધો.

"આ કેવી વાત કરે છે, ધારા? આ આપણા બે વચ્ચેની પૈસાની વાત છે, એમાં બાને વચ્ચે લાવવાની શું જરૂર છે?"

ધારાએ કરણની આંખોમાં આંખ નાખીને જોયું. "અચ્છા? તો જ્યારે મારા પિયર જવાની વાત હતી, ત્યારે એ આપણા બે વચ્ચેની વાત નહોતી? જ્યારે એસીના રિપેરિંગની વાત હતી, ત્યારે એ આપણા બે વચ્ચેની વાત નહોતી? જ્યારે તમારા મિત્રને પૈસા આપવાની વાત આવે ત્યારે તમને ઘરની પ્રાઇવસી યાદ આવે છે, અને જ્યારે મારી કોઈ વાત હોય ત્યારે આખા પરિવારની સભા ભરવી પડે છે?"

કરણના ચહેરા પરથી ગુસ્સો ગાયબ થઈ ગયો. એ ચૂપચાપ ફોન હાથમાં પકડીને ઊભો રહ્યો. પહેલીવાર એને લાગ્યું કે ધારાની જગ્યાએ પોતે હોત તો એને કેવું લાગ્યું હોત!

એ સાંજે કરણે ભાનુબેનને ફોન ન કર્યો.

બીજા દિવસે બપોરે ભાનુબેને સામેથી ધારાને ફોન કર્યો. સામાન્ય ખબરઅંતર પૂછ્યા પછી ભાનુબેને કહ્યું, "ધારા, કાલે કરણનો ફોન નહોતો આવ્યો, બધું બરાબર છે ને?"

ધારાએ ખૂબ જ માનપૂર્વક જવાબ આપ્યો, "હા બા, બધું એકદમ સરસ છે. હવે અમે બંને અમારી નાની મોટી વાતો જાતે જ ઉકેલી લઈએ છીએ, જેથી તમને આ ઉંમરે ખોટી ચિંતા ન થાય."

સામે છેડે થોડી સેકન્ડ શાંતિ રહી. પછી ભાનુબેન બોલ્યા, "સાચું કહું દીકરા, એ જ સારું છે. રોજ કરણ ફોન કરીને નાની નાની વાતો કહેતો, એટલે મને પણ ખોટું ટેન્શન રહેતું કે તમારા બંને વચ્ચે કંઈક ચાલે છે. તમે બંને સમજદાર છો, તમારું ઘર તમે જ સંભાળો એ યોગ્ય છે."

ધારાએ આભાર માનીને ફોન મૂક્યો. એને સમજાયું કે ભાનુબેન પણ ખરાબ નહોતા, એ તો બસ કરણની આદતને કારણે વચ્ચે પડતા હતા.

સાંજે કરણ ઘરે આવ્યો. એ થોડો શાંત અને વિચારમગ્ન લાગતો હતો. ધારાએ એને પાણી આપ્યું અને બાજુમાં બેઠી.

"ધારા, આજે બપોરે બાનો ફોન મારા પર પણ આવ્યો હતો," કરણે ધીમેથી કહ્યું, "એમણે મને કહ્યું કે તેં બહુ સમજદારીથી વાત કરી. મને આજે સમજાયું કે હું તારી સાથે કેટલું ખોટું કરતો હતો."

ધારા ચૂપચાપ સાંભળતી રહી.

"આપણા વચ્ચે નાનો ઝઘડો થાય અને હું કલાકમાં ભૂલી જતો, પણ બાને અને નીરજાને કહેવાથી એ વાત એમના મનમાં દિવસો સુધી રહી જતી," કરણે નીચું જોઈને સ્વીકાર્યું, "મેં ક્યારેય વિચાર્યું જ નહોતું કે રવિવારે બધાની સામે તને કેટલું અપમાનજનક લાગ્યું હશે. સોરી, ધારા."

ધારાએ કરણના ખભા પર હાથ મૂક્યો. "કરણ, પતિ-પત્ની વચ્ચે મતભેદ થાય એ સ્વાભાવિક છે. પણ એનો ઉકેલ આપણે બેએ સાથે બેસીને જ લાવવો પડે. જો આપણે આપણા ઘરની દિવાલોને બહારના લોકો માટે ખુલ્લી મૂકી દઈશું, તો આપણા સંબંધનું માન નહીં રહે."

કરણે માથું હલાવ્યું. "હવેથી ક્યારેય આપણી વચ્ચેની કોઈ વાત બહાર નહીં જાય. અને હા..." એણે હળવું સ્મિત કરીને કહ્યું, "વિવેકને પૈસા આપવાની વાત પણ મેં હાલ પૂરતી મોકૂફ રાખી છે. પહેલાં આપણે આપણા ઘરની જરૂરિયાતો પૂરી કરીશું."

ધારાના ચહેરા પર એક હળવું, નિરાંતભર્યું સ્મિત આવ્યું. એ દિવસ પછી એમના ઘરમાં મતભેદ તો ક્યારેક થતા, પણ એના પડઘા ક્યારેય ઘરની બહાર સંભળાયા નહીં.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.