અલ્ઝાઈમરની બીમારીમાં બધું જ ભૂલી ચૂકેલા પ્રખ્યાત લેખક પિતાના રૂમમાંથી મળ્યું એવું અધૂરું પુસ્તક, જે જોઈને કરોડપતિ દીકરો ધ્રુસ્કે ધ્રુસ્કે રડી પડ્યો!

શહેરના એક એકાંત અને શાંત વિસ્તારમાં આવેલો એક મોટો બંગલો આજે એક વિચિત્ર મૌન અનુભવી રહ્યો હતો. આ બંગલાની અંદર ચારેય તરફ પુસ્તકોની મોટી મોટી કબાટો ગોઠવાયેલી હતી. આ ઘર બીજા કોઈનું નહીં પણ ગુજરાતના ખૂબ જ પ્રખ્યાત અને આદરણીય લેખક આનંદભાઈનું હતું. આનંદભાઈએ પોતાના જીવનકાળ દરમિયાન અનેક નવલકથાઓ, વાર્તાઓ અને પ્રેરણાદાયી પુસ્તકો લખ્યા હતા. એક સમયે તેમના પુસ્તકોના લોન્ચિંગમાં હજારો લોકોની ભીડ ઉમટી પડતી હતી. લોકો તેમના એક એક શબ્દના દીવાના હતા.

પરંતુ સમયનું ચક્ર ક્યારેય એકસરખું રહેતું નથી. ઉંમર વધવાની સાથે આનંદભાઈ એક ગંભીર અને અસાધ્ય બીમારીનો ભોગ બન્યા હતા. તેમને અલ્ઝાઈમર એટલે કે બધું જ ધીમે ધીમે ભૂલી જવાની બીમારી થઈ ગઈ હતી. જે માણસે આખી જિંદગી હજારો પાનાઓ લખ્યા હતા, જેમને લાખો શબ્દો મોઢે યાદ હતા, તે આજે પોતાના જ ઘરનો રસ્તો ભૂલી જતા હતા. તેમની યાદશક્તિનો એક એક તંતુ ધીમે ધીમે તૂટી રહ્યો હતો. તેઓ સવારે શું જમ્યા હતા તે બપોરે યાદ રાખી શકતા નહોતા.

આનંદભાઈની આ હાલતના કારણે તેમનો એકનો એક દીકરો અમિત હવે સાવ કંટાળી ગયો હતો. અમિત પોતે એક મોટી કંપનીમાં ઊંચા હોદ્દા પર કામ કરતો હતો. તેને પોતાની ઓફિસનું કામ, મિટિંગો અને બિઝનેસના ટેન્શન રહેતા હતા. આ બધાની વચ્ચે તેને પિતાની સતત કાળજી રાખવી પડતી હતી. આનંદભાઈ ક્યારેક રાત્રે અચાનક જાગીને ઘરની બહાર નીકળવા માટે દરવાજો ખખડાવતા હતા. તો ક્યારેક રસોડામાં જઈને ગેસ ચાલુ મૂકી દેતા હતા.

અમિતને હવે પિતા એક મોટો બોજ લાગવા માંડ્યા હતા. તેના મનમાં પિતા પ્રત્યેનો આદર સાવ ઓછો થઈ ગયો હતો. તેને લાગતું હતું કે પિતા જાણીજોઈને આવું નાટક કરે છે. સૌથી મોટું દુઃખ અમિતને એ વાતનું હતું કે આનંદભાઈ હવે પોતાના જ સગા દીકરાને ઓળખી શકતા નહોતા. જ્યારે અમિત તેમની સામે જઈને ઊભો રહેતો અને પૂછતો કે પિતાજી હું કોણ છું, ત્યારે આનંદભાઈ સાવ શૂન્ય આંખે તેની સામે જોઈ રહેતા હતા. તેમના ચહેરે કોઈ ઓળખાણનો ભાવ આવતો જ નહોતો.

એક રવિવારની સવારે અમિત ખૂબ જ મૂડલેસ હતો. ઓફિસની રજા હોવા છતાં તેને પિતાની સાંભળ રાખવાની હોવાથી તે ક્યાંય બહાર જઈ શકે તેમ નહોતો. આનંદભાઈ પોતાના રૂમમાં પલંગ પર બેઠા બેઠા દીવાલ સામે એકીટશે જોઈ રહ્યા હતા. અમિતે વિચાર્યું કે આજે પિતાના રૂમની બહુ સમયથી બાકી રહેલી સફાઈ કરી નાખવી જોઈએ. કારણ કે રૂમમાં ચારેય તરફ જૂના કાગળો, પેન અને અડધા લખાયેલા પાનાઓ વેરવિખેર પડ્યા હતા.

અમિત હાથમાં કચરાની ટોપલી લઈને પિતાના રૂમમાં પ્રવેશ્યો. તેણે કબાટની ઉપર જમા થયેલી ધૂળ સાફ કરવાનું શરૂ કર્યું. પિતાના જૂના ટેબલના ખાનાઓ ખોલતા જ તેમાંથી આનંદભાઈએ વાપરેલી જૂની શાહીની બોટલો અને ફાઉન્ટેન પેન નીકળવા લાગી. અમિત એક પછી એક બધી નકામી વસ્તુઓ બહાર કાઢી રહ્યો હતો. તેનો ગુસ્સો અને કંટાળો તેના ચહેરા પર સાફ દેખાતો હતો. તેને થતું હતું કે આ બધો કચરો ક્યારનો ફેંકી દેવા જેવો હતો.

બરાબર એ જ સમયે ટેબલના સૌથી નીચેના અને ગુપ્ત ગણાતા ખાનામાંથી એક જાડું, સુંદર બાઈન્ડિંગ કરેલું રજિસ્ટર જેવું પુસ્તક નીચે પડ્યું. એ પુસ્તક હજુ અડધું જ લખાયેલું હતું અને બાકીના પાના સાવ કોરા હતા. અમિતે એ પુસ્તક હાથમાં લીધું. તેના કવર પર આનંદભાઈના સુંદર અક્ષરોમાં લખેલું હતું કે મારા જીવનની સર્વશ્રેષ્ઠ કૃતિ. અમિતને આશ્ચર્ય થયું કારણ કે આ પુસ્તક વિશે આનંદભાઈએ ક્યારેય કોઈ પબ્લિશરને વાત કરી નહોતી.

ઉત્સુકતાના કારણે અમિતે એ અધૂરા પુસ્તકના પાનાઓ ઉથલાવવાનું શરૂ કર્યું. પુસ્તકની શરૂઆતમાં આનંદભાઈએ પોતાની સાહિત્યિક સફર અને જીવનના અનુભવો વિશે લખ્યું હતું. પરંતુ જેમ જેમ પાના આગળ વધતા ગયા, તેમ તેમ લખાણ થોડું અસ્પષ્ટ અને ધ્રૂજતા અક્ષરોમાં ફેરવાતું જતું હતું. એ જોઈને જ સમજી શકાતું હતું કે આનંદભાઈ જ્યારે આ લખી રહ્યા હતા ત્યારે તેમની બીમારીની શરૂઆત થઈ ચૂકી હતી અને તેઓ શબ્દો ભૂલી રહ્યા હતા.

અમિતે પુસ્તકનું છેલ્લું લખાયેલું પાનું ખોલ્યું. એ પાના પર શાહીના કેટલાક ડાઘા પડેલા હતા, જાણે લખતી વખતે લેખકની આંખમાંથી આંસુ સરી પડ્યા હોય. અમિતે એ પાના પર લખેલી લાઈનો વાંચવાનું શરૂ કર્યું. જેમ જેમ તે વાંચતો ગયો તેમ તેમ તેના હૃદયના ધબકારા વધવા લાગ્યા અને તેના આખા શરીરમાં એક ધ્રુજારી પસાર થઈ ગઈ. એ પાનું આનંદભાઈએ પોતાની યાદશક્તિ સંપૂર્ણપણે ગુમાવતા પહેલાં એક ગુપ્ત પત્ર તરીકે લખ્યું હતું.

તેમાં આનંદભાઈએ લખ્યું હતું કે આજે ડોક્ટરે મને કહ્યું છે કે મારી અલ્ઝાઈમરની બીમારી હવે છેલ્લા સ્ટેજ પર પહોંચી રહી છે. હું ધીમે ધીમે બધી જ વસ્તુઓ, મારા પુસ્તકો, મારા અક્ષરો અને મારી ઓળખાણ ભૂલી રહ્યો છું. મને એ વાતનો ડર નથી કે દુનિયા મને ભૂલી જશે. પણ મને સૌથી મોટો ડર એ વાતનો લાગે છે કે એક દિવસ એવો આવશે જ્યારે હું મારા વહાલા દીકરા અમિતને પણ ઓળખી નહીં શકું. હું એનો ચહેરો જોઈશ પણ મને યાદ નહીં આવે કે આ મારો જ અંશ છે.

આગળ ધ્રૂજતા અક્ષરે લખેલું હતું કે હું કદાચ આ દુનિયાની બધી જ નવલકથાઓ અને મારા સન્માનો ભૂલી જઈશ. પણ મારા દીકરા અમિતે જ્યારે નાનપણમાં પહેલો પગલો માંડ્યો હતો અને મારો હાથ પકડ્યો હતો, એ દિવસની ખુશી મને ક્યારેય નહીં ભુલાય. એ નાનકડા પગલાની છાપ મારા હૃદયના સૌથી ઊંડા ખૂણામાં અંકિત થયેલી છે, જેને આ અલ્ઝાઈમર નામની બીમારી પણ ક્યારેય ભૂંસી શકશે નહીં. મારી સ્મૃતિઓ ભલે નાશ પામે, પણ મારો પ્રેમ અમર રહેશે.

છેલ્લી લીટીઓમાં આનંદભાઈએ ભગવાન પાસે એક કરુણ પ્રાર્થના કરી હતી કે હે ઈશ્વર, તું મારી બધી જ યાદશક્તિ ભલે છીનવી લે. તું મારી પાસેથી મારા શબ્દોનું સામ્રાજ્ય ભલે લઈ લે. પણ તારા ચરણોમાં મારી એક જ વિનંતી છે કે મારા દીકરા અમિત પર તારા આશીર્વાદ હંમેશાં અકબંધ રાખજે. એને જિંદગીમાં ક્યારેય કોઈ કમી ન આવવા દેતો. ભલે એ મારાથી કંટાળી જાય, ભલે એ મને વઢે, પણ એ હંમેશાં ખુશ અને પ્રગતિ કરતો રહે. એની ખુશી એ જ મારું છેલ્લું લખાણ છે.

આ પત્ર વાંચીને અમિત સ્તબ્ધ થઈ ગયો. તેના હાથમાંથી એ અધૂરું પુસ્તક ધીમેથી સરી પડ્યું. તેનો બધો જ અહંકાર, તેનો કંટાળો અને પિતા પ્રત્યેની કડવાશ ક્ષણભરમાં ઓગળીને પાણી થઈ ગયા. તેની આંખોમાંથી પશ્ચાતાપના આંસુની ધાર વહેવા લાગી. તેને પોતાની જાત પર અતિશય નફરત થવા લાગી કે તે કેટલો પથ્થર દિલનો દીકરો હતો કે જે પિતા પોતાની સ્મૃતિઓ ગુમાવતા સમયે પણ માત્ર તેના જ ભવિષ્યની ચિંતા કરતા હતા, તેમને તે એક બોજ સમજતો હતો.

અમિત ધ્રૂજતા પગલે પલંગ પાસે ગયો જ્યાં આનંદભાઈ હજુ પણ સાવ અબોલ બનીને દીવાલ સામે શૂન્ય મનસ્ક નજરે જોઈ રહ્યા હતા. તેમને ખબર પણ નહોતી કે તેમના દીકરાના મનમાં અત્યારે કેવું તોફાન ચાલી રહ્યું છે. અમિત પિતાની બાજુમાં પલંગ પર બેસી ગયો અને આનંદભાઈનો ધ્રૂજતો અને સુકાઈ ગયેલો હાથ પોતાના બંને હાથમાં લઈ લીધો. પિતાના હાથનો સ્પર્શ થતાં જ અમિતથી પોતાનું રડવાનું રોકાયું નહીં.

તેણે આનંદભાઈને એક નાના બાળકની જેમ જોરથી ગળે લગાવી લીધા. તે પિતાની છાતીમાં મોઢું છુપાવીને ધ્રુસ્કે ધ્રુસ્કે રડી પડ્યો. તે રડતા રડતા વારંવાર એક જ વાત બોલતો હતો કે પિતાજી મને માફ કરી દો. હું ખૂબ જ સ્વાર્થી થઈ ગયો હતો. હું તમારી આ મૂંગી અને નિઃસ્વાર્થ મમતાને સમજી ન શક્યો. તમે ભલે મને ન ઓળખો, તમે ભલે મારું નામ ભૂલી જાવ, પણ હવે હું તમને ક્યારેય તમારાથી અલગ નહીં થવા દઉં. હું તમારી આખી જિંદગી સેવા કરીશ.

આનંદભાઈ ભલે બીમારીના કારણે કંઈ બોલી શકતા નહોતા, પણ જ્યારે અમિતે તેમને ગળે લગાવ્યા ત્યારે તેમના ફીકા પડી ગયેલા ચહેરા પર એક અજાણ્યો પણ સુંદર સંતોષનો ભાવ આવી ગયો. તેમની આંખના ખૂણામાંથી પણ આંસુનું એક નાનું ટીપું સરી પડ્યું, જે કદાચ એ વાતની સાબિતી હતું કે એક પિતાનો પ્રેમ કોઈ પણ બીમારી કરતાં ઘણો વધારે શક્તિશાળી હોય છે. અમિત સમજી ગયો હતો કે સાચી સફળતા પિતાના ચરણોમાં જ છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.