સાસુએ વહુ પર ચોરીનો આક્ષેપ મૂક્યો પણ કેમેરાનું રેકોર્ડિંગ જોઈને આખો પરિવાર કેમ શરમાઈ ગયો...

તિજોરીના ખાનામાંથી સોનાની ચાર બંગડીઓ ગાયબ હતી અને આખા ઘરમાં શોરબકોર મચી ગયો હતો.

સાસુ નર્મદાબેને વચલા ખંડમાં ઊભા રહીને સીધો જ આક્ષેપ કર્યો કે ગઈકાલે બપોરે જ્યારે બધા સૂતા હતા ત્યારે વહુ પૂજા જ એ કબાટ પાસે આંટા મારતી હતી.

પૂજા સોફા પાસે હાથ જોડીને ઊભી હતી અને આંખોમાંથી અવિરત આંસુ વહી રહ્યા હતા. એણે ધ્રૂજતા અવાજે કહ્યું કે એ તો માત્ર કપડાં ગોઠવવા ગઈ હતી, એણે દાગીનાને હાથ પણ નથી અડાડ્યો.

ઘરમાં હાજર મોટી નણંદ ભાવનાએ તરત જ વાત પકડી લીધી. ભાવનાએ કહ્યું કે તારા પિયરમાં ભાઈના લગ્ન નજીક છે એટલે તારી દાનત બગડી હોય તો નવાઈ નહીં.

આ સાંભળીને પૂજા સાવ સુન્ન થઈ ગઈ. સાત મહિના પહેલાં જ એ આ ઘરમાં પરણીને આવી હતી, પણ આજે પરિવારની નજરમાં એ એક ચોર બનીને ઊભી હતી.

બરાબર એ જ વખતે ઓફિસેથી થાકેલો નીરવ ઘરમાં પ્રવેશ્યો. ઘરમાં ચાલતી ચિચિયારીઓ અને પૂજાની દયનીય હાલત જોઈને એણે પોતાની બેગ ટીપોય પર મૂકી.

નર્મદાબેને દીકરાને જોતાં જ વાત વધારી દીધી. એમણે કહ્યું કે જો નીરવ, તારી વહુએ આપણી પેઢીઓની આબરૂ ધૂળમાં મેળવી દીધી છે અને મારી વસિયતની બંગડીઓ ચોરી લીધી છે.

નીરવે એક નજર રડતી પત્ની સામે કરી અને બીજી નજર પોતાની મા અને બહેન સામે નાખી. એનો ચહેરો સાવ શાંત હતો, કોઈ ક્રોધ કે આવેશ વિનાનો.

પૂજા આગળ વધીને નીરવનો હાથ પકડવા ગઈ. એણે કહ્યું કે નીરવ, તમે તો મને ઓળખો છો ને, હું આવું કામ ક્યારેય ન કરું.

નીરવે પૂજાનો હાથ હળવેથી છોડાવ્યો. એણે કંઈ પણ બોલ્યા વગર પોતાની ઓફિસની બેગમાંથી લેપટોપ બહાર કાઢ્યું અને સેન્ટર ટેબલ પર મૂકીને ખોલ્યું.

ભાવનાએ અકળાઈને કહ્યું કે અત્યારે તારે ઓફિસનું કામ શું છે, પહેલાં આ ચોરીનો હિસાબ કર અને પોલીસને બોલાવ.

નીરવે સ્ક્રીન પર એક ફોલ્ડર ખોલ્યું અને કહ્યું કે પોલીસને બોલાવવાની જરૂર નહીં પડે, કારણ કે ગયા અઠવાડિયે જ મેં હોલ અને બેડરૂમના દરવાજા પાસે નાના કેમેરા ફિટ કરાવ્યા હતા.

આ સાંભળતાં જ હોલમાં અચાનક એક વિચિત્ર સ્તબ્ધતા છવાઈ ગઈ. નર્મદાબેનનો અવાજ ગળામાં જ અટકી ગયો અને ભાવનાનો ચહેરો થોડો ફિક્કો પડી ગયો.

નીરવે લેપટોપની સ્ક્રીન બધા તરફ ફેરવી અને ગઈકાલ બપોરે બે વાગ્યાનું રેકોર્ડિંગ ચાલુ કર્યું.

સ્ક્રીન પર દેખાયું કે પૂજા બે વાગ્યે બેડરૂમમાંથી નીકળીને રસોડામાં ગઈ હતી અને લગભગ એક કલાક સુધી બહાર જ નહોતી આવી.

ત્યારબાદ બરાબર પોણા ત્રણ વાગ્યે એક પડછાયો તિજોરી તરફ આગળ વધ્યો. એ વ્યક્તિ પૂજા નહોતી, પણ ભાવના પોતે હતી.

ભાવનાએ ખૂબ જ સાવચેતીથી આજુબાજુ જોયું, સાડીના છેડામાંથી ચાવી કાઢી અને તિજોરીનું લોકર ખોલીને બંગડીઓ પોતાના પર્સમાં મૂકી દીધી.

આ દ્રશ્ય જોઈને પૂજાનું રડવું અટકી ગયું. એ આશ્ચર્યથી ક્યારેક સ્ક્રીન સામે તો ક્યારેક પોતાની નણંદ સામે જોવા લાગી.

નીરવે વીડિયો બંધ કર્યો અને લેપટોપ ધીમેથી પટકાવ્યા વગર ઢાંકી દીધું. એણે ભાવના સામે સીધી નજરે જોયું.

ભાવના પગથી માથા સુધી ધ્રૂજવા લાગી હતી. એણે નીચું જોઈને બચાવ કરવાનો પ્રયત્ન કર્યો કે એ તો ફક્ત જોવા ગઈ હતી.

નર્મદાબેનનો ક્રોધ હવે પળવારમાં ગાયબ થઈ ગયો હતો. એમણે તરત જ વાત વાળી લેતાં કહ્યું કે ભાવના તો આ ઘરની દીકરી છે, એણે કંઈ મજાકમાં કે જરૂર પડી હશે એટલે લીધી હશે, એમાં આટલો મોટો મુદ્દો બનાવવાની શી જરૂર.

નીરવે મા સામે જોયું. એના અવાજમાં ઊંડી વેદના હતી, પણ સંયમ જરાય તૂટ્યો નહોતો.

નીરવે પૂછ્યું કે જો આ જ કેમેરામાં પૂજા દેખાઈ હોત તો શું તમે એને મજાક ગણી હોત, કે પછી અત્યાર સુધીમાં એનું પિયર વગોવીને એને ઘરની બહાર કાઢી મૂકી હોત.

નર્મદાબેન પાસે આ સવાલનો કોઈ જવાબ નહોતો. એ ચૂપચાપ સોફા પર બેસી ગયા.

નીરવે ભાવનાને કહ્યું કે તારા પતિનો વેપાર મુશ્કેલીમાં છે એ વાત મને ખબર હતી, અને તેં મારી પાસે પૈસા માંગ્યા હોત તો હું આપી દેત.

નીરવે આગળ કહ્યું કે પણ પોતાના સ્વાર્થ માટે અને પૈસા મેળવવા માટે એક નવી આવેલી નિર્દોષ વહુ પર ચોરીનો આળ મૂકતાં તારો જીવ કેમ ન ચાલ્યો.

ભાવનાની આંખમાંથી શરમ અને પસ્તાવાના આંસુ સરી પડ્યા. એણે પોતાના પર્સમાંથી પેલી ચારેય સોનાની બંગડીઓ કાઢીને ટેબલ પર મૂકી દીધી.

ભાવનાએ રડતાં રડતાં કહ્યું કે એનાથી મોટી ભૂલ થઈ ગઈ છે, એ દેવામાં એટલી ફસાઈ ગઈ હતી કે એને કોઈ રસ્તો સૂઝતો નહોતો.

પૂજા હજુ પણ ટેબલ પર પડેલી એ બંગડીઓ સામે તાકી રહી હતી. એને ચોરી પકડાઈ ગયાનો આનંદ નહોતો, પણ સંબંધોની આટલી સસ્તી કિંમત જોઈને મન સાવ ખાલી થઈ ગયું હતું.

નીરવ પૂજા પાસે ગયો. એણે કહ્યું કે પૂજા, મને માફ કરજે કે આ ઘરમાં તારે આટલું બધું સાંભળવું પડ્યું.

પૂજાએ ધીમેથી નકારમાં માથું હલાવ્યું. એણે નર્મદાબેન સામે જોયું, જેમની આંખો હજુ પણ જમીન પર ચોંટેલી હતી.

પૂજાએ ટેબલ પરથી બંગડીઓ ઉપાડી અને ધીમા પગલે સાસુ પાસે ગઈ. એણે એ બંગડીઓ સાસુના ખોળામાં મૂકી દીધી.

પૂજાએ ખૂબ જ શાંતિથી કહ્યું કે બા, સોનું તો પાછું મળી ગયું, પણ જે વિશ્વાસ તમે મારા પરથી એક પળમાં ગુમાવી દીધો, એ કદાચ ક્યારેય પાછો નહીં મળે.

એટલું કહીને પૂજા પોતાના રૂમ તરફ ચાલી ગઈ. એણે કોઈને શાપ ન આપ્યો, ન કોઈ કડવા શબ્દો કહ્યા.

હોલમાં સાવ નીરવ શાંતિ પથરાઈ ગઈ હતી. નર્મદાબેનના હાથમાં સોનું હતું, પણ હૃદય પર પસ્તાવાનો એવો પહાડ આવી પડ્યો હતો જેનું કોઈ વજન અંકાઈ શકે તેમ નહોતું.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.