સગાંઓના મહેણાંથી કંટાળીને પત્નીએ પૈસા કમાવા દબાણ કર્યું, પણ હોસ્પિટલ પહોંચતાં જ બધી જીદ ઓગળી ગઈ...

"અરે સીમા, આ સાદી સાડીમાં કેમ આવી? દીપકભાઈ હજુ એ જ જૂની કંપનીમાં છે કે કોઈ નવો વધારો મળ્યો?"

માસીના આ શબ્દો ડાઈનિંગ ટેબલ પર ચમચીની જેમ ખખડ્યા. હોલમાં બેઠેલા બધા સંબંધીઓના કાન સીમા તરફ વળ્યા. બંને મોટી બહેનોના પતિઓ સોનાની ચેઈન અને મોંઘી ઘડિયાળો સાથે બિઝનેસના નફાની વાતો કરતા હતા. તેમના ચહેરા પર વિજયનું સ્મિત હતું. દીપકે ધીમેથી માથું નીચું કરી પાણીનો ઘૂંટડો ભર્યો. તેણે કંઈ ન કહ્યું, ફક્ત સીમાનો હાથ ધીમેથી દબાવીને શાંત રહેવા ઈશારો કર્યો.

સીમાએ આખો પ્રસંગ ગળામાં ડૂમો ભરીને પૂરો કર્યો. ઘરે પાછા વળતાં રસ્તામાં સ્કૂટર પર બેઠેલી સીમાના મનમાં વર્ષોથી જમા થયેલો કચવાટ ઉકળી રહ્યો હતો. મોટી બહેનનો વર દર વર્ષે કાર બદલતો હતો અને વચલી બહેન દર દિવાળીએ સોનું ખરીદતી હતી. જ્યારે દીપક આજે પણ જૂના સ્કૂટરના સ્પેરપાર્ટના ખર્ચની ગણતરી કરતો હતો.

ઘરે પહોંચતાં જ સીમાએ પર્સ સોફા પર પછાડ્યું.

"દીપક, ક્યાં સુધી આપણે આ રીતે લોકોની નજરોમાં નીચા જોવાનું? બધાના વર ક્યાં પહોંચી ગયા અને તમે આજે પણ એ જ વીસ-પચીસ હજારના પગારમાં અટવાયેલા છો. મારા પિયરમાં મારી કોઈ ઈજ્જત જ નથી રહી."

દીપકે શાંતિથી ચશ્મા ઉતાર્યા અને ટેબલ પર મૂક્યા. તેની આંખોમાં ક્રોધ નહીં, પણ એક ઊંડો થાક હતો.

"સીમા, હું જે કરું છું એ પ્રમાણિકતાથી કરું છું. આપણે કોઈનું દેવું નથી કર્યું. ખાવા-પીવાની કોઈ ખોટ નથી."

"પણ દેખાડો પણ કંઈક ચીજ હોય છે દીપક! સમાજ તમારી ઈમાનદારી નથી જોતો, તમારા બેંક બેલેન્સને જુએ છે. કાલે મારી નાની બહેનના દીકરાનો જન્મદિવસ છે. ત્યાં પણ મારે એ જ જૂના ઘરેણાં પહેરીને જવું પડશે?"

દીપક થોડીવાર માટે મૌન રહ્યો. પછી ધીમેથી બોલ્યો, "જો તને એમ લાગતું હોય કે હું તારી ખુશીઓમાં આડે આવું છું, તો મને થોડો સમય આપ. હું કંઈક રસ્તો કાઢું છું."

તે રાત્રે સીમા કડવાશ સાથે સૂઈ ગઈ. તેને લાગતું હતું કે દીપક મહત્વકાંક્ષી નથી, એ આરામપ્રિય માણસ છે જેને આગળ વધવાની કોઈ ભૂખ નથી.

બીજા દિવસથી દીપકના દિનચર્યામાં અચાનક મોટો બદલાવ આવ્યો. તે સવારે સાત વાગ્યે નીકળી જતો અને રાત્રે બાર વાગ્યા પહેલાં ઘરે ન આવતો. પૂછવા પર તે માત્ર એટલું જ કહેતો કે ઓફિસ પછી એક મિત્રના અકાઉન્ટ્સ સંભાળવાનું કામ શરૂ કર્યું છે જેથી વધારાની આવક થઈ શકે. સીમાને શરૂઆતમાં સારું લાગ્યું કે આખરે તેના પતિમાં બદલાવ આવ્યો.

મહિનાઓ વીતતા ગયા. દીપકની આંખો નીચે કાળા કુંડાળા પડવા લાગ્યા. તેનો ચહેરો ફિક્કો પડતો ગયો, પણ તેણે ક્યારેય ફરિયાદ ન કરી. દર મહિનાની પહેલી તારીખે તે સીમાના હાથમાં વધારાના રૂપિયા મૂકી દેતો. સીમાએ પણ નવા કપડાં લીધા, ઘરેણાં બનાવડાવ્યા અને સગાં-વહાલાં વચ્ચે વટભેર જવાનું શરૂ કર્યું. હવે કોઈ તેને ટોણો મારતું નહોતું, પણ ઘરની અંદર દીપકની ગેરહાજરી એક મોટો ખાલીપો બની ગઈ હતી.

એક રવિવારે બપોરે અચાનક ફોનની ઘંટડી વાગી. સામે છેડે દીપકના જૂના મિત્ર મહેશનો અવાજ હતો.

"સીમાભાભી, તમે જલ્દી સરકારી હોસ્પિટલ પહોંચો. દીપક રસ્તા પર ચક્કર ખાઈને પડી ગયો છે."

સીમાના હાથમાંથી ફોન છૂટી ગયો. દોડતી-ભાગતી તે હોસ્પિટલ પહોંચી. આઈસીયુની બહાર મહેશ ઊભો હતો. દીપક બેભાન અવસ્થામાં પલંગ પર સૂતો હતો, તેની નસમાં ગ્લુકોઝની બોટલ ચડતી હતી.

ડોક્ટરે બહાર આવીને સીમાને કડક શબ્દોમાં કહ્યું, "તમારા પતિ અતિશય માનસિક તણાવ અને ભૂખ-ઊંઘના અભાવે આ હાલતમાં પહોંચ્યા છે. દિવસમાં અઢાર કલાક કામ કરવું અને માત્ર એક ટંક જમવું, આ શરીર કેટલું સહન કરે? જો હજુ પણ આ ચાલુ રહેશે તો હાર્ટ પર અસર થઈ શકે છે."

સીમાના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ.

તેણે મહેશ સામે જોયું, "મહેશભાઈ, આ શું છે? દીપક તો પાર્ટ ટાઇમ અકાઉન્ટ્સનું કામ કરતો હતો ને?"

મહેશે ભારે હૈયે માથું ધુણાવ્યું, "ના ભાભી, અકાઉન્ટ્સનું કામ તો સાંજે આઠ વાગ્યે પતી જતું હતું. ત્યાર પછી દીપક રાત્રે બાર વાગ્યા સુધી કુરિયર ગોડાઉનમાં ભારે પાર્સલ ઉપાડવાનું કામ કરતો હતો. મેં એને ઘણીવાર રોક્યો, પણ એણે મને હાથ જોડીને કહ્યું હતું કે મારી પત્નીને સગાંઓ વચ્ચે નીચું જોવું પડે છે, મારે એને એકવાર ખુશ જોવી છે."

સીમાના કાનમાં સીસોટીઓ વાગવા લાગી. તે હોસ્પિટલના બાંકડા પર ફસડાઈ પડી.

જે પૈસા, જે કપડાં અને જે ખોટા વટ માટે તે દીપકને રોજેરોજ મહેણાં મારતી હતી, એ પૈસા તેના પતિના લોહી અને પરસેવાથી ખરીદાયેલા હતા. જે બહેનોના પતિઓ મોટી ગાડીઓમાં ફરતા હતા, તેમના ઘરમાં દરરોજ રાત્રે ઝઘડા અને અપમાનની વાતો સીમા સારી રીતે જાણતી હતી, છતાં એ માત્ર બહારની ચમક જોઈને અંજાઈ ગઈ હતી. જ્યારે અહીં એક માણસ પોતાની જિંદગી દાવ પર લગાવીને તેની ખોટી જીદ પૂરી કરી રહ્યો હતો.

સાંજે દીપકે ધીમેથી આંખો ખોલી. સામે સીમાને બેઠેલી જોઈને તેણે નબળા અવાજે પહેલો સવાલ પૂછ્યો, "સીમા, તું અહીં કેમ આવી? ઓફિસમાંથી રજા પડી ગઈ, આજે કદાચ પગાર કપાશે."

સીમાથી હવે સહન ન થયું. તે દીપકના હાથ પકડીને ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડી પડી.

"દીપક, મને માફ કરી દો. મને કોઈ નવી સાડી કે મોંઘા ઘરેણાં નથી જોઈતા. મને સમાજના ખોટા વટની કોઈ જરૂર નથી. મને બસ મારો જૂનો દીપક પાછો જોઈએ છે, જે સાંજે ઘેર આવીને શાંતિથી બે રોટલી ખાઈને મારી સાથે હસતો હતો."

દીપકે ધ્રૂજતા હાથે સીમાના માથા પર હાથ મૂક્યો. તેની આંખમાંથી એક આંસુ સરીને ઓશિકામાં સમાઈ ગયું.

બીજા મહિને સીમાના કુટુંબમાં ફરી એક મોટો પ્રસંગ હતો. સીમા એ જ જૂની સાદી સાડી પહેરીને ગઈ હતી. જ્યારે કોઈએ ફરી ધીમેથી પૂછ્યું, "કેમ સીમા, દીપકભાઈ હજુ સાદા સ્કૂટર પર જ ફરે છે?"

ત્યારે સીમાએ કોઈ ક્ષોભ વિના, ગર્વથી માથું ઊંચું કરીને જવાબ આપ્યો, "હા, કારણ કે મારા પતિ કોઈના દેખાડા માટે પોતાની જાતને નથી વેચતા. અને જે શાંતિ મને આ સ્કૂટર પાછળ બેસીને મળે છે, એ કદાચ કોઈ મોંઘી કારમાં પણ નથી મળતી."

આ વખતે દીપકના ચહેરા પર સંકોચ નહીં, પણ એક સાચો અને ગૌરવપૂર્ણ સંતોષ હતો.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.