સંતાનો વિદેશ જતાં જ પાંત્રીસ વર્ષ જૂના લગ્નજીવનમાં અચાનક કેમ ભયાનક ખતરો ઊભો થયો...

ડાઇનિંગ ટેબલ પર સ્ટીલની ચમચી વાટકી સાથે અથડાઈ, એ સિવાય આખા ઘરમાં સોય પડે તોય સંભળાય એટલી ભયાનક શાંતિ હતી.

નવીને દાળનો એક ઘૂંટડો ભર્યો અને તરત જ ચમચી થાળીમાં પછાડી. "આ દાળમાં ફરી મીઠું વધારે છે! સુરેખા, તને પાંત્રીસ વર્ષે પણ એ યાદ નથી રહેતું કે મને બ્લડ પ્રેશરની તકલીફ છે? રસોઈ બનાવતી વખતે તારું ધ્યાન ક્યાં હોય છે?"

સામે બેઠેલી સુરેખાએ પોતાની થાળી સહેજ દૂર ધકેલી દીધી. તેનો ચહેરો ગુસ્સાથી તપી ગયો હતો. "અને તમને પાંત્રીસ વર્ષે પણ એ યાદ નથી રહેતું કે બાથરૂમમાંથી નીકળીને નળ બરાબર બંધ કરવાનો હોય? આખો દિવસ સોફા પર બેસીને ટીવીના રિમોટ દબાવવા સિવાય તમે બીજું શું કરો છો? મારી રસોઈમાં ખામીઓ કાઢવા સિવાય તમારા મોઢેથી ક્યારેય કોઈ સારો શબ્દ નીકળ્યો છે?"

"હું સાચી વાત કહું એમાં તને ખામી લાગે છે?" નવીનનો અવાજ ઊંચો થયો. "જ્યારથી નિવૃત્ત થયો છું ત્યારથી જોઉં છું, તારો સ્વભાવ સાવ ચિડચિડો થઈ ગયો છે. તને ઘરમાં મારી હાજરી જ ખૂંચે છે!"

"હા, ખૂંચે છે!" સુરેખાએ ઊભા થઈને સીધા શબ્દોમાં કહી દીધું. "કારણ કે તમે હવે પતિ નથી રહ્યા, માત્ર એક કાયમી ઇન્સ્પેક્ટર બની ગયા છો જે સવારથી સાંજ સુધી મારી ભૂલો જ શોધ્યા કરે છે!"

આટલું કહીને સુરેખા રસોડામાં જતી રહી. નવીન ટેબલ પર એકલો બેસી રહ્યો.

તેણે ઘરની ચારેય દીવાલો તરફ જોયું. ત્રણ બેડરૂમનો આ મોટો, આધુનિક ફ્લેટ અચાનક તેને કોઈ નિર્જન ટાપુ જેવો લાગવા માંડ્યો.

માંડ છ મહિના પહેલાં સુધી આ ઘરમાં આવો સન્નાટો નહોતો. દીકરો હર્ષ અહીં હતો, તેની નોકરી, તેની દોડધામ, તેની પસંદ-નાપસંદ પાછળ આખું ઘર ધમધમતું હતું. દીકરીના લગ્ન પછી હર્ષ જ આ ઘરનું કેન્દ્ર હતો. પણ ગયા મહિને હર્ષને વિદેશમાં કાયમી નોકરી મળી ગઈ અને તે પોતાની નવી જિંદગી શરૂ કરવા ઊડી ગયો.

જ્યારે હર્ષ એરપોર્ટ પર વિદાય લઈ રહ્યો હતો, ત્યારે નવીન અને સુરેખા એકબીજાનો હાથ પકડીને રડ્યા હતા. પણ હવે, જ્યારે ઘરમાં માત્ર એ બે જ જણા બચ્યા હતા, ત્યારે એક અજાણ્યો અને બિહામણો ખાલીપો બંનેની વચ્ચે દીવાલ બનીને ઊભો રહી ગયો હતો.

નવીનને અચાનક સમજાયું કે છેલ્લા પંદર દિવસમાં એમણે એકબીજા સાથે શું વાતો કરી હતી?

'દૂધનું બિલ કેમ વધારે આવ્યું?'

'તેં પંખો કેમ ચાલુ રાખ્યો?'

'તારાં ચશ્મા ક્યાં મૂકીને ભૂલી ગયો?'

'ચામાં ખાંડ ઓછી છે.'

કોઈ ત્રીજી વાત જ નહોતી! કોઈ સ્નેહ નહોતો, કોઈ સામાન્ય વાતચીત નહોતી, માત્ર એકબીજા પર દોષારોપણ અને ફરિયાદોનો અવિરત સિલસિલો હતો.

પાંત્રીસ વર્ષના લગ્નજીવન પછી, બંને એવા વળાંક પર આવીને ઊભા હતા જ્યાં સંતાનો રૂપી પુલ તૂટી જતાં બંને સામસામે અજાણ્યા બની ગયા હતા. જ્યાં સુધી બાળકો ઘરમાં હતાં, ત્યાં સુધી તમામ વાતો બાળકોની આસપાસ ફરતી હતી. સ્કૂલની ફી, કૉલેજના એડમિશન, કરિયર, લગ્ન... આ બધા પ્રોજેક્ટ્સમાં બંને એટલા વ્યસ્ત હતા કે એમણે ક્યારેય વિચાર્યું જ નહોતું કે જ્યારે આ પ્રોજેક્ટ્સ પૂરા થઈ જશે, ત્યારે એમની પોતાની વચ્ચે શું બચશે?

બીજા દિવસે બપોરે હર્ષનો વિડિયો કૉલ આવ્યો.

સુરેખા અને નવીન બંને ઉત્સાહથી સ્ક્રીન સામે બેસી ગયા. બંનેના ચહેરા પર ક્ષણભર માટે બનાવટી હાસ્ય આવી ગયું.

"કેમ છો મમ્મી? પપ્પા, બધું બરાબર છે ને?" હર્ષે પૂછ્યું.

"હા બેટા, અમે એકદમ મજામાં છીએ!" નવીને કહ્યું. "તું તારું ધ્યાન રાખજે. ખાવાનું બરાબર મળે છે ને?"

"હા પપ્પા, બધું સરસ છે. અરે હા, મારે હમણાં એક જરૂરી મીટિંગ છે, એટલે હું વધારે વાત નહીં કરી શકું. રવિવારે નિરાંતે ફોન કરીશ. આવજો!"

માંડ બે મિનિટમાં સ્ક્રીન કાળી થઈ ગઈ.

કૉલ કટ થતાં જ પેલું બનાવટી હાસ્ય બંનેના ચહેરા પરથી ગાયબ થઈ ગયું. ફરીથી એ જ ગૂંગળાવનારી શાંતિ રૂમમાં પથરાઈ ગઈ.

સુરેખા ઊભી થઈ અને પોતાના બેડરૂમમાં ગઈ. અડધા કલાક પછી જ્યારે નવીન રૂમમાં ગયો, ત્યારે તેણે જોયું કે સુરેખા એક મોટી બેગમાં પોતાના કપડાં ભરી રહી હતી.

નવીન ચોંકી ગયો. "આ શું કરે છે તું? ક્યાં જવાની તૈયારી છે?"

સુરેખાએ કપડાંની ઘડી કરતાં કરતાં અટક્યા વગર કહ્યું, "હું મારા ભાઈના ઘરે જઈ રહી છું. અને કદાચ ત્યાંથી કોઈ આશ્રમમાં કે શાંત જગ્યાએ જતી રહીશ."

"તારું મગજ ખસી ગયું છે?" નવીને ગુસ્સાથી કહ્યું. "આ ઉંમરે તું ઘર છોડીને જવાની વાતો કરે છે? લોકો શું કહેશે? હર્ષને ખબર પડશે તો એ શું વિચારશે?"

સુરેખાએ બેગ પલંગ પર પટકી અને નવીન સામે ફરી. તેની આંખોમાં આંસુ નહોતા, પણ એક ભયાનક થાક હતો.

"લોકો શું કહેશે એની મને પરવા નથી નવીન!" સુરેખાનો અવાજ તૂટી ગયો. "અને હર્ષ હવે પોતાની દુનિયામાં ખુશ છે. મને એ વાતની ચિંતા છે કે જે માણસ સાથે મેં મારી જિંદગીના પાંત્રીસ વર્ષ વિતાવ્યા, એની સાથે હવે મારી પાસે વાત કરવા માટે એક પણ મીઠો શબ્દ નથી બચ્યો! આપણે બંને સાથે રહીએ છીએ પણ અંદરથી સાવ મરી ગયા છીએ. આપણે એકબીજાનું મોઢું જોઈને માત્ર ઝેર ઓકીએ છીએ. મને આ ઘરમાં ગૂંગળામણ થાય છે!"

નવીન કંઈ બોલી ન શક્યો. સુરેખાનો આ આક્રોશ અચાનક નહોતો, એ વર્ષોથી દબાયેલી એકલતાનો વિસ્ફોટ હતો.

તે સાંજે આકાશમાં કાળા ડિબાંગ વાદળો ઘેરાયા અને ધોધમાર વરસાદ શરૂ થયો. વીજળીના કડાકા સાથે આખી સોસાયટીનો પાવર જતો રહ્યો. ઘરમાં લગાવેલું ઇન્વર્ટર પણ જૂનું હતું, એટલે અડધા કલાકમાં એ પણ બંધ થઈ ગયું.

ઘરમાં ઘોર અંધારું છવાઈ ગયું.

નવીને દીવાસળી શોધીને ડાઇનિંગ ટેબલ પર એક મીણબત્તી પ્રગટાવી. સુરેખા સોફાના એક ખૂણે બેઠી હતી. મોબાઈલના નેટવર્ક પણ ગાયબ હતા અને ટીવી તો બંધ જ હતું.

બહાર વરસાદનો અવાજ અને અંદર મીણબત્તીની ધ્રૂજતી જ્યોત. હવે છૂપાઈ જવા માટે કોઈ પડદો નહોતો.

નવીન ધીમા પગલે સુરેખાની સામે આવીને બેઠો. તેણે મીણબત્તીના આછા અજવાળામાં સુરેખાના ચહેરા તરફ જોયું. એ ચહેરા પર કરચલીઓ પડી ચૂકી હતી. આંખો નીચે કાળા કુંડાળા હતા. આ એ જ સ્ત્રી હતી જે વીસ વર્ષની ઉંમરે તેના ઘરમાં વહુ બનીને આવી હતી.

"સુરેખા," નવીનનો અવાજ પહેલીવાર સાવ ધીમો અને નમ્ર હતો.

સુરેખાએ માથું ઊંચું ન કર્યું.

"તને ખબર છે હું આખો દિવસ ચિડચિડો કેમ રહું છું?" નવીને ઊંડો નિસાસો નાખ્યો. "જ્યાં સુધી હું ઑફિસે જતો હતો, ત્યાં સુધી મારી એક ઓળખ હતી. લોકો મને સાહેબ કહેતા, મારી સલાહ લેતા. ઘેર આવતો ત્યારે બાળકોને મારી જરૂર હતી. પણ નિવૃત્ત થયા પછી અને હર્ષ ગયા પછી... મને અચાનક લાગવા માંડ્યું કે હું સાવ નકામો થઈ ગયો છું. મારી આ દુનિયામાં કોઈ જરૂર જ નથી રહી. હું મારી આ લાચારી અને એકલતાથી એટલો ડરી ગયો હતો કે એ ડર ગુસ્સો બનીને તારા પર નીકળતો હતો."

સુરેખાએ આશ્ચર્યથી નવીન સામે જોયું. પાંત્રીસ વર્ષમાં નવીને ક્યારેય પોતાની નબળાઈ આ રીતે કબૂલ નહોતી કરી.

"અને તું સમજે છે કે માત્ર તું જ એકલી છે?" સુરેખાનો અવાજ પણ ભીનો થઈ ગયો. "મેં આખી જિંદગી 'હર્ષની મમ્મી' અને 'ઘરની વહુ' બનીને કાઢી નાખી. મારી પોતાની કોઈ ઓળખ જ નહોતી. મને એમ હતું કે બાળકો મોટા થશે પછી હું અને તમે સાથે બેસીને જીવીશું. પણ બાળકો ગયા પછી મને સમજાયું કે તમે તો મને ક્યારેય એક વ્યક્તિ તરીકે જોઈ જ નહોતી. હું માત્ર તમારા માટે રોટલી બનાવનાર અને કપડાં ધોનાર એક સાધન બનીને રહી ગઈ હતી."

બંનેની આંખોમાંથી આંસુ વહી નીકળ્યા. અંધારા ઓરડામાં મીણબત્તીની જ્યોત સાક્ષી હતી એ વાતની કે વર્ષોથી બંધ પડેલા હૃદયના કપાટ આખરે ખૂલી રહ્યા હતા.

નવીને ટેબલ પર હાથ લંબાવીને સુરેખાનો ધ્રૂજતો હાથ પકડ્યો. આ સ્પર્શમાં કોઈ ફરિયાદ નહોતી, માત્ર એકબીજાની જરૂરિયાતનો અહેસાસ હતો.

"આપણે બાળકોને મોટા કરવામાં એટલા ખોવાઈ ગયા કે આપણે એકબીજાને ઓળખવાનું જ ભૂલી ગયા, સુરેખા," નવીને ગળગળા અવાજે કહ્યું. "આપણી અડધી જિંદગી પૂરી થઈ ગઈ, પણ બાકીની અડધી જિંદગી આપણે ફરીથી શરૂ ન કરી શકીએ? હવે આપણે કોઈના મા-બાપ તરીકે નહીં, પણ બે મિત્રો તરીકે જીવીએ તો? તું પેલી બેગ ખાલી કરી નાખ. મને તારા વિના આ ઘરમાં એક પળ પણ જીવતાં નથી આવડતું."

સુરેખાએ નવીન સામે જોયું. તેની આંખોમાં વર્ષો પછી એક સાચી, નિર્દોષ ચમક દેખાઈ. તેણે નવીનનો હાથ મજબૂતીથી દબાવી દીધો.

"તો પછી કાલથી દાળમાં મીઠું ઓછું હોય તો જાતે ઉમેરી લેજો, રાડારાડ નહીં કરવાની!" સુરેખાના હોઠ પર આંસુ વચ્ચે પણ એક મીઠું હાસ્ય આવી ગયું.

"અને હું વચન આપું છું કે બાથરૂમનો નળ પણ બરાબર બંધ કરીશ," નવીન પણ હસી પડ્યો.

બહાર વરસાદ ધીમો પડી રહ્યો હતો અને ઘરમાં ફરીથી લાઈટ આવી ગઈ. પણ આ વખતે અજવાળું માત્ર બલ્બનું નહોતું, બે વૃદ્ધ હૃદયમાં ફરીથી પ્રગટેલા સ્નેહ અને સહજીવનનું હતું.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.