સાવકી મા ગણીને ઘરની બહાર કાઢનારી સ્ત્રીએ જ્યારે પોતાનું કાળજું આપ્યું ત્યારે...

શહેરની મલ્ટીસ્પેશિયાલિટી હોસ્પિટલના અતિ આધુનિક આઈસીયુ વોર્ડમાં મોનિટરના બીપ-બીપ અવાજ વચ્ચે અઠ્ઠાવીસ વર્ષનો ગૌરવ જીવન અને મરણ વચ્ચે ઝોલાં ખાઈ રહ્યો હતો.

તેના આખા શરીરે પીળા રંગની કમળાની ઝાંય પથરાયેલી હતી અને તેના પેટમાં અસહ્ય પાણી ભરાઈ ગયું હતું.

ગૌરવને અચાનક એક્યુટ લિવર ફેલ્યોર થઈ ગયું હતું અને તેનું લિવર નેવું ટકાથી વધુ કામ કરતું સાવ બંધ થઈ ગયું હતું.

હોસ્પિટલના મુખ્ય ટ્રાન્સપ્લાન્ટ સર્જને તેના સંબંધીઓને આખરી ચેતવણી આપી હતી:

"જો આગામી બોતેર કલાકમાં ગૌરવને કોઈ જીવંત દાતા તરફથી લિવરનો ટુકડો નહીં મળે..."

"તો તેનું બ્રેઈન ડેમેજ થઈ જશે અને તેને બચાવવો કોઈપણ સંજોગોમાં અશક્ય બની જશે."

"તેનું બ્લડ ગ્રૂપ 'ઓ નેગેટિવ' છે જે અત્યંત રેર છે, તાત્કાલિક કોઈ રક્તસંબંધી આગળ આવે તો જ જીવ બચી શકે તેમ છે."

પરંતુ હોસ્પિટલના કોરિડોરમાં ગૌરવના સગા મામાઓ, માસીઓ અને પિતરાઈ ભાઈઓની મોટી ભીડ જામી હતી.

જ્યારે ડોક્ટરે લિવર દાન કરવાની અને પોતાના શરીર પર મોટું ઓપરેશન કરાવવાની વાત કરી...

ત્યારે તે તમામ સગા સંબંધીઓ એક પછી એક બહાના કાઢીને પાછળ હટી ગયા!

એક મામાએ કહ્યું કે મને ડાયાબિટીસ છે એટલે હું લિવર ન આપી શકું.

માસીના દીકરાએ કહ્યું કે મારી પત્ની ના પાડે છે.

અને સાંજ પડતાં સુધીમાં તો ગૌરવના તમામ કહેવાતા લોહીના સંબંધો પોતાના મોબાઈલ સ્વિચ ઓફ કરીને હોસ્પિટલમાંથી છૂમંતર થઈ ગયા!

આઈસીયુના કાચના દરવાજા પાછળ બેભાન અવસ્થામાં પડેલો ગૌરવ અંદરથી બધું સાંભળી રહ્યો હતો.

તેની આંખોમાંથી આંસુના ખારા ટીપાં વહીને ઓશિકામાં સમાઈ રહ્યા હતા.

તેને સમજાઈ ગયું હતું કે આ સ્વાર્થી સંસારમાં પૈસા હોય ત્યારે સૌ સાથે હોય છે, પણ મોત સામે ઊભું હોય ત્યારે કોઈ સગું નથી હોતું.

પરંતુ આ બધા વચ્ચે ગૌરવના કાળજામાં એક સ્ત્રી પ્રત્યેનો અસહ્ય પસ્તાવો સળગી રહ્યો હતો.

તે સ્ત્રી હતી તેની બાવન વર્ષની સાવકી માતા સરોજબા.

ગૌરવ જ્યારે બાર વર્ષનો હતો ત્યારે તેની સગી માતાનું અકાળે અવસાન થયું હતું.

તેના પિતાએ ગૌરવના ઉછેર માટે સરોજબા સાથે બીજા લગ્ન કર્યા હતા.

નાનપણમાં જ્યારે ગૌરવ રાત્રે સગી માની યાદમાં રડતો હતો, ત્યારે સરોજબા આખી રાત તેના બંધ રૂમના દરવાજા બહાર બેસીને ધીમા અવાજે હાલરડાં ગાતાં હતાં.

પરંતુ છેલ્લા દસ વર્ષમાં ગૌરવે સરોજબાને એક દિવસ પણ શાંતિથી જીવવા નહોતું દીધું.

તેણે ક્યારેય સરોજબાને 'મા' કહીને નહોતું બોલાવ્યું.

જ્યારે સરોજબા રાત્રે તેના વાંચવાના ટેબલ પર હળદરવાળું ગરમ દૂધ મૂકવા આવતાં ત્યારે ગૌરવ તે ગ્લાસ કચરાપેટીમાં ઢોળી દેતો હતો.

તે હંમેશાં તેમને 'પેલી બાઈ' કહીને સંબોધતો હતો અને તેમના હાથની રસોઈ પણ પછાડી દેતો હતો.

ગૌરવ માનતો હતો કે સરોજબાએ તેના પિતા સાથે માત્ર સંપત્તિ અને મકાન પડાવી લેવા માટે લગ્ન કર્યા હતા.

છ મહિના પહેલાં જ્યારે પિતાનું અવસાન થયું, ત્યારે ગૌરવે સરોજબાને ઘરના સૌથી પાછળના નાના અંધારા સ્ટોર રૂમમાં ધકેલી દીધાં હતાં.

તેમ છતાં, તે દેવ જેવી સ્ત્રી હંમેશાં એકાદશીના ઉપવાસ કરતી અને ગૌરવના દીર્ઘાયુષ્ય માટે પ્રભુ સામે દીવા કરતી હતી.

જ્યારે ગૌરવ હોસ્પિટલમાં દાખલ થયો ત્યારે સરોજબા કોઈને પણ કહ્યા વગર ખાનગીમાં લેબોરેટરીમાં પહોંચ્યાં હતાં.

તેમણે ડોક્ટર પાસે જઈને પોતાનું બ્લડ ટેસ્ટ કરાવ્યું હતું અને ચમત્કારિક રીતે તેમનું બ્લડ ગ્રૂપ 'ઓ નેગેટિવ' મેચ થઈ ગયું હતું!

તે સમયે ડોક્ટરે સરોજબાને ચેતવણી આપી હતી:

"માજી, તમારી ઉંમર બાવન વર્ષની છે અને લિવરનો સાઈઠ ટકા હિસ્સો કાઢવો એ તમારા જીવન માટે પણ વીસ ટકા જોખમી છે."

તે સમયે સરોજબાએ હાથ જોડીને કહ્યું હતું:

"સાહેબ, જો એક મા પોતાના દીકરા માટે પોતાનો જીવ જોખમમાં ન મૂકે તો આ પૃથ્વી પર માતૃત્વ લાજી મરે."

"તમે મારું આખું શરીર કાપી નાખો પણ મારા ગૌરવને બચાવી લો."

આજે જ્યારે મોત તેના દરવાજે ટકોરા મારી રહ્યું હતું ત્યારે ગૌરવને પોતાની આખી જિંદગી પર પસ્તાવો થઈ રહ્યો હતો.

ત્રીજા દિવસે સવારે જ્યારે ડોક્ટરોએ આશા છોડી દીધી હતી...

ત્યારે અચાનક આઈસીયુના દરવાજા ધડાકાભેર ખુલ્યા!

ચીફ ટ્રાન્સપ્લાન્ટ સર્જન દોડતા અંદર આવ્યા.

તેમના ચહેરા પર એક અણધારી ઉત્તેજના હતી.

"ગૌરવ, ઈશ્વરે તારી પ્રાર્થના સાંભળી લીધી છે!" ડોક્ટરે ગૌરવના ખભા પર હાથ મૂકતાં કહ્યું.

"તારા માટે એક લિવર ડોનર મળી ગયા છે જેમનું બ્લડ ગ્રૂપ સો ટકા મેચ થઈ ગયું છે!"

"તેમણે તમામ સરકારી સંમતિ પત્રો પર સહી કરી દીધી છે અને તેમને ઓપરેશન થિયેટર નંબર બેમાં લઈ જવામાં આવ્યા છે."

ગૌરવના મોંમાંથી અવાજ ન નીકળ્યો, તેણે માત્ર હાથ જોડ્યા.

લગભગ બાર કલાક સુધી ચાલેલી અત્યંત જટિલ અને જોખમી સર્જરી પછી ગૌરવનું લિવર ટ્રાન્સપ્લાન્ટ સફળતાપૂર્વક સંપન્ન થયું.

ગૌરવને નવજીવન મળી ગયું.

બે દિવસ પછી જ્યારે ગૌરવને સંપૂર્ણ ભાન આવ્યું અને મોનિટર પર તેના તમામ રિપોર્ટ નોર્મલ આવ્યા...

ત્યારે ગૌરવે હાથ જોડીને ડોક્ટરને પૂછ્યું:

"સાહેબ, મારે તે દેવદૂતને મળવું છે જેણે પોતાનું શરીર ચીરીને મને પોતાનું લિવર દાન કર્યું છે."

"મારા સગા મામા કે ભાઈઓએ સાથ ન આપ્યો, તો આ અજાણી વ્યક્તિ કોણ છે?"

ડોક્ટરની આંખો ભીની થઈ ગઈ.

તેમણે ધીમેથી આઈસીયુના બાજુના રિકવરી બેડનો સફેદ પડદો હટાવ્યો.

અને અંદરનું દ્રશ્ય જોતાં જ ગૌરવના શરીરમાંથી જાણે પ્રાણ નીકળી ગયા!

તેના હોશ ઊડી ગયા અને તેના મોંમાંથી એક ભયાનક ડૂમો નીકળી ગયો!

તે બાજુના બેડ પર તેના પેટ પર મોટો પાટો બાંધેલી, ઓક્સિજનના માસ્ક સાથે સાવ સફેદ પડી ગયેલી હાલતમાં...

તેની સાવકી માતા સરોજબા સૂતાં હતાં!

તેમના શરીરે નળીઓ લાગેલી હતી અને તેઓ દર્દથી કણસી રહ્યાં હતાં.

ડોક્ટરે ગળગળા અવાજે કહ્યું:

"ગૌરવ, આ કોઈ અજાણી વ્યક્તિ નથી, આ તારી મા છે!"

"જ્યારે તારા તમામ સગા સંબંધીઓ તને મરવા માટે છોડીને ભાગી ગયા હતા..."

"ત્યારે આ સ્ત્રી મારા પગમાં પડીને રડી પડી હતી."

"તેમણે કહ્યું હતું કે સાહેબ, મારા શરીરના તમામ અંગો કાઢી લો પણ મારા સ્વર્ગસ્થ પતિના એકમાત્ર વંશને બચાવી લો!"

"તેમણે પોતાની જિંદગી જોખમમાં મૂકીને પોતાના લિવરનો સાઈઠ ટકા મોટો હિસ્સો તને દાન કરી દીધો છે!"

"જો એમણે સમયસર આ બલિદાન ન આપ્યું હોત તો આજે તું જીવતો ન હોત!"

આ શબ્દો સાંભળતાં જ ગૌરવના કાળજાના ટુકડે-ટુકડા થઈ ગયા.

તેના પગ નીચેથી સમગ્ર બ્રહ્માંડ સરકી ગયું.

તેને પોતાના અહંકાર, પોતાની નફરત અને પોતાના દસ વર્ષના અત્યાચારો પર એટલો પ્રચંડ પસ્તાવો થયો કે તેનું હૃદય ચીરાઈ ગયું.

ગૌરવથી હવે બેડ પર એક ક્ષણ પણ સૂઈ ન રહેવાયું.

તેણે પોતાના હાથમાં લાગેલી ગ્લુકોઝની તમામ સોય અને પાઈપો જોરથી ખેંચીને ઉખાડી નાખી!

તેના હાથમાંથી લોહી વહેવા લાગ્યું.

તે પોતાના ટાંકાના દર્દની પરવા કર્યા વગર, લાદી પર ઢસડાતો ઢસડાતો સરોજબાના બેડ પાસે પહોંચી ગયો!

ગૌરવે સરોજબાના બંને નિર્બળ, ઠંડા પગ પકડી લીધા અને તેમના ચરણોમાં માથું પછાડીને પોક મૂકીને રડી પડ્યો.

ગૌરવના ડૂસકાં અને આક્રંદથી આખો આઈસીયુ હોલ ગૂંજી ઊઠ્યો.

"મા... મને માફ કરી દે મા!" ગૌરવ ચોધાર આંસુએ રડતાં રડતાં પોકારવા લાગ્યો.

"મેં તને આખી જિંદગી સાવકી કહીને કૂતરા કરતાંય બદતર અપમાન કર્યું!"

"મેં તને અંધારા રૂમમાં પૂરી રાખી અને તારા હાથની રોટલી ફેંકી દીધી!"

"અને તેં આ નરાધમ દીકરાને બચાવવા માટે પોતાનું કાળજું ચીરીને મને આપી દીધું મા!"

"હું તારા દીકરા તરીકે જીવવાને લાયક નથી મા, મને લાત મારીને મારી નાખ!"

સરોજબાએ ધીમેથી આંખો ખોલી.

તેમના ચહેરા પર દર્દ હોવા છતાં એક અદભુત, દિવ્ય અને માતૃત્વભર્યું હાસ્ય ચમકી ઊઠ્યું.

તેમણે પોતાના ધ્રૂજતા હાથે ઓક્સિજન માસ્ક સહેજ હટાવ્યો.

સરોજબાએ ગૌરવના માથા પર પોતાનો પ્રેમાળ હાથ મૂક્યો અને તેના આંસુ લૂછ્યાં.

"બેટા ગૌરવ... મા ક્યારેય સાવકી નથી હોતી." સરોજબાનો અવાજ અત્યંત ક્ષીણ અને ગળગળો હતો.

"જે દિવસે હું આ ઘરમાં પગ મૂકીને આવી હતી તે દિવસે જ મેં તને મારા હૃદયમાં મારો સગો દીકરો માની લીધો હતો."

"જો મા પોતાના દીકરાને પોતાનું લોહી ન આપે તો આ ધરતી પર માતૃત્વ લાજી મરે બેટા."

"તું જીવી ગયો, મારા સંસારનો દીવો સળગતો રહ્યો, એનાથી મોટો કોઈ ભગવાનનો ઉપકાર નથી."

ગૌરવે સરોજબાના બંને હાથ પકડીને પોતાની આંખો પર ચાંપી દીધા.

વોર્ડમાં ઊભેલા ડોક્ટરો અને નર્સો પણ આ અદભુત માતૃત્વનું દ્રશ્ય જોઈને પોતાની આંખોના આંસુ રોકી ન શક્યા.

ગૌરવે તે જ ક્ષણે વકીલને હોસ્પિટલ બોલાવીને પિતાનું આખું મકાન અને તમામ બેંક ખાતાઓ સરોજબાના નામે કરી દીધા.

તેણે તે દસ્તાવેજો સરોજબાના ચરણોમાં મૂકીને આજીવન તેમની સેવા કરવાનું પવિત્ર વચન આપ્યું.

સરોજબાએ હસીને કહ્યું, "બેટા, મા માટે સાચી સંપત્તિ આ ઈંટોનું મકાન નથી, તારું આયુષ્ય અને સુખ જ મારી સાચી દોલત છે."

તેણે હોસ્પિટલમાંથી રજા મળ્યા પછી સરોજબાને વ્હીલચેરમાં બેસાડીને ઘરના સૌથી મોટા અને સુંદર માસ્ટર બેડરૂમમાં પધરાવ્યાં.

અને તેણે ઘરના તે પાછળના અંધારા સ્ટોર રૂમને કાયમ માટે તાળું મારી દીધું.

ગૌરવે હવે દરરોજ સવારે સરોજબાના ચરણસ્પર્શ કરીને જ પોતાના કામની શરૂઆત કરવાનો નિત્યનિયમ બનાવી લીધો.

તે દિવસે તે હોસ્પિટલના આઈસીયુ વોર્ડમાં 'સાવકી' શબ્દનો કાયમ માટે અંત આવી ગયો.

અને પૃથ્વી પર સાચા, નિઃસ્વાર્થ અને પવિત્ર માતૃત્વનો ભવ્ય વિજય થયો.

સાચો સંબંધ લોહીના ટીપાંથી નહીં, પણ બીજાના જીવન માટે પોતાનું સર્વસ્વ હોમી દેવાની પવિત્ર આત્માની ભાવનાથી જ બંધાતો હોય છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.