તારી બહેન જોડે પંચાત બંધ કર" કહેતા પતિની પોલ જ્યારે પાડોશણે ખોલી ત્યારે...

"રીમા, ફરી તારી બહેનનો ફોન? સાંજે ઓફિસથી આવું ત્યારે તારો ફોન કાને જ ચોંટેલો હોય છે! આખો દિવસ બહેન જોડે શું પંચાત કર્યા કરે છે?"

સાગરે ઓફિસની બેગ સોફા પર મૂકતાં જ મોઢું બગાડ્યું.

રીમા રસોડામાં શાક સમારી રહી હતી અને ફોન સ્પીકર પર મૂકીને પોતાની નાની બહેન તન્વી સાથે વાત કરી રહી હતી. સાગરનો અવાજ સાંભળીને એણે તરત જ કહ્યું, "તન્વી, હું તને પછી ફોન કરું છું," અને કોલ કાપી નાખ્યો.

"હું કોઈ પંચાત નહોતી કરતી, સાગર," રીમાએ શાંતિથી કહ્યું, "મમ્મીના ઘૂંટણનો દુખાવો વધી ગયો છે, એટલે એમની દવા વિશે પૂછતી હતી."

"હા, બધી ખબર છે! બહેનો ભેગી થાય એટલે બસ ઘરની વાતો જ ચાલે. મને જરાય નથી ગમતું કે આપણા ઘરની વાતો બહાર જાય." સાગર કપડાં બદલવા રૂમમાં જતો રહ્યો.

રીમાએ ઊંડો શ્વાસ લીધો. આ રોજનું હતું. એ દિવસમાં માંડ પંદર મિનિટ તન્વી સાથે વાત કરતી, એમાંય ક્યારેય સાગર કે ઘરની કોઈ ખાનગી વાત કરતી નહીં. છતાં સાગર એને રોજ સંભળાવતો.

દસ મિનિટ પછી સાગર ટી-શર્ટ અને શોર્ટ્સ પહેરીને બહાર આવ્યો. હાથમાં ચાવી અને ફોન લઈને બોલ્યો, "હું નીચે બગીચામાં હર્ષ અને વિશાલ જોડે બેસીને આવું છું. જમવાનું સાડા આઠે તૈયાર રાખજે."

સાગર દરરોજ સાંજે સાતથી નવ વાગ્યા સુધી સોસાયટીના બગીચામાં પોતાના મિત્રો સાથે બેસતો. રીમાએ ક્યારેય એને ટોક્યો નહોતો. એ માનતી હતી કે આખો દિવસ કામ કર્યા પછી મિત્રો સાથે થોડો સમય વિતાવવો જરૂરી છે.

પણ બે દિવસ પછી શનિવારે સાંજે કંઈક એવું બન્યું જેની રીમાએ કલ્પના પણ નહોતી કરી.

રીમા નીચે સોસાયટીની દુકાને દૂધ લેવા ગઈ હતી. ત્યાં એને વિશાલની પત્ની સોનલ મળી. બંને વચ્ચે સારી ઓળખાણ હતી.

"કેમ છે રીમા?" સોનલે પાસે આવીને ધીમા અવાજે પૂછ્યું, "સાગરભાઈને હવે કેમ છે? વિશાલ કહેતો હતો કે ઓફિસમાં આ વખતે સાગરભાઈનો પગાર વધારો અટકી ગયો છે, અને એના લીધે તમારા ઘરમાં થોડી બોલાચાલી પણ થઈ હતી. ચિંતા ન કરતી હોં, બધાને ત્યાં થોડુંઘણું ચાલતું રહે."

રીમાના પગ જાણે જમીન સાથે જડાઈ ગયા. એના ચહેરા પરથી લોહી ઊડી ગયું.

"શું? વિશાલભાઈએ તમને આ કહ્યું?" રીમાના અવાજમાં આઘાત હતો.

સોનલને લાગ્યું કે એનાથી કંઈક વધારે બોલાઈ ગયું છે. એણે વાત સંભાળતા કહ્યું, "અરે, એ તો રોજ સાંજે બધા મિત્રો નીચે બેસે ને, ત્યારે સાગરભાઈ બધી વાતો કરતા હોય છે. ગયા અઠવાડિયે તો એમણે એ પણ કહ્યું હતું કે તમે તમારી મમ્મીની દવા માટે પાંચ હજાર રૂપિયા મોકલવાની જીદ કરી હતી એટલે એમને બહુ ટેન્શન થઈ ગયું હતું."

રીમાની આંખો ભરાઈ આવી, પણ એણે સોનલની સામે પોતાની જાતને સંભાળી લીધી. "હા, થોડું ટેન્શન હતું, પણ હવે બધું બરાબર છે."

એ ઝડપથી દૂધ લઈને ઘરે પાછી આવી ગઈ.

ઘરે આવીને એનું મન ભારે થઈ ગયું. એને સમજાયું નહીં કે શું બોલવું. જે પતિ એને પોતાની સગી બહેન સાથે મમ્મીની તબિયત પૂછવા પર પણ 'ઘરની વાત બહાર ન જવી જોઈએ' કહીને ખખડાવતો હતો, એ જ પતિ સોસાયટીના બગીચામાં બેસીને એમના બેડરૂમની વાતો, પગારની તકલીફો અને રીમાના પિયરની વાતો મિત્રોમાં વહેંચતો હતો!

અને એ પણ એવી રીતે કે જાણે રીમા કોઈ સમજણ વગરની જીદ્દી પત્ની હોય!

રવિવારે સાંજે સાગર ફરીથી સાત વાગ્યે નીચે જવા નીકળ્યો. રીમાએ કંઈ ન કહ્યું. થોડી વાર પછી રીમા પણ શાકભાજી લેવાના બહાને નીચે ગઈ.

બગીચાની પાળી પાસેથી પસાર થતાં એણે સાગરનો મોટો અવાજ સાંભળ્યો. સાગર, હર્ષ અને વિશાલ ચા પીતા પીતા હસી રહ્યા હતા.

"અરે હર્ષ, મારી વાઇફને સમજાવવી બહુ અઘરી છે," સાગર હસતાં હસતાં કહેતો હતો, "એની બહેનનો ફોન આવે એટલે એનું મગજ ફરી જાય. મારે જ ઘરનું બધું બેલેન્સ કરવું પડે છે!"

વિશાલ અને હર્ષ એની વાત પર હસી પડ્યા.

રીમા ત્યાં ઊભી રહી શકી નહીં. એ સીધી ઘરે આવી ગઈ. એના મનમાં ગુસ્સા કરતાં વધારે અપમાનની લાગણી હતી.

રાત્રે સવા નવ વાગ્યે સાગર ઘરે આવ્યો. એ એકદમ ખુશ અને હળવા મૂડમાં હતો. "રીમા, ભૂખ લાગી છે, જમવાનું પીરસ."

રીમાએ શાંતિથી જમવાનું પીરસ્યું અને એની સામેની ખુરશી પર બેઠી.

સાગરે પહેલો કોળિયો મોઢામાં મૂક્યો, ત્યાં જ રીમા બોલી, "સાગર, કાલે નીચે સોનલ મળી હતી."

સાગરે સામાન્ય રીતે પૂછ્યું, "સારું, શું કહેતી હતી?"

"એ મને પૂછતી હતી કે તમારા પગાર વધારાના ટેન્શનને લીધે આપણા ઘરમાં જે બોલાચાલી થઈ હતી, એ હવે શાંત થઈ કે નહીં."

સાગરનો હાથ થાળી પર જ અટકી ગયો. એણે ચમચી નીચે મૂકી અને રીમા સામે જોયું. "શું?"

"અને એને એ પણ ખબર હતી કે મેં મમ્મીની દવા માટે પાંચ હજાર રૂપિયા મોકલવાની વાત કરી હતી," રીમાનો અવાજ એકદમ સ્થિર હતો, "અને આજે સાંજે બગીચામાં તમે હર્ષ અને વિશાલને એ પણ કહી રહ્યા હતા કે હું મારી બહેનના કહ્યામાં છું અને તમને જ ઘરનું બધું બેલેન્સ કરવું પડે છે."

સાગરનો ચહેરો ફિક્કો પડી ગયો. એ થોડી વાર અટવાયો, પછી તરત જ પોતાનો બચાવ કરવા લાગ્યો, "અરે, એ તો મારા ખાસ મિત્રો છે યાર! પુરુષો સાંજે બેસે ત્યારે મન હળવું કરવા થોડી વાતો કરે, એમાં આટલું મોટું શું થઈ ગયું?"

"વાહ, સાગર!" રીમાની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા, "હું મારી સગી બહેન સાથે પંદર મિનિટ મારી માતાની તબિયત વિશે વાત કરું, તો એ તમારા માટે 'ઘરની પંચાત' અને 'વાતો બહાર જવી' કહેવાય છે. અને તમે રોજ સાંજે સોસાયટીના બગીચામાં બેસીને આપણી અંગત વાતો, તમારા પગારની તકલીફ, અને મારા પિયરની વાતો બધાને કહો, એ તમારા માટે 'મન હળવું કરવું' છે?"

"મેં ખાલી હર્ષ અને વિશાલને જ કીધું હતું, એ લોકો થોડા આખી સોસાયટીમાં કહેવાના છે?" સાગરે દલીલ કરી.

"વિશાલે પોતાની પત્ની સોનલને કહી દીધું, અને હવે સોનલ બીજી ચાર બહેનોને કહેશે," રીમાએ કડવાશથી કહ્યું, "મારી બહેન તન્વીને આજ સુધી ખબર પણ નથી કે તમારો પગાર વધારો અટક્યો છે કે આપણા ઘરમાં ક્યારેય કોઈ બોલાચાલી થઈ છે, કારણ કે હું ક્યારેય આપણા ઘરની અંગત વાત એને કહેતી નથી. પણ તમે તો તમારા મિત્રોની સામે હસી મજાકમાં આપણા ઘરનું માન કાઢી નાખ્યું."

સાગર પાસે કહેવા માટે એક શબ્દ પણ બચ્યો નહોતો. એણે થાળી બાજુ પર ખસેડી દીધી. એને પહેલીવાર સમજાયું કે સોનલના કાને આ વાત પહોંચી એનો અર્થ એ કે એની પોતાની અંગત જિંદગી હવે આખી સોસાયટીની ચર્ચાનો વિષય બની ગઈ હતી.

રીમા ઊભી થઈને રસોડામાં જતી રહી. એ રાત્રે બંને વચ્ચે કોઈ વાત ન થઈ.

બીજા દિવસે સાંજે સાત વાગ્યા, પણ સાગર નીચે ન ગયો. એને વિશાલ અને સોનલની સામે જવામાં સંકોચ થતો હતો. એ હોલમાં જ બેસીને છાપું વાંચતો રહ્યો.

આઠ વાગ્યે રીમા એના માટે ચા લઈને આવી. એણે જોયું કે સાગર ઉદાસ બેઠો હતો.

"રીમા," સાગરે છાપું નીચે મૂકીને ધીમેથી કહ્યું, "હું કાલે અને આજે આખો દિવસ એ જ વિચારતો હતો. તેં જે કહ્યું એ બિલકુલ સાચું હતું."

રીમા એની સામેની ખુરશી પર બેઠી.

"મેં ક્યારેય વિચાર્યું જ નહોતું કે મિત્રો સાથેની મારી રોજની વાતો આ રીતે ઘરની બહાર ફેલાઈ જશે," સાગરે નીચું જોઈને સ્વીકાર્યું, "હું તને તન્વી સાથે વાત કરવા માટે રોજ ટોકતો હતો, અને પોતે જ આપણા ઘરની ખાનગી વાતો બહાર કહેતો ફરતો હતો. સોરી, રીમા. મારી બહુ મોટી ભૂલ થઈ ગઈ."

રીમાએ હળવો નિસાસો નાખ્યો. "સાગર, મને તમારા મિત્રોથી કે તમે સાંજે નીચે જાઓ એનાથી કોઈ વાંધો નથી. જેમ મને મારી બહેન સાથે વાત કરીને સારું લાગે છે, એમ તમને તમારા મિત્રો સાથે બેસીને સારું લાગે એ સ્વાભાવિક છે."

સાગરે એની સામે જોયું.

"બસ, એક મર્યાદા આપણા બંને માટે સરખી હોવી જોઈએ," રીમાએ શાંતિથી કહ્યું, "ઘરની વાત ઘરમાં જ રહે, અને એકબીજાની લાગણી કે મુશ્કેલીની ચર્ચા બહાર મજાક બનીને ન થાય. આપણે બંને એકબીજાનું સન્માન જાળવીએ, તો જ દુનિયા આપણું સન્માન કરશે."

સાગરે માથું હલાવ્યું અને રીમાનો હાથ પકડીને પોતાની ભૂલ ફરીથી સ્વીકારી.

થોડી વાર પછી રીમાનો ફોન રણક્યો. સ્ક્રીન પર તન્વીનું નામ હતું. રીમાએ સાગર સામે જોયું. સાગરે હળવું સ્મિત કરીને ઈશારો કર્યો કે વાત કરી લે, અને પોતે રસોડામાંથી પાણીનો ગ્લાસ લઈને રીમા પાસે મૂકવા આવ્યો.

એ દિવસે ઘરમાં એક અલગ પ્રકારની શાંતિ હતી, જ્યાં વિશ્વાસ અને મર્યાદા બંને માટે સરખી જગ્યા હતી.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.