ગરીબ પિતા પાસે દીકરાની દવાની ફીના પૈસા નહોતા અને આખી રાત રડતો રહ્યો, પણ સવારે અચાનક એક અજાણ્યા વ્યક્તિએ આવીને...

આ દુનિયામાં એવા કેટલાય લોકો છે જેઓ ભલે આર્થિક રીતે ગરીબ હોય, પણ તેમનું દિલ કોઈ રાજા કરતાં પણ મોટું હોય છે. મધ્ય ગુજરાતના એક નાના અને ધમધમતા શહેરમાં શાંતિલાલ નામના એક આધેડ વયના વ્યક્તિ રહેતા હતા. શાંતિલાલ શહેરના એક મુખ્ય ચાર રસ્તા પાસે નાની એવી શાકભાજીની અને ક્યારેક સવારના સમયે પૌઆ-જલેબીની લારી ચલાવીને પોતાનું ગુજરાન ચલાવતા હતા. તેમની કમાણી બહુ મર્યાદિત હતી, માંડ એટલા પૈસા મળતા કે ઘરનું ભાડું ભરાય અને ઘરમાં બે ટંક ચૂલો સળગી શકે. તેમ છતાં શાંતિલાલના ચહેરા પર ક્યારેય કોઈ ફરિયાદ નહોતી અને તેઓ હંમેશા ભગવાનનો આભાર માનતા હતા.

શાંતિલાલના પરિવારમાં તેમના પત્ની ગીતાબેન અને એક નાનો આઠ વર્ષનો દીકરો આયુષ હતો. આયુષ ભણવામાં ખૂબ જ તેજસ્વી હતો અને શાંતિલાલના જીવનનું એકમાત્ર સપનું એ હતું કે તેમનો દીકરો મોટો થઈને ખૂબ ભણે અને મોટો માણસ બને. આ સપનાને પૂરું કરવા માટે શાંતિલાલ સવારના ચાર વાગ્યાથી ઉઠીને રાતના નવ વાગ્યા સુધી સતત લારી પર પરસેવો પાડતા હતા. તેમની આ પ્રામાણિકતા અને સેવાભાવના કારણે આસપાસના લોકો પણ તેમને ખૂબ જ આદર આપતા હતા.

શાંતિલાલના જીવનનો એક પાકો નિયમ હતો જે તેમણે વર્ષોથી ક્યારેય તોડ્યો નહોતો. તેઓ દરરોજ પોતાની આખા દિવસની કમાણીમાંથી દસ રૂપિયાની એક નોટ અજાણ્યા અને ભૂખ્યા લોકો માટે અલગ કાઢીને ગલ્લાના એક ખૂણામાં મૂકી દેતા હતા. ભલે કોઈ દિવસ કમાણી ઓછી થઈ હોય કે ઘરમાં કોઈ વસ્તુની તંગી હોય, પણ એ દસ રૂપિયાના નિયમમાં ક્યારેય કોઈ ફેરફાર થતો નહોતો. જ્યારે પણ લારી પર કોઈ લાચાર, અશક્ત કે ભૂખ્યો માણસ આવી ચડતો, ત્યારે શાંતિલાલ એ ભેગા થયેલા પૈસામાંથી તેને પેટ ભરીને ગરમ જમાડતા હતા અને તેમના આ સત્કર્મની ખબર તેમના પત્ની સિવાય બીજા કોઈને નહોતી.

સમય તેની ગતિએ વહી રહ્યો હતો અને શાંતિલાલની જિંદગી પણ આ જ સંઘર્ષ અને સંતોષ સાથે આગળ વધી રહી હતી. પણ કુદરત ક્યારે કોની કેવી પરીક્ષા લેશે તે કોઈ જાણી શકતું નથી. વર્ષાઋતુના દિવસો હતા અને અચાનક એક દિવસ વાતાવરણ ખૂબ જ ખરાબ થઈ ગયું. સતત ત્રણ દિવસ સુધી મુસળધાર વરસાદ પડવાને કારણે શાંતિલાલની લારી બિલકુલ બંધ રહી. ઘરમાં જે થોડીઘણી બચત હતી તે બધી જ ખાવાપીવાની ચીજવસ્તુઓ લાવવામાં અને ઘરના નાના-મોટા ખર્ચમાં વપરાઈ ગઈ.

બરાબર એ જ કપરા સમયે એક રાત્રે અચાનક આયુષની તબિયત ખૂબ જ લથડી ગઈ. તેને અચાનક બહુ જ તીવ્ર તાવ આવી ગયો અને તેનું આખું શરીર ફણગાની જેમ સળગવા લાગ્યું. તે શ્વાસ લેવામાં પણ તકલીફ અનુભવી રહ્યો હતો અને તાવના કારણે ભાન ગુમાવી રહ્યો હતો. ગીતાબેન દીકરાની આ હાલત જોઈને ચોધાર આંસુએ રડવા લાગ્યા. શાંતિલાલે જરાય સમય બગાડ્યા વિના આયુષને પોતાના હાથમાં ઊંચકી લીધો અને ધોધમાર વરસાદની વચ્ચે જ નજીકની એક ખાનગી હોસ્પિટલ તરફ દોડ્યા.

હોસ્પિટલ પહોંચતા જ ડોક્ટરે તાત્કાલિક આયુષની તપાસ શરૂ કરી દીધી. તપાસ કર્યા પછી ડોક્ટરના ચહેરા પર ચિંતાની રેખાઓ સ્પષ્ટ દેખાઈ રહી હતી. તેમણે શાંતિલાલને પોતાની કેબિનમાં બોલાવ્યા અને ગંભીર અવાજે કહ્યું કે તમારા દીકરાને ઇન્ફેક્શન ખૂબ વધી ગયું છે અને તાવ મગજમાં ચડી ગયો છે. અત્યારે જ તેને દાખલ કરીને મોંઘા ઈન્જેક્શન આપવા પડશે. તમારે તાત્કાલિક મેડિકલ સ્ટોર અને એડમિશન ફી પેટે પાંચ હજાર રૂપિયા જમા કરાવવા પડશે, તો જ અમે આગળની સારવાર શરૂ કરી શકીશું.

ડોક્ટરના મોંએથી પાંચ હજાર રૂપિયાની રકમ સાંભળતા જ શાંતિલાલના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. તેમના ખિસ્સામાં અત્યારે માંડ બસો-ત્રણસો રૂપિયા પડ્યા હતા. ત્રણ દિવસથી લારી બંધ હોવાને કારણે ઘરમાં પણ એક રૂપિયો બચ્યો નહોતો. શાંતિલાલે ડોક્ટર સામે હાથ જોડ્યા અને કાલાવાલા કરતા કહ્યું કે સાહેબ, તમે સારવાર શરૂ કરો, હું ગમે તેમ કરીને સવાર સુધીમાં પૈસાની વ્યવસ્થા કરી આપીશ. પણ હોસ્પિટલના નિયમો કડક હોવાથી ડોક્ટરે સ્પષ્ટ ના પાડી દીધી અને કહ્યું કે પૈસા વગર ઈન્જેક્શન નહીં મળી શકે.

લાચાર અને નિરાશ થયેલા શાંતિલાલ હોસ્પિટલની બહાર આવ્યા. આટલી મોડી રાત્રે અડધા અંધકારમાં પાંચ હજાર રૂપિયા ક્યાંથી લાવવા તે મોટો પ્રશ્ન હતો. તેમણે પોતાના બે-ત્રણ પરિચિત મિત્રોને ફોન કરવાનો પ્રયત્ન કર્યો, પણ ક્યાં તો ફોન ન લાગ્યા અથવા તો કોઈએ આટલી રાત્રે પૈસા આપવાની અસમર્થતા દર્શાવી. કોઈ રસ્તો ન દેખાતા શાંતિલાલ અત્યંત ભારે હૈયે અને રડતી આંખે પાછા પોતાના ઘર તરફ દોડ્યા કે કદાચ ઘરમાં ક્યાંક ભૂલથી કોઈ પૈસા રહી ગયા હોય તો તે લઈ આવે.

જ્યારે તેઓ હાંફતા-હાંફતો પોતાના ઘરના આંગણામાં પહોંચ્યા, ત્યારે આખું ઘર અંધકારમાં ડૂબેલું હતું અને વરસાદ થોડો ધીમો પડ્યો હતો. શાંતિલાલ ઘરમાં જઈને કબાટના ખાના અને જૂના ડબ્બા ફંફોસવા લાગ્યા, પણ તેમના હાથમાં નિરાશા સિવાય કંઈ ન આવ્યું. તેઓ પોતાના નસીબ પર અને પોતાની લાચારી પર સોફા પર બેસીને માથું પકડીને ધ્રુસકે-ધ્રુસકે રડી પડ્યા. તેમને લાગતું હતું કે જે ઈશ્વર પર તેમણે આખી જિંદગી ભરોસો રાખ્યો, તે જ ઈશ્વરે આજે તેમના એકના એક દીકરાના મુશ્કેલ સમયે સાથ છોડી દીધો.

બરાબર એ જ સમયે, રાતના આશરે બે વાગ્યાની આસપાસ ઘરના મુખ્ય દરવાજે કોઈએ સાંકળ ખખડાવી. શાંતિલાલે આશ્ચર્ય અને ભય સાથે જઈને દરવાજો ખોલ્યો તો સામે એક અજાણ્યા સાધુ મહારાજ ઊભા હતા. તેમના વસ્ત્રો ભીના હતા, પણ તેમના ચહેરા પર એક અનોખું અને દિવ્ય તેજ હતું. શાંતિલાલ કંઈ પૂછે તે પહેલાં જ એ સાધુએ સ્મિત સાથે પૂછ્યું કે શાંતિલાલ, ઓળખ્યો મને? તમે કદાચ ભૂલી ગયા હશો, પણ વર્ષો પહેલાં જ્યારે હું સાવ અસહાય અને ભૂખ્યો આ શહેરમાં ભટકતો હતો, ત્યારે તમારી આ જ લારી પર તમે મને પ્રેમથી બોલાવીને પેટ ભરીને મફત જમાડ્યો હતો અને મારી ખુદ્દારીને જાળવી રાખી હતી.

શાંતિલાલ ભૂતકાળની વાતો યાદ કરવાના મૂડમાં નહોતા, તેમનું મન તો હોસ્પિટલમાં જ પડ્યું હતું. તેમણે રડતા અવાજે કહ્યું કે મહારાજ, આજે મારો દીકરો હોસ્પિટલમાં જિંદગી અને મોતની વચ્ચે ઝોલા ખાઈ રહ્યો છે. મારી પાસે તેની સારવાર માટે પાંચ હજાર રૂપિયા નથી અને હું સાવ બરબાદ થઈ ગયો છું. અત્યારે હું તમારી કોઈ સેવા કરી શકું તેમ નથી, કૃપા કરીને મને માફ કરો.

શાંતિલાલની વાત સાંભળીને સાધુના ચહેરા પર કોઈ આશ્ચર્ય ન થયું. તેમણે શાંતિથી પોતાના ખભા પર લટકતી એક જૂની કાપડની થેલી ઉતારી અને શાંતિલાલના હાથમાં મૂકી દીધી. સાધુએ અત્યંત પ્રેમાળ અને ગંભીર અવાજે કહ્યું કે શાંતિલાલ, આ થેલી ખોલો અને અંદર જુઓ. શાંતિલાલે ધ્રુજતા હાથે એ થેલી ખોલી તો તેમની આંખો ફાટી ગઈ. એ થેલીની અંદર પાંચસો-પાંચસો રૂપિયાની બરાબર દસ નોટો, એટલે કે પૂરેપૂરા પાંચ હજાર રૂપિયા રોકડા રાખેલા હતા.

શાંતિલાલ સાવ સ્તબ્ધ થઈ ગયા અને પૂછવા લાગ્યા કે મહારાજ, આટલી મોટી રકમ તમારી પાસે ક્યાંથી અને મને કેમ આપી રહ્યા છો? ત્યારે સાધુએ શાંતિલાલના ખભા પર હાથ મૂક્યો અને કહ્યું કે શાંતિલાલ, આ કોઈ ચમત્કાર નથી. તું રોજ તારી કમાણીમાંથી જે દસ રૂપિયા અજાણ્યા ભૂખ્યા લોકો માટે અલગ રાખતો હતો ને, આ એ જ તારા પવિત્ર દસ રૂપિયા છે જે આજે તારા સંકટના સમયે ભગવાને વ્યાજ સાથે પાછા મોકલ્યા છે. ઈશ્વર કોઈની પણ સેવા ક્યારેય ઉધાર રાખતો નથી. તું તાત્કાલિક હોસ્પિટલ દોડ અને દીકરાનો જીવ બચાવ.

આટલું સાંભળતા જ શાંતિલાલના હૃદયમાં એક નવી ઉર્જાનો સંચાર થયો. તેઓ સાધુ મહારાજના પગે પડવા માટે નીચે નમ્યા, પણ જેવા તેઓ ઊભા થયા તો આંગણામાં કોઈ નહોતું. એ સાધુ ક્યાં ગાયબ થઈ ગયા તે ખબર જ ન પડી. શાંતિલાલને પાકો અહેસાસ થઈ ગયો કે ભગવાન પોતે જ કોઈને કોઈ રૂપે તેમની વહારે આવ્યા છે. તેઓ એક ક્ષણ પણ ગુમાવ્યા વિના પૈસા લઈને હોસ્પિટલ તરફ દોડ્યા અને કાઉન્ટર પર પાંચ હજાર રૂપિયા જમા કરાવી દીધા.

પૈસા જમા થતાં જ ડોક્ટરોએ તાત્કાલિક આયુષની ટ્રીટમેન્ટ અને ઈન્જેક્શન આપવાનું શરૂ કરી દીધું. આખી રાત શાંતિલાલ અને ગીતાબેન આઈસીયુની બહાર હાથ જોડીને બેઠા રહ્યા. સવારનો પહેલો કિરણ જ્યારે હોસ્પિટલના કાચમાંથી અંદર આવ્યો, ત્યારે ડોક્ટર કેબિનમાંથી બહાર આવ્યા અને તેમના ચહેરા પર એક સંતોષકારક સ્મિત હતું. તેમણે શાંતિલાલ પાસે આવીને કહ્યું કે અભિનંદન, તમારા દીકરાનો તાવ હવે સાવ ઉતરી ગયો છે અને તે ભાનમાં આવી ગયો છે. હવે તે જોખમથી સાવ બહાર છે.

આ સાંભળતા જ ગીતાબેન અને શાંતિલાલના આંખોમાંથી ખુશીના આંસુ વહી નીકળ્યા. શાંતિલાલે હોસ્પિટલના લોબીમાં રાખેલી ભગવાનની મૂર્તિ સામે જોયું અને મનોમન સાષ્ટાંગ પ્રણામ કર્યા. તેમને સમજાઈ ગયું કે જિંદગીમાં કરેલું નાનું સત્કર્મ પણ ક્યારેય ખાલી જતું નથી અને મુશ્કેલીના સમયે તે વ્યાજ સાથે પાછું વળે છે. દીકરાનો નવો જિંદગી મળવાને કારણે શાંતિલાલનો ઈશ્વર અને તેમની ન્યાયપ્રણાલી પરનો વિશ્વાસ હંમેશ માટે અડગ અને દ્રઢ થઈ ગયો.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.