વારંવાર બધું ભૂલી જતાં સાસુની બીમારીથી વહુ ચિંતામાં હતી, પણ એક બપોરે ફોન પર...

રવિવારની સવારના દસ વાગ્યા હતા. કિશન હાથમાં લેપટોપની બેગ અને ગાડીની ચાવી લઈને ઘરની બહાર નીકળવાની ઉતાવળમાં હતો. રજાના દિવસે પણ તેની કોઈ અગત્યની મીટિંગ હતી.

ત્યાં જ શારદાબેન પોતાના રૂમમાંથી મૂંઝાયેલા ચહેરે બહાર આવ્યાં. એમના હાથમાં દવાની ખાલી પટ્ટી અને ચશ્મા હતા.

"કિશન, બેટા..." શારદાબેને કપાળે હાથ મૂકતાં ધીમેથી કહ્યું. "મારી સવારની બીપીની ગોળી મેં લીધી હતી કે નહીં, એ યાદ જ નથી આવતું. અને પેલી બેંકની પાસબુક પણ ક્યાં મૂકી દીધી એ મળતી નથી. ઉંમરની સાથે મગજ હવે સાવ કામ કરતું બંધ થઈ ગયું લાગે છે."

કિશન દરવાજા પાસે જ થંભી ગયો. તેણે તરત જ લેપટોપની બેગ સોફા પર મૂકી અને ગાડીની ચાવી ટેબલ પર રાખી દીધી.

"ઓફિસની મીટિંગ તો પછી પણ થઈ જશે બા, પહેલાં તમે બેસો," કિશને પ્રેમથી બાનો હાથ પકડીને એમને સોફા પર બેસાડ્યાં. "ચાલો, હું પહેલાં તમારી દવાઓનો ડબ્બો ગોઠવી આપું અને પાસબુક શોધી આપું."

રસોડાના દરવાજે ઊભેલી અંજલિ આ બધું જોઈ રહી હતી. છેલ્લા ત્રણ અઠવાડિયામાં આ ચોથી વાર આવું બન્યું હતું. ક્યારેક બા ટીવીનું રિમોટ કેવી રીતે વાપરવું એ ભૂલી જતાં, તો ક્યારેક ફોન પર વિડિયો કોલ કરવાનું ભૂલી જતાં. અને દર વખતે કિશન પોતાનું બધું કામ બાજુ પર મૂકીને બાની બાજુમાં બેસી જતો.

અંજલિના મનમાં હવે સાચી ચિંતા થવા લાગી હતી. તેને ડર હતો કે ક્યાંક બાને ઉંમરના લીધે યાદશક્તિ ઓછી થવાની કોઈ ગંભીર બીમારી તો શરૂ નથી થઈ ગઈ ને!

બપોરે જ્યારે બા આરામ કરવા ગયાં, ત્યારે અંજલિએ કિશનને ધીમેથી કહ્યું, "કિશન, આપણે બાને એક વાર સારા ડોક્ટરને બતાવી આવીએ. મને બહુ ડર લાગે છે, આમ અચાનક એ બધું ભૂલી જાય એ સારું ન કહેવાય."

કિશને પણ ગંભીર થઈને માથું હલાવ્યું. "હા અંજલિ, હું બુધવાર કે શુક્રવારની ડોક્ટરની એપોઈન્ટમેન્ટ લઈ લઉં છું."

સોમવારથી અંજલિએ બાનું ખાસ ધ્યાન રાખવાનું શરૂ કર્યું, જેથી બા ક્યાંય કંઈ ભૂલથી નુકસાન ન કરી બેસે. પણ જેમ જેમ દિવસો પસાર થયા, તેમ તેમ અંજલિને કંઈક વિચિત્ર વાતો જોવા મળી.

સોમવારે બપોરે જ્યારે કિશન ઓફિસમાં હતો, ત્યારે અંજલિએ જોયું કે બા એકદમ સરળતાથી ટીવીનું રિમોટ વાપરીને પોતાની મનપસંદ સિરિયલ લગાવી રહ્યાં હતાં. એટલું જ નહીં, એમણે મોબાઈલમાં વોટ્સએપ ખોલીને પોતાના ભાઈને ભજનનો વિડિયો પણ ફોરવર્ડ કર્યો!

મંગળવારે બપોરે પડોશમાંથી એક બહેન અથાણાનો મસાલો પૂછવા આવ્યાં. શારદાબેને કાગળમાં જોયા વગર પંદર મસાલાના નામ અને એના ચોક્કસ માપ ફટાફટ લખાવી દીધા.

અંજલિ આશ્ચર્યમાં પડી ગઈ. જે બા આખો અથાણાનો મસાલો અને ટીવીનું રિમોટ એકદમ બરાબર યાદ રાખે છે, એ જ બા બુધવારે સવારે જ્યારે કિશન ઓફિસ જવા નીકળતો હતો ત્યારે ફરીથી ભૂલી ગયાં કે એમના ચશ્મા અને દવાઓ ક્યાં મૂક્યા છે!

અંજલિનું મન અસમંજસમાં હતું. આ શું રહસ્ય છે?

એ જ દિવસે બપોરે અંજલિ શાકભાજી લઈને થોડી વહેલી ઘરે આવી. ઘર શાંત હતું. તેણે ફ્રીજમાંથી ઠંડી છાશનો ગ્લાસ ભર્યો અને બાના રૂમ તરફ ગઈ.

રૂમનો દરવાજો અધખુલ્લો હતો. બા પોતાના પલંગ પર બેસીને ફોન પર પોતાની નાની બહેન લતાબેન સાથે વાત કરી રહ્યાં હતાં. અંજલિ હજી અંદર પગ મૂકવા જ જતી હતી, ત્યાં બાના શબ્દો સાંભળીને તે દરવાજા બહાર જ રોકાઈ ગઈ.

"અરે લતા, શું કરું?" શારદાબેન ધીમેથી હસતાં હસતાં ફોન પર કહી રહ્યાં હતાં. "કિશન પાસે મારી જોડે બેસવાનો પાંચ મિનિટ પણ ટાઈમ નથી હોતો. સવારથી રાત સુધી બસ ઓફિસ અને લેપટોપમાં જ મોઢું નાખીને બેઠો હોય છે. હવે હું એને મોઢેથી શું કહું કે તારી માને તારી જરૂર છે?"

થોડી વાર સામેથી કંઈક સંભળાયું, પછી બાએ ઊંડો શ્વાસ લઈને કહ્યું, "બસ, એટલે જ ક્યારેક ગોળી ભૂલી જવાનું કે પાસબુક ખોવાઈ જવાનું નાટક કરું છું ને, તો બિચારો ગભરાઈને અડધો કલાક મારી બાજુમાં આવીને બેસે છે. મારા હાથે બનાવેલી ચા પીએ છે. બાકી તો એને મારી સામે જોવાની પણ ફુરસદ ક્યાં છે!"

દરવાજા બહાર ઊભેલી અંજલિના હાથમાં રહેલો છાશનો ગ્લાસ સહેજ ધ્રૂજી ગયો.

એક જ પળમાં આખી વાત તેની સમજમાં આવી ગઈ. બાને કોઈ બીમારી નહોતી! એ તો બસ એક એકલી માનો પ્રેમ હતો, જે પોતાના વ્યસ્ત દીકરાનો થોડો સમય મેળવવા માટે આ નાનકડું નાટક કરી રહી હતી.

અંજલિને બા પર જરાય ગુસ્સો ન આવ્યો, ઊલટાનું તેની આંખો ભરાઈ આવી. પણ સાથે જ તેને યાદ આવ્યું કે કિશને તો શુક્રવારે ડોક્ટરની એપોઈન્ટમેન્ટ લઈ લીધી છે! જો બા ડોક્ટર પાસે જશે તો આખી વાત ખુલી જશે, અને કિશનને ખોટું લાગશે કે બાએ એને છેતર્યો.

અંજલિ ચુપચાપ પાછી રસોડામાં આવી ગઈ. થોડી વાર પછી તેણે દરવાજો ખખડાવ્યો અને હસીને બાને છાશ આપી.

રાત્રે કિશન ઘરે આવ્યો ત્યારે તેણે યાદ કરાવ્યું, "અંજલિ, શુક્રવારે સવારે અગિયાર વાગ્યે ડોક્ટરની એપોઈન્ટમેન્ટ છે, તૈયાર રહેજો."

બીજા દિવસે ગુરુવારે બપોરે, જ્યારે ઘરમાં માત્ર અંજલિ અને શારદાબેન જ હતાં, ત્યારે અંજલિ ચાના બે કપ લઈને બા પાસે બેઠી.

"બા, કાલે કિશને ડોક્ટરની એપોઈન્ટમેન્ટ લીધી છે, એ તો તમને ખબર છે ને?" અંજલિએ હળવેથી પૂછ્યું.

શારદાબેન સહેજ ગભરાઈ ગયાં. "હેં? ડોક્ટર પાસે? અરે વહુ, મને કંઈ નથી થયું, એ તો બસ ક્યારેક ઉંમરના લીધે..."

અંજલિએ પ્રેમથી બાનો હાથ પોતાના હાથમાં લીધો અને હળવું સ્મિત કરીને કહ્યું, "બા, મને ખબર છે કે તમને કંઈ નથી થયું. તમારા અથાણાનો મસાલો અને વોટ્સએપ તો તમને એકદમ બરાબર યાદ રહે છે."

શારદાબેનનો ચહેરો પળવારમાં શરમથી લાલ થઈ ગયો. એમની આંખો નીચી થઈ ગઈ અને આંખના ખૂણા ભીના થઈ ગયા.

"અંજલિ... તને ખબર પડી ગઈ?" બાનો અવાજ ધ્રૂજી ગયો. "બેટા, તું કિશનને કહીશ તો નહીં ને? એ મારા પર ગુસ્સે થશે. મેં કોઈ ખરાબ ઈરાદાથી નહોતું કર્યું, બસ એની સાથે બેસવાનું મન થતું હતું એટલે..."

અંજલિએ તરત જ બાને ખભે હાથ મૂકીને શાંત કર્યાં. "બા, તમારે માફી માંગવાની કોઈ જરૂર નથી. હું એક દીકરી છું અને મા પણ છું, હું તમારી લાગણી સમજું છું. હું કિશનને ક્યારેય નહીં કહું કે તમે નાટક કરતા હતા. પણ કાલે આપણે ડોક્ટર પાસે જવાની પણ જરૂર નથી."

એ રાત્રે બધા સૂઈ ગયા પછી, અંજલિ કિશન પાસે બેઠી.

"કિશન, કાલે ડોક્ટરની એપોઈન્ટમેન્ટ કેન્સલ કરી દે," અંજલિએ શાંતિથી કહ્યું.

કિશને આશ્ચર્યથી જોયું. "કેમ? તું જ તો કહેતી હતી કે બા બધું ભૂલી જાય છે!"

"મેં છેલ્લા ચાર દિવસ બાનું પૂરું ધ્યાન રાખ્યું છે," અંજલિએ સમજદારીથી વાત મૂકી. "એમની યાદશક્તિ સાવ બરાબર છે. પણ તેં એક વાત નોંધ્યું? બા ફક્ત ત્યારે જ બધું ભૂલી જાય છે જ્યારે તું ઘરેથી નીકળવાની ઉતાવળમાં હોય છે અથવા તારા લેપટોપમાં વ્યસ્ત હોય છે."

કિશન થોડી ક્ષણ સુધી ચૂપ રહ્યો. "મતલબ?"

"મતલબ એ કે બાને ડોક્ટરની કે દવાની નહીં, તારા સમયની જરૂર છે, કિશન," અંજલિએ ધીમેથી કહ્યું. "આખો દિવસ ઘરમાં રહીને એ એકલા પડી જાય છે. તું રોજ સવારે અને રાત્રે માત્ર પંદર મિનિટ ફોન અને લેપટોપ બાજુ પર મૂકીને એમની સાથે ચા પીને બેસે ને, તો એમની આ ભૂલવાની બીમારી આપોઆપ મટી જશે."

કિશન કંઈ બોલી ન શક્યો. તેને છેલ્લા કેટલાક મહિનાઓની પોતાની દોડધામ યાદ આવી ગઈ. ખરેખર, તે ક્યારેય બાની પાસે શાંતિથી બેઠો જ નહોતો!

બીજા દિવસે શુક્રવારે સવારે, કિશન રોજ કરતાં વીસ મિનિટ વહેલો ઉઠી ગયો. તે તૈયાર થયા વગર જ બાલ્કનીમાં જઈને બાની બાજુમાં બેઠો, હાથમાં ચાના બે કપ લઈને.

"બા, આજે મેં ઓફિસમાં કહી દીધું છે કે હું મોડો આવીશ," કિશને હસીને બાના હાથમાં કપ આપતા કહ્યું. "ચાલો, આજે તમે તમારા પિયરની જૂની વાતો સંભળાવો ને, બહુ સમયથી સાંભળી નથી."

શારદાબેનની આંખોમાં આનંદના આંસુ આવી ગયાં. એમણે રસોડાના દરવાજા પાસે ઊભેલી અંજલિ સામે જોયું. અંજલિએ હસીને આંખના ઈશારાથી બધું બરાબર હોવાની ખાતરી આપી.

એ દિવસ પછી શારદાબેને ક્યારેય કશું જ ભૂલવાનું નાટક ન કરવું પડ્યું.


જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.