મીરાના હાથમાં બેંક સ્ટેટમેન્ટ હતું, અને તેની આંખો એક જ લાઈન પર ચોંટી ગઈ હતી. દર મહિનાની દસ તારીખ, નિયમિત રૂપે, 5000 રૂપિયાનો એક ડેબિટ. ‘જય ટ્રાન્સફર’ – આટલું જ લખેલું હતું. કોને ટ્રાન્સફર? કયા જય? તેનો પતિ જયદીપ, છેલ્લા પાંચ વર્ષથી જાણે એક પથ્થરની મૂર્તિ બની ગયો હતો. તેમની દસ વર્ષની દીકરી દિયાના અવસાન પછી, ઘરના ખુશીના રંગો ક્યાંક અદૃશ્ય થઈ ગયા હતા. ધીરે ધીરે બંને વચ્ચે એક અદ્રશ્ય દીવાલ બની ગઈ હતી. પણ આ 5000 રૂપિયા? એક અણગમતી શંકાનું ઝેર તેના મગજમાં ધીમે ધીમે ભળવા લાગ્યું. શું જયદીપ તેને છેતરી રહ્યો હતો? શું કોઈ બીજી સ્ત્રી તેના જીવનમાં આવી ગઈ હતી? આ વિચાર આવતા જ તેના હૃદયમાં એક તીક્ષ્ણ ચૂંક ઉપડી. આંખો સામે ધુમ્મસ છવાઈ ગયું. તેણે નક્કી કરી લીધું, આ રહસ્યનો પડદો ઉચકવો જ પડશે.
બીજા દિવસે સવારથી જ મીરાના મનમાં ભારે ઉથલપાથલ ચાલતી હતી. જયદીપ સામાન્ય રીતે જેમ ઓફિસ ગયો, તેમ જ ગયો. પણ મીરાની નજર આજે તેની દરેક હિલચાલ પર હતી. તેની ચાલ, તેની ગાડીની દિશા, બધું જ તેને શંકાસ્પદ લાગતું હતું. પાછલા કેટલાક મહિનાથી તે મનોમન આ રહસ્યને ઉકેલવા પ્રયત્ન કરી રહી હતી, પણ જયદીપનો મૂક સ્વભાવ તેને કંઈ પણ પૂછવાથી રોકતો હતો. દિયાના ગયા પછી તેણે જયદીપને હસતા કે ખુશ જોયો જ નહોતો. તે ક્યાંય જતો પણ નહોતો. ઓફિસ અને ઘર, બસ આટલું જ તેનું વિશ્વ. તો આ 5000 રૂપિયા ક્યાં જતા હતા?
આજે તેણે મક્કમ નિર્ધાર કરી લીધો હતો. બપોરના સમયે, જયદીપ લંચ માટે નીકળ્યો. મીરાએ ઝડપથી પોતાની સ્કૂટી કાઢી. “હવે જોઉં છું, ક્યાં છુપાવ્યું છે તે રહસ્ય,” તેણે મનોમન બબડ્યું.
જયદીપની ગાડી શહેરના મુખ્ય રસ્તાઓ છોડી, અંદરની ગલીઓમાં પ્રવેશી. મીરા તેની પાછળ અંતર રાખીને ચાલતી હતી, જેથી તે તેને જોઈ ન શકે. આ ગલીઓ જૂની અને ગીચ વસ્તીવાળી હતી. જૂના જમાનાના લાકડાના મકાનો, ભીડવાળા બજાર, અને રસ્તા પર રમતા બાળકો. મીરાને આશ્ચર્ય થયું કે જયદીપ અહીં ક્યાં જઈ રહ્યો હતો. આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.xyz પર વાંચી રહ્યા છો.
એક જૂના, સહેજ જર્જરિત મકાન પાસે જયદીપની ગાડી ઉભી રહી. મકાનનો રંગ ઉખડી ગયો હતો, પણ તેના પ્રવેશદ્વાર પર એક જૂનું પાટિયું લટકતું હતું, જેના પર ઝાંખા અક્ષરોમાં કંઈક લખેલું હતું. જયદીપ ગાડીમાંથી ઉતરી, અંદર ગયો. મીરાએ ઝડપથી પોતાની સ્કૂટી થોડે દૂર પાર્ક કરી અને છુપાઈને નિરીક્ષણ કરવા લાગી. તેનું હૃદય જાણે ડ્રમ વગાડી રહ્યું હતું. કદાચ હવે તેના બધા પ્રશ્નોના જવાબ મળવાના હતા.
થોડીવાર રાહ જોયા પછી, મીરા ધીમેથી તે મકાન તરફ આગળ વધી. અંદરથી બાળકોનો કલરવ સંભળાતો હતો, સાથે કોઈ પુરુષનો અવાજ પણ આવી રહ્યો હતો. “અહીં બાળકો ક્યાંથી?” તેને આશ્ચર્ય થયું. તેણે દાદર ચડ્યા અને દરવાજામાંથી ડોકિયું કર્યું.
અંદરનો નજારો જોઈને મીરાના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. એક મોટો હોલ હતો, જ્યાં લગભગ વીસ-પચીસ બાળકો જમીન પર બેઠા હતા. તેમની સામે એક થાળીમાં દાળ-ભાત અને શાક પીરસવામાં આવી રહ્યું હતું. અને જે વ્યક્તિ તેમને પ્રેમથી જમાડી રહ્યો હતો, વાતો કરી રહ્યો હતો, એ બીજું કોઈ નહીં, તેનો પતિ જયદીપ હતો. તેના ચહેરા પર એક સ્મિત હતું, જે મીરાએ દિયાના અવસાન પછી ક્યારેય જોયું નહોતું. એ સ્મિતમાં નિર્મળતા હતી, પ્રેમ હતો, સંતોષ હતો.
મીરાની નજર અચાનક હોલના બીજા છેડે લાગેલા એક બોર્ડ પર પડી. તેના પર મોટા અક્ષરોમાં લખેલું હતું: “દિયા આશ્રમ”.