વૃદ્ધ મા-બાપને ફરવા લઈ જવાની જીદમાં પતિએ પત્ની સામે કેમ કરી આટલી મોટી ભૂલ...

"તું પેમેન્ટ કેમ અટકાવી રહી છે, અદિતિ? સ્ક્રીન પર માત્ર બે મિનિટનો સમય બાકી છે. જો આ ટિકિટો કેન્સલ થઈ જશે તો ફરીથી આટલું સસ્તું પેકેજ નહીં મળે!"

સાગરનો અવાજ દીવાનખંડમાં તીવ્ર બની ગયો હતો. લેપટોપની સ્ક્રીન પર ફ્લાઇટ અને રિસોર્ટના બુકિંગનું છેલ્લું પેજ ખૂલેલું હતું.

અદિતિએ આગળ વધીને સાગરનો હાથ માઉસ પરથી હટાવી દીધો. તેનો ચહેરો ચિંતા અને અકળામણથી ખેંચાયેલો હતો. "સાગર, હું પેમેન્ટ એટલે રોકી રહી છું કારણ કે હું આપણા ચાર વર્ષના આરવ અને છ વર્ષની રિયાને સાત દિવસ માટે ઘરમાં બીજાના ભરોસે મૂકીને ક્યાંય નથી જવાની. તારે બા-બાપુજીને ફરવા લઈ જવા હોય તો તું ખુશીથી જા, પણ હું બાળકો વગર આ વેકેશનમાં નહીં આવી શકું."

સાગરે ગુસ્સામાં લેપટોપનું ઢાંકણું ધડાકાભેર બંધ કરી દીધું. તેનો ચહેરો ક્રોધથી લાલ થઈ ગયો હતો.

"અદિતિ, તારી આ જ તકલીફ છે!" સાગરે સોફા પરથી ઊભા થઈને આંગળી ચીંધી. "જ્યારે પણ મારા પરિવારની કે મારા મા-બાપની વાત આવે, ત્યારે તારી પાસે બહાનાઓનો ઢગલો તૈયાર હોય છે! બાપુજી હમણાં જ હૃદયની બીમારીમાંથી બહાર આવ્યા છે. ડૉક્ટરે કહ્યું છે કે એમના શરીરમાં હવે મુસાફરી કરવાની તાકાત માંડ બે-ત્રણ વર્ષ બચી છે. આખી જિંદગી એમણે આપણા માટે ઢસરડા કર્યા, ક્યારેય વિમાનમાં પગ નથી મૂક્યો. મેં મહિનાઓથી આ પાંચ દિવસની ટૂરનું પ્લાનિંગ કર્યું હતું કે એમને એક શાંત, સુંદર જગ્યાએ લઈ જઈને સુખ આપું. અને તું બાળકોનું નાટક લઈને બેસી ગઈ?"

"હું નાટક નથી કરી રહી, સાગર!" અદિતિની આંખોમાં આંસુ ધસી આવ્યા. "તમે એને નાટક કહો છો? આરવ હજુ માંડ ચાર વર્ષનો છે. ગયા મહિને જ એને શ્વાસની તકલીફ થઈ હતી અને રાત્રે ત્રણ વાગ્યે આપણે એને નેબ્યુલાઇઝર આપવા દોડ્યા હતા. એ મારી હાજરી વગર રાત્રે ઊંઘતો પણ નથી. અને રિયાની આવતા અઠવાડિયે શાળાની પરીક્ષાઓ છે. તમે કહો છો કે હું આ બંને નાના જીવને તમારી વૃદ્ધ ફોઈના ભરોસે મૂકીને સાતસો કિલોમીટર દૂર પહાડોમાં મોજ કરવા જાઉં? ત્યાં જઈને પણ હું શું ખુશ રહી શકીશ? મારો જીવ તો અહીં ઘરમાં જ લટકેલો રહેશે!"

"બાળકોને કંઈ નહીં થાય, અદિતિ! ફોઈ સાચવી લેશે," સાગરે અધીરાઈથી દલીલ કરી. "અને જો આપણે બાળકોને સાથે લઈ જઈશું, તો એ બા-બાપુજી માટે વેકેશન નહીં પણ માથાનો દુખાવો બની જશે! તને ખબર છે ને કે નાના બાળકો સાથે મુસાફરી કરવી એટલે શું? આખો દિવસ હોટલના રૂમમાં એમનું દૂધ અને ખીચડી બનાવવામાં નીકળી જશે. બા આખી ટ્રીપમાં બાળકો પાછળ દોડતાં રહેશે. હું ઇચ્છું છું કે બા-બાપુજી આ પાંચ દિવસ કોઈ પણ જવાબદારી વગર, રાજાની જેમ આરામ કરે. શું હું મારા મા-બાપ માટે આટલો વિચાર પણ ન કરી શકું?"

"અને હું મારા બાળકો માટે વિચારું તો હું ગુનેગાર બની ગઈ?" અદિતિનો અવાજ ધ્રૂજી ઊઠ્યો. "તમને તમારા મા-બાપ પ્રત્યે પ્રેમ છે એ હું સમજુ છું, અને હું એનો આદર કરું છું. પણ હું એક મા છું, સાગર. પોતાના ધાવણા બાળકને મૂકીને ફરવા જવાનું સુખ કોઈ મા માટે સુખ નથી હોતું, એ માનસિક ત્રાસ હોય છે. જો હું ત્યાં તમારી સાથે આવીશ, તો દર અડધા કલાકે ફોન કરતી રહીશ, રડતી રહીશ. શું એનાથી બા-બાપુજી ખુશ થશે?"

બંનેનો અવાજ એટલો મોટો થઈ ગયો હતો કે બાજુના ઓરડામાંથી સિત્તેર વર્ષના ધીરજભાઈ અને સરલાબેન ધીમા પગલે બહાર આવ્યા.

ધીરજભાઈના હાથમાં લાકડી હતી અને સરલાબેનના ચહેરા પર એક ઊંડો સંકોચ હતો.

"સાગર... બેટા," ધીરજભાઈએ ધીમા અવાજે સાદ પાડ્યો.

રૂમમાં અચાનક સન્નાટો છવાઈ ગયો. સાગરે ક્ષોભ અનુભવતાં નીચું જોઈ લીધું. અદિતિએ ઝડપથી પોતાની સાડીના છેડાથી આંસુ લૂછી નાખ્યા.

"બાપુજી, તમે કેમ જાગી ગયા? સુઈ જાઓ ને," સાગરે વાત સંભાળવાનો પ્રયત્ન કર્યો.

ધીરજભાઈ સોફા પાસે આવ્યા અને શાંતિથી બેઠા. તેમણે સાગર સામે જોયું અને પછી અદિતિ સામે જોયું, જે હજુ પણ થરથર ધ્રૂજી રહી હતી.

"બેટા સાગર, અમે છેલ્લા અડધા કલાકથી તમારા બંનેની વાતો સાંભળી રહ્યા છીએ," ધીરજભાઈનો અવાજ ગંભીર પણ અત્યંત પ્રેમાળ હતો. "તેં અમારા માટે આટલો મોટો વિચાર કર્યો, વિમાનની ટિકિટો કરાવી, રિસોર્ટ બુક કરાવ્યો... આ જાણીને જ અમારું હૈયું ભરાઈ ગયું. પણ દીકરા, તું આ બધું કોના ભોગે કરી રહ્યો છે?"

"બાપુજી, હું તો ફક્ત તમારા સુખ માટે..." સાગરે બોલવાનો પ્રયત્ન કર્યો.

"સુખ?" વચ્ચે સરલાબેન બોલ્યા. સરલાબેન અદિતિ પાસે ગયા અને તેના માથા પર હાથ મૂક્યો. "સાગર, તું શું સમજે છે કે અમે અમારા વહાલા પૌત્ર-પૌત્રીને ઘરમાં રડતા મૂકીને પહાડોમાં જઈને સ્વર્ગનો અનુભવ કરીશું? જે ઘરમાં બાળકોની કિલકારીઓ ન હોય, એ ઘર પણ સૂનું લાગે છે, તો પછી અજાણી જગ્યાએ એમના વગર અમને કેમ ગમે?"

સરલાબેને સાગર તરફ ફરીને કહ્યું, "જ્યારે તું નાનો હતો સાગર, ત્યારે તારા બાપુજીને કંપની તરફથી કાશ્મીર જવાની મફત ટિકિટો મળી હતી. પણ તને ત્યારે તાવ આવતો હતો. મેં તારા બાપુજીને કહ્યું હતું કે હું મારા દીકરાને એકલો મૂકીને ક્યાંય નહીં આવું. અને તારા બાપુજીએ પણ એ ટ્રીપ હસતાં મોઢે જતી કરી હતી. એક મા માટે એના સંતાનની સુરક્ષા જ એનો સૌથી મોટો ધર્મ હોય છે. આજે અદિતિ જે કરી રહી છે, એ જ સાચી માની નિશાની છે. તું એના આ માતૃત્વને સ્વાર્થનું નામ કેવી રીતે આપી શકે?"

આ શબ્દો સાંભળીને સાગર સ્તબ્ધ થઈ ગયો. તેના મગજમાં ચડેલો ગુસ્સાનો પારો ક્ષણવારમાં ઓગળવા લાગ્યો.

ધીરજભાઈએ સાગરનો હાથ પકડ્યો. "બેટા, તું અમારી ઉંમર જોઈને ગભરાઈ ગયો છે કે અમે ક્યારેય ફરી નહીં જઈ શકીએ. પણ સાચું કહું તો, અમને વિમાનમાં બેસવાનો કે મોટા રિસોર્ટમાં સૂવાનો કોઈ મોહ નથી. અમારું અસલી તીર્થ તો આ ઘર છે જ્યાં અમે તમને બધાને સાથે હસતાં-રમતાં જોઈએ છીએ. જો તારે અમને સાચે જ ખુશી આપવી હોય, તો એ ખુશી આખા પરિવારની હોવી જોઈએ, કોઈના દિલને દુભવીને નહીં."

અદિતિની આંખોમાંથી ફરીથી આંસુ વહી નીકળ્યા, પણ આ વખતે એ આંસુ સાસુ-સસરાના આ અગાધ પ્રેમના હતા. તે સરલાબેનના ખભા પર માથું મૂકીને રડી પડી.

સાગર પોતાનું માથું પકડીને બેસી ગયો. તેને પોતાની ભૂલ સમજાઈ ગઈ હતી. તે પિતાના સુખની ચિંતામાં એટલો આંધળો થઈ ગયો હતો કે તે પોતાની પત્નીની એક મા તરીકેની લાચારી અને કુદરતી મમતાને જોઈ જ ન શક્યો. તેને સમજાયું કે પરિવારને સુખ આપવાના ચક્કરમાં તે પરિવારના પાયાને જ હચમચાવી રહ્યો હતો.

સાગર ઊભો થયો અને અદિતિ પાસે ગયો.

"અદિતિ, મને માફ કરી દે," સાગરનો અવાજ ભરેલો હતો. "હું ભાવુકતામાં એટલો વહી ગયો હતો કે હું તારી ચિંતાને સમજવાની જગ્યાએ તારા પર આક્ષેપો કરવા લાગ્યો. તું બિલકુલ સાચી છે. બાળકોને મૂકીને જવામાં કોઈ સુખ નથી."

ધીરજભાઈ ખડખડાટ હસી પડ્યા. "તો પછી આ સમસ્યાનો કોઈ રસ્તો કાઢીએ?"

બધાએ આશ્ચર્યથી ધીરજભાઈ સામે જોયું.

"સાગર, પેલા દૂરના પહાડોમાં ફ્લાઇટ પકડીને જવાની કોઈ જરૂર નથી," ધીરજભાઈએ પ્રેમથી કહ્યું. "આપણા શહેરથી માત્ર બે કલાકના અંતરે પેલું શાંત સરોવર અને પ્રકૃતિની વચ્ચે આવેલું એક સુંદર રિસોર્ટ છે. આપણે આપણી પોતાની મોટી ગાડીમાં જઈશું. સવારે નિરાંતે નીકળીશું, રસ્તામાં જ્યાં મન થાય ત્યાં ગાડી ઊભી રાખીને ચા-નાસ્તો કરીશું. બાળકો પણ આપણી સાથે રમશે, આરવને કોઈ તકલીફ પણ નહીં થાય અને રિયાની પરીક્ષાની તૈયારી પણ ત્યાં શાંત વાતાવરણમાં થઈ જશે. બોલો, આ વિચાર કેવો છે?"

સરલાબેને તાત્કાલિક ટેકો આપ્યો, "આ વિચાર સો ટકા સાચો છે! હું ગાડીમાં બેસીને રિયાને વાર્તાઓ સંભળાવીશ અને આરવ માટે ઘરેથી ગરમ નાસ્તો બાંધી લઈશ."

અદિતિના ચહેરા પર એક અદ્ભુત રાહત અને ખુશીની ચમક આવી ગઈ. તેણે સાગર સામે જોયું, સાગરની આંખોમાં પણ હવે કોઈ અસંતોષ નહોતો, માત્ર પિતાની શાણપણ ભરેલી સમજાવટ પ્રત્યેનો આદર હતો.

સાગરે લેપટોપ ફરીથી ખોલ્યું. તેણે પેલી મોંઘી અને જોખમી ટિકિટોનું પેજ બંધ કરી દીધું અને નજીકના પ્રકૃતિ રિસોર્ટમાં આખા પરિવાર માટે બે મોટા કનેક્ટિંગ રૂમ બુક કરી લીધા.

તે રાત્રે ઘરમાંથી અહંકાર અને આક્ષેપોનો ભાર સાવ હળવો થઈ ગયો હતો. સાચું સુખ એ બીજા પર થોપવામાં નથી હોતું, પણ એકબીજાની મર્યાદાઓ અને લાગણીઓને સાચવીને સાથે ચાલવામાં હોય છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.