એનું નામ રોશન હતું, અને ખરેખર એના હાથે બનેલી વાનગીઓ ચાખનારાઓના જીવનમાં રોશન તેજ પથરાઈ જતું. એના ચહેરા પર હંમેશા એક મૃદુ સ્મિત રહેતું, પણ એ સ્મિત પાછળ ક્યાંક એક ઊંડી શાંતિ હતી, એક ન કહેવાયેલી કથાનું વજન હતું. મોટાભાગના લોકો તેને એના સ્ટાઇલિશ રેસ્ટોરન્ટ્સ, એના પ્રખ્યાત શો અને એના નવીનતમ ફૂડ ફ્યુઝન માટે જ જાણતા હતા, પણ બહુ ઓછા લોકો જાણતા હતા કે રોશનની વાસ્તવિક તાકાત ક્યાંથી આવતી હતી, અને એની રસોઈ પાછળની સાચી પ્રેરણા શું હતી.
રોશનનું બાળપણ એક નાના, સાધારણ પરિવારમાં વીત્યું હતું. એના પિતા એક કારખાનામાં મજૂરી કરતા અને માતા ગૃહણી હતા. ઘરની આર્થિક સ્થિતિ હંમેશા તંગ રહેતી. રોશનને નાનપણથી જ રસોઈનો શોખ હતો. એ કલાકો સુધી રસોડામાં તેની માતાને મદદ કરતો, નવા પ્રયોગો કરતો. એના સપના મોટા હતા – એ દુનિયાના શ્રેષ્ઠ શેફ બનવા માંગતો હતો, વિદેશી વાનગીઓ શીખીને પોતાની આગવી ઓળખ બનાવવી હતી. એણે ફૂડ ટેકનોલોજીનો અભ્યાસ કરવાનું પણ વિચાર્યું હતું, પણ કિસ્મતે કંઈક અલગ જ લખ્યું હતું.
એક દિવસ એના પિતાને અચાનક ગંભીર બીમારી લાગુ પડી. ઘરની જવાબદારીનો ભાર રોશનના નાજુક ખભા પર આવી પડ્યો. એ સમયે એનાથી નાની એક બહેન હતી જે ભણવામાં ખૂબ હોશિયાર હતી અને એને ડોક્ટર બનવું હતું. રોશનને લાગતું કે બહેનનું સપનું પૂરું થાય એ વધારે જરૂરી છે. પોતાના સપનાને કોરાણે મૂકી, એણે ફૂડ ટેકનોલોજીનો કોર્સ છોડી દીધો અને એક નાની હોટેલમાં સહાયક રસોઈયા તરીકે કામ કરવાનું શરૂ કર્યું. પગાર ઓછો હતો, પણ એમાંથી ઘર ચાલી શકે એમ હતું. દિવસભર એ ગરમ રસોડામાં ઊભો રહી, વાસણો સાફ કરતો, શાક સુધારતો, પણ સાંજે ઘરે આવીને એ હંમેશા પરિવાર માટે ખાસ કંઈક બનાવતો.
એનું ઘરનું રસોડું એના માટે એક શાંત મંદિર જેવું હતું. દિવસભરની થકાવટ પછી પણ એ થાક્યા વગર માતાને પૂછતો, “આજે શું બનાવીએ?” એની માતા જાણતી હતી કે રોશનને બહારની દુનિયામાં મોટા શેફ બનવાનું સપનું છે, પણ એણે ક્યારેય એ સપનાની વાત ઘરમાં ફરી કરી નહિ. એ માત્ર પોતાના પિતાના ઇલાજ અને બહેનના ભણતરની ચિંતા કરતો. એની બહેન, પ્રિયા, જ્યારે રાત્રે મોડે સુધી વાંચતી ત્યારે એ ચૂપચાપ રસોડામાં જઈને એના માટે ગરમ દૂધ કે મગફળીનો શીરો બનાવતો, જેથી એને તાકાત મળે. એને ખબર હતી કે એના આ મૌન પ્રયાસો પરિવારને કેટલો ટેકો આપી રહ્યા છે.