પિતાએ મોંઘી બાઈક અપાવવાની ના પાડી તો પુત્ર ગુસ્સામાં ઘર છોડીને ભાગી ગયો, પણ રસ્તામાં જે જોયું તે જાણીને....

રમેશભાઈ પોતાના પરિવાર સાથે રહેતા હતા. રમેશભાઈ એક સામાન્ય ખાનગી કંપનીમાં નાની નોકરી કરતા હતા અને આખી જિંદગી રાત-દિવસ એક કરીને તેમણે પોતાના પરિવારને સાચવ્યો હતો. તેમની પાસે કોઈ મોટી ધન-દોલત કે આલીશાન બંગલો નહોતો, પણ તેમના સંસ્કાર, પ્રામાણિકતા અને કુટુંબ પ્રત્યેનો પ્રેમ જ તેમની સાચી મૂડી હતી. તેમનો એકમાત્ર દીકરો રોહન હવે મોટો થઈ ગયો હતો અને શહેરની એક પ્રતિષ્ઠિત કોલેજના પ્રથમ વર્ષમાં અભ્યાસ કરતો હતો.

રોહન ભણવામાં ઘણો હોશિયાર અને આજ્ઞાકારી હતો, પણ કોલેજના નવા આધુનિક વાતાવરણમાં આવ્યા પછી તેના વિચારો ધીમે-ધીમે બદલાવા લાગ્યા હતા. કોલેજના ધનિક પરિવારોના છોકરાઓને મોટી, મોંઘી અને ચમકતી સ્પોર્ટ્સ બાઇક લઈને આવતા જોઈને તેના મનમાં પણ એક અજંપો શરૂ થયો હતો. તેને લાગતું હતું કે જો તેની પાસે પણ એવી કોઈ આધુનિક બાઇક હોય, તો કોલેજના મિત્રો વચ્ચે તેનો વટ પડી જાય અને કોઈ તેને ઓછો ન આંકે. આ જ ભૌતિક ચકાચૌંધમાં તે પોતાના પિતાની વાસ્તવિક પરિસ્થિતિ અને તેમની વર્ષોની સખત મહેનતને ભૂલવા લાગ્યો હતો. રોહનના મનમાં સતત એ જ વિચાર ચાલતો હતો કે ગમે તેમ કરીને પિતા પાસેથી નવી બાઇક કઢાવવી જ પડશે.

એક દિવસ રવિવારની શાંત સાંજે જ્યારે આખો પરિવાર ડાઇનિંગ ટેબલ પર રાતનું ભોજન લેવા માટે ભેગો થયો હતો, ત્યારે રોહને પોતાના મનની વાત રજૂ કરવાની તક ઝડપી લીધી. તેણે રમેશભાઈ સામે જોયું અને જરા કડક તથા હઠથી ભરેલા અવાજે કહ્યું કે પપ્પા, હવે મારે કોલેજ જવા માટે એક નવી સ્પોર્ટ્સ બાઇક જોઈએ છે. મારા બધા જ મિત્રો દરરોજ ખૂબ જ મોંઘી અને સ્ટાઇલિશ બાઇક લઈને આવે છે, જ્યારે મારે કાં તો ગીચ બસમાં ધક્કા ખાવા પડે છે અથવા તો ગરમીમાં ચાલીને જવું પડે છે. મને મારા મિત્રોની સામે ઊભા રહેવામાં બહુ શરમ આવે છે અને મારું અપમાન જેવું લાગે છે, એટલે તમે મને આ અઠવાડિયે જ એક સારી બાઇક અપાવી દો.

રમેશભાઈએ ખૂબ જ શાંતિથી રોહનની આખી વાત સાંભળી. તેમણે પોતાના હાથનો કોળિયો થાળીમાં પાછો મૂક્યો અને દીકરાની આંખોમાં જોયું, જેમાં માત્ર ગુસ્સો અને જીદ દેખાતા હતા. રમેશભાઈ સારી રીતે જાણતા હતા કે એક મધ્યમવર્ગીય પિતા માટે લાખો રૂપિયાની લક્ઝરી બાઇક અચાનક અપાવવી કેટલી મુશ્કેલ બાબત છે. તેમણે ખૂબ જ નમ્રતા અને પ્રેમથી રોહનને સમજાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો કે બેટા, અત્યારે આપણી આર્થિક સ્થિતિ એવી નથી કે આપણે માત્ર દેખાડો કરવા પાછળ આટલા બધા પૈસા ખર્ચી શકીએ. શિક્ષણ મેળવવા માટે બસ અથવા આપણું સામાન્ય વાહન પણ પૂરતું છે, જિંદગીમાં મોજ-શોખ કરતાં સદ્ગુણો વધારે મહત્વના છે.

પરંતુ રોહન અત્યારે કોઈ પણ પ્રકારની સમજાવટ સ્વીકારવાના મૂડમાં નહોતો. પિતાના મોંએથી ના સાંભળતા જ તેનો અહંકાર ઘાયલ થયો અને તેનો ગુસ્સો સાતમા આસમાને પહોંચી ગયો. તેણે જમવાની થાળી એકબાજુ જોરથી ખસેડી દીધી અને પોતાની ખુરશી પરથી ઊભો થઈ ગયો. તેણે ઊંચા અવાજે પિતાને સંભળાવતા કહ્યું કે તમે ક્યારેય મારી ખુશીઓ કે મારી આબરૂ વિશે વિચારતા જ નથી. તમારી પાસે હંમેશા પૈસાની તંગીના બહાના જ હોય છે. મારે આવી કંજૂસાઈથી ભરેલી અને મજબૂર જિંદગી હવે નથી જીવવી. જો તમે મને આ બાઇક નહીં અપાવો, તો હું આ ઘરમાં એક ક્ષણ પણ નહીં રહું અને ક્યાંક દૂર ચાલ્યો જઈશ.

રમેશભાઈ અને રોહનની માતાએ તેને શાંત પાડવાનો અને બેસાડવાનો ઘણો પ્રયત્ન કર્યો, પણ રોહન પર ગુસ્સાનું ભૂત સવાર હતું. તેણે પિતાના આપેલા તમામ સંસ્કાર, મર્યાદાઓ અને આદરને એક પળમાં બાજુ પર મૂકી દીધા. પોતાની ધૂનમાં તેણે લિવિંગ રૂમનો મુખ્ય દરવાજો જોરથી પછાડ્યો અને રાતના અંધકારમાં ઘરની બહાર નીકળી ગયો. રમેશભાઈ અને તેની માતા પાછળથી તેનું નામ લઈને બૂમો પાડતા રહ્યા, પણ રોહને પાછું વળીને જોવાની તસ્દી સુદ્ધાં ન લીધી. તેનો ક્રોધ એટલો તીવ્ર હતો કે તે બસ રસ્તા પર અંધાધૂંધ આગળ વધતો જ રહ્યો.

રાત ઘણી વીતી ચૂકી હતી અને ધીમે-ધીમે રસ્તાઓ પર વાહનોની અવરજવર બંધ થઈ ગઈ હતી અને સન્નાટો છવાઈ ગયો હતો. રોહન પોતાના મનમાં પિતા પ્રત્યે અસંતોષ, નફરત અને કડવાશ ભરીને ઝડપથી ચાલી રહ્યો હતો. તેને લાગતું હતું કે તેના પિતા ખૂબ જ પથ્થર હૃદયના છે અને તેની નવી પેઢીની લાગણીઓ તથા જરૂરિયાતોને બિલકુલ સમજી શકતા નથી. ચાલતા-ચાલતા તે શહેરના વસવાટવાળા મુખ્ય વિસ્તારથી ઘણો દૂર એક અજાણ્યા અને સૂમસામ હાઇવે જેવા રસ્તા પર નીકળી ગયો, જ્યાં માત્ર સ્ટ્રીટ લાઈટનો ઝાંખો પ્રકાશ અને ઠંડો પવન હતો.

લાંબુ અંતર કાપ્યા પછી રોહનનું શરીર થાકી ગયું હતું, તેથી તે એક અવાવરુ ગલીના ખૂણા પર આવેલા પથ્થરના જૂના બાંકડા પર બેસી ગયો. તેનું શરીર ભલે શાંત થયું હતું, પણ તેનું મન હજી પણ ક્રોધની જ્વાળાઓમાં સળગી રહ્યું હતું. તે મનોમન નકારાત્મક વિચારો કરી રહ્યો હતો કે તે ક્યારેય પોતાના ઘરે પાછો નહીં ફરે અને શહેરમાં જ કોઈ નાનું-મોટું કામ શોધીને પોતે કમાશે અને પિતાને બતાવી દેશે. આ નકામા વિચારોની વચ્ચે ક્યારે તેની આંખોમાંથી ગુસ્સા અને લાચારીના આંસુ વહેવા લાગ્યા તે તેને પોતાને પણ ખબર ન પડી.

બરાબર એ જ સમયે, તે એકાંત અને સૂમસામ રસ્તા પરથી એક અનોખો અવાજ સંભળાયો. કોઈના નિર્દોષ હસવાનો અને એક ખૂબ જ જૂની સાયકલની ચેનનો ખખડાટ સંભળાઈ રહ્યો હતો. રોહને કુતૂહલવશ પોતાની નજર ઊંચી કરીને જોયું તો એક ગરીબ મજૂર જેવો દેખાતો ફાટેલા કપડાંવાળો માણસ પોતાની સાવ તૂટેલી-ફૂટેલી સાયકલ પેડલ મારીને ચલાવી રહ્યો હતો. તે સાયકલની હાલત એટલી બધી જર્જરિત હતી કે તેનું હેન્ડલ હલી રહ્યું હતું અને દરેક પેડલ મારવાની સાથે તેમાંથી ભારે અવાજ આવી રહ્યો હતો.

પરંતુ સૌથી વધુ આશ્ચર્ય પમાડે તેવી બાબત એ હતી કે એ સાયકલના પાછળના લોખંડના કેરિયર પર એક નાનકડો, આશરે સાત વર્ષનો માસૂમ છોકરો બેઠો હતો. એ છોકરાના હાથમાં પાંચ કે દસ રૂપિયાવાળું સસ્તું પ્લાસ્ટિકનું એક નાનું રમકડું હતું. તે છોકરો એટલો બધો આનંદિત હતો કે તેના મુક્ત મને હસવાનો મધુર અવાજ આખી ગલીમાં ગુંજી રહ્યો હતો. તે ગરીબ પિતા પણ આખા દિવસની કાળી મજૂરીના અસહ્ય થાક પછી પણ પોતાના દીકરાના ચહેરો જોઈને દુનિયાના બધા જ દુઃખ ભૂલીને મન મૂકીને હસી રહ્યા હતા.

એ નાનકડા દીકરાએ પાછળથી પોતાના પિતાના મેલા શર્ટને મજબૂતીથી પકડી રાખ્યો હતો અને પવનની લહેરખીઓ વચ્ચે મોટેથી કહ્યું કે પપ્પા, તમે આખી દુનિયાના સૌથી બેસ્ટ અને સુપરહીરો પપ્પા છો. મને તમારી આ સાયકલ પર રાત્રે ફરવાની ખૂબ જ મજા આવે છે, આપણે રોજ આમ જ ફરવા જઈશું. પિતાએ પણ સાયકલ ચલાવતા ચલાવતા જ પાછળ વળીને અત્યંત પ્રેમથી દીકરાના માથા પર પોતાનો મજૂર હાથ ફેરવ્યો અને ગદગદિત અવાજે કહ્યું કે બેટા, તું બસ જિંદગીમાં આમ જ હસતો રહે, તારી આ એક નાની ખુશી માટે તો હું આખી જિંદગી આ સાયકલ ખેંચવા તૈયાર છું.

આ અદ્ભુત અને હૃદયસ્પર્શી દ્રશ્ય જોઈને રોહનના હૃદયની અંદર એક જોરદાર આંચકો લાગ્યો. તે એકીટશે અને સ્તબ્ધ થઈને એ ગરીબ પિતા-પુત્રની જોડીને સાયકલ અદ્રશ્ય થઈ ત્યાં સુધી જોતો જ રહ્યો. સાયકલ તૂટેલી હતી, પિતા પાસે કોઈ મોંઘા સાધનો નહોતા, ખિસ્સા ખાલી હતા, છતાં એ દીકરાના મનમાં પોતાના પિતા માટે અગાધ આદર અને અતૂટ પ્રેમની સરવાણી વહી રહી હતી. તેને પોતાના પિતા પાસે કોઈ મોંઘી સ્પોર્ટ્સ બાઇકની લેશમાત્ર માગણી નહોતી, બલ્કે પિતાનો સાથ જ તેના માટે બ્રહ્માંડનો સૌથી મોટો વૈભવ હતો.

આ દ્રશ્ય જોતાં જ રોહનની સ્મૃતિના બંધ પાના એક પછી એક ખૂલવા લાગ્યા અને તેનો અહંકાર ઓગળવા લાગ્યો. તેને અચાનક પોતાના બાળપણના એ ભૂતકાળના દિવસો યાદ આવ્યા જ્યારે તે પ્રાથમિક શાળામાં ભણતો હતો. તે સમયે તેના પિતા રમેશભાઈ પાસે પણ એક લીલા રંગની જૂની સાયકલ હતી, જેના આગળના ભાગ પર રોહનને બેસાડીને તેઓ દરરોજ સવારે પ્રેમથી શાળાએ મૂકવા જતા હતા અને સાંજે લેવા આવતા હતા. રોહનને એ સાયકલની સવારી પોતાના પિતા સાથે ખૂબ જ પ્રિય હતી.

પરંતુ એક દિવસ અચાનક એ સાયકલ ઘરના આંગણામાંથી ગાયબ થઈ ગઈ હતી. જ્યારે રોહને માસૂમિયતથી રમેશભાઈને પૂછ્યું હતું કે પપ્પા આપણી સાયકલ ક્યાં ગઈ, ચોર લઈ ગયો? ત્યારે રમેશભાઈએ પોતાની મોટી ચિંતા છુપાવીને માત્ર એક નિર્દોષ સ્મિત સાથે કહ્યું હતું કે બેટા, હવે મને ડોક્ટરે ચાલવાની સલાહ આપી છે જેથી મારી તબિયત સારી રહે, એટલે મેં સાયકલ એક મિત્રને વેચી દીધી છે. રોહને ત્યારે બાળબુદ્ધિમાં એ વાતને સાચી માની લીધી હતી અને પ્રશ્ન કરવાનું બંધ કર્યું હતું.

પરંતુ તેના થોડા વર્ષો પછી જ્યારે રોહન મોટો થયો, ત્યારે પડોશમાં રહેતા એક વડીલ કાકા પાસેથી તેને અસલી સત્ય જાણવા મળ્યું હતું. એ સમયે રોહનની ઉચ્ચ શાળાની મોટી ફી ભરવાનો સમય હતો અને રમેશભાઈની કંપનીમાં મંદી હોવાથી પગાર કપાઈ ગયો હતો. ઘરમાં અનાજ અને ફીના પૈસાની સખત તંગી ઊભી થઈ હતી. રમેશભાઈ પાસે ફી ભરવા માટે પૂરતી રકમ નહોતી, તેથી તેમણે સમાજમાં કે કોઈ સગા પાસે હાથ ફેલાવીને પોતાની ખુદ્દારી ગુમાવવાને બદલે પોતાની એકમાત્ર કિંમતી સાયકલ વેચી દીધી હતી જેથી દીકરાનું ભણતર અને ભવિષ્ય ન બગડે. ત્યાર પછી કેટલાય વર્ષો સુધી રમેશભાઈ ધોમધખતા ઉનાળાના તડકામાં અને મુસળધાર વરસાદમાં પણ માઈલો સુધી ચાલીને નોકરી પર જતા હતા જેથી રોહનની કોલેજની બચત એકઠી થઈ શકે.

આ બધી ત્યાગની ગાથાઓ જ્યારે રોહનના મગજમાં વીજળીના ઝબકારાની જેમ એકસાથે પસાર થઈ, ત્યારે તેનો બધો જ નકલી ગુસ્સો અને ક્રોધ એક ક્ષણમાં કપૂરની જેમ ઊડી ગયા. તેના હૃદય પર લાગેલો આધુનિકતા અને મોહનો અંધકારભર્યો પડદો હટી ગયો અને તેની જગ્યાએ પસ્તાવાનો ભારે અને અસહ્ય બોજ આવી ગયો. તેને લપડાક વાગી હોય તેવો અહેસાસ થયો કે તેના પિતા કંજૂસ કે કઠોર નથી, પણ તેઓ પોતાના લોહીનું પાણી કરીને અને પોતાના સપનાઓનું બલિદાન આપીને તેના ભવિષ્યની ઇમારત ચણી રહ્યા છે.

રોહનને પોતાની જાત પર અતિશય ધિક્કાર અને ગ્લાનિ થવા લાગી. તે રડતા-રડતા વિચારવા લાગ્યો કે જે પિતાએ પોતાની ખુશીઓ વિશે ક્યારેય એક પળ માટે પણ વિચાર્યું નથી, જે પિતાએ પોતાના ફાટેલા પગરખાં પણ બે-બે વર્ષ સુધી ચલાવ્યા જેથી તેનો દીકરો કોલેજમાં સારા બ્રાન્ડેડ શૂઝ પહેરીને સન્માનભેર ફરી શકે, એવા દેવ સમાન પિતાને મેં કંજૂસ કહી દીધા? મેં માત્ર ક્ષણિક વાહવાહ અને દેખાડો કરવા માટે મારા પિતાના પવિત્ર આત્માને આટલી હદ સુધી ઠેસ પહોંચાડી દીધી?

તેની આંખોમાંથી પશ્ચાતાપની અશ્રુધારા વહેવા લાગી, જે તેના મનની તમામ કડવાશને ધોઈ રહી હતી. સાચી અમીરાત કે વટ મોંઘી સ્પોર્ટ્સ બાઇક કે કોઈ ભૌતિક સુખ-સુવિધાઓના પ્રદર્શનમાં નથી, પણ પિતાના આશીર્વાદ અને તેમના પ્રેમાળ સાનિધ્યના રક્ષણમાં છે એ પરમ સત્ય આજે તેને રસ્તા પરની એક તૂટેલી સાયકલે ક્ષણવારમાં સમજાવી દીધું હતું. હવે તેનાથી તે પથ્થરના બાંકડા પર એક ક્ષણ પણ બેસી શકાય તેમ નહોતું, તેનું હૃદય ઘરે જવા વ્યાકુળ બન્યું હતું.

તે બાંકડા પરથી ઝડપભેર ઊભો થયો અને પોતાના ઘરની દિશા તરફ પૂરપાટ ઝડપે દોડવા લાગ્યો. તેના પગમાં હવે કોઈ થાક નહોતો, પણ પિતાના ચરણોમાં પડીને માફી માંગવાની એક તીવ્ર તડપ અને વ્યાકુળતા હતી. તે રાતના સૂમસામ રસ્તાઓ પર દોડતો રહ્યો, બસ મનની અંદર એક જ પ્રાર્થના અને પોકાર કરતો રહ્યો કે હે ઈશ્વર, મારા પપ્પાને સહીસલામત રાખજે અને પ્લીઝ મને તેમના ચરણોમાં સ્થાન અપાવજે.

જ્યારે તે હાંફતો-હાંફતો પોતાના ઘરના મુખ્ય દરવાજે પહોંચ્યો, ત્યારે ઘડિયાળમાં રાતના અઢી વાગ્યાનો સમય થઈ રહ્યો હતો. ઘરના લોખંડના દરવાજા ખુલ્લા હતા અને અંદરની તમામ લાઈટો ચાલુ હતી. અંદર જઈને જોયું તો રમેશભાઈ સોફા પર માથું પકડીને બેઠા હતા, તેમનો ચહેરો ચિંતા અને વેદનાથી સાવ કરમાઈ ગયો હતો અને તેમના ધ્રુજતા હાથમાં પાણીનો ગ્લાસ હતો. રોહનની માતા પણ રૂમના એક ખૂણામાં ઊભી રહીને સતત ભગવાનની છબી સામે આંસુ લૂછી રહી હતી. એકનો એક દીકરો અડધી રાત સુધી ઘરે ન આવતા બંનેના જીવ અધ્ધર થઈ ગયા હતા અને તેઓ ભારે આઘાતમાં હતા.

રોહનને આ રીતે સુરક્ષિત અને સહીસલામત ઘરની અંદર પ્રવેશતો જોઈને રમેશભાઈના જીવમાં જીવ આવ્યો અને ચહેરા પર રાહતનો લાંબો શ્વાસ લીધો. તેઓ તરત જ સોફા પરથી ઊભા થઈ ગયા. તેમના ચહેરા પર દીકરા પ્રત્યે કોઈ ગુસ્સો કે ધિક્કાર નહોતો, માત્ર એક સાચા પિતાની ચિંતા, આકુળવ્યાકુળતા અને અપાર સ્નેહ છલકાતા હતા. રોહન હવે પોતાની જાત પર બિલકુલ કાબૂ રાખી શક્યો નહીં. તે દોડીને પિતાના ચરણોમાં સાષ્ટાંગ પડી ગયો અને તેમના પગને મજબૂતીથી પકડીને ધ્રુસકે-ધ્રુસકે રડી પડ્યો.

તેણે રડતા-રડતા તૂટતા અવાજે માફી માંગતા કહ્યું કે પપ્પા, મને માફ કરી દો, હું બહુ મોટો પાપી અને ગુનેગાર છું. મારે કોઈ મોંઘી સ્પોર્ટ્સ બાઇક નથી જોઈતી અને કોઈ મોજ-શોખ નથી કરવા. મારે બસ તમારો સાથ, તમારો પ્રેમ અને તમારા આશીર્વાદ જ જોઈએ છે. મેં અજ્ઞાનતામાં અને ગુસ્સામાં તમને જે પણ કડવા વેણ કહ્યા છે, એ માટે મને ગમે તે સજા આપો પણ પ્લીઝ મારાથી નારાજ ન થાઓ. મને આજે સમજાઈ ગયું છે કે તમે મારા ભણતર માટે તમારી કઈ કિંમતી વસ્તુઓ કુર્બાન કરી દીધી છે.

રમેશભાઈની આંખોમાંથી પણ સ્નેહના આંસુ વહી નીકળ્યા. તેમણે નમ્રતાથી રોહનને પોતાના મજબૂત અને કાળી મજૂરીથી ખરબચડા બનેલા હાથોથી બેઠો કર્યો અને તેના ગાલ પરથી આંસુ લૂછ્યા. તેમણે રોહનને પોતાની વિશાળ છાતી સરસો મજબૂતીથી ચાંપી દીધો. એક પિતાનો પ્રેમ જ આ સૃષ્ટિમાં એવો પાવન હોય છે જે દીકરાની હજારો મોટી ભૂલોને એક જ ક્ષણમાં પોતાના હૃદયમાં સમાવીને માફ કરી દે છે. તેમણે ખૂબ જ ધીમા અને ગંભીર અવાજે કહ્યું કે મારા વહાલા દીકરા, એક પિતા ક્યારેય પોતાના સંતાનથી લાંબો સમય સુધી નારાજ રહી શકતો નથી. હું તને કોઈ ભૌતિક સુખ આપવાની ના નહોતો પાડતો, પણ હું તને જિંદગીના સાચા સંસ્કાર અને મહેનતની કિંમત સમજાવવા માંગતો હતો.

ત્યાર પછી રમેશભાઈના ચહેરા પર એક મધુર સ્મિત આવ્યું અને તેમણે રોહનનો હાથ પોતાના હાથમાં પકડ્યો. તેઓ તેને ઘરના પાછળના ભાગમાં આવેલા નાના ખુલ્લા ચોકમાં દોરી ગયા. ત્યાં અંધારાની અંદર એક ચમકતું લાલ રંગનું મોટું કપડું ઢાંકેલી કોઈ રહસ્યમય વસ્તુ રાખેલી દેખાતી હતી. રમેશભાઈએ આગળ વધીને એ કપડાને એક ઝટકા સાથે હટાવ્યું તો રોહનની આંખો આશ્ચર્ય અને અચરજથી સાવ પહોળી થઈ ગઈ.

ત્યાં રાતના પ્રકાશમાં એક એકદમ નવી નકોર, સુંદર અને મજબૂત બનાવટની મોટરસાઇકલ ઊભી હતી. તે કોઈ ફાલતુ દેખાડો કરનારી કે કરોડોની સ્પોર્ટ્સ બાઇક નહોતી, પણ એક કોલેજના સંસ્કારી વિદ્યાર્થી માટે સૌથી ઉત્તમ, વિશ્વસનીય અને ગૌરવપ્રદ વાહન હતું. રોહન સાવ અવાક થઈને ક્યારેક બાઇક સામે તો ક્યારેક પિતાના હસતા ચહેરા સામે જોવા લાગ્યો, તેને કંઈ સમજાતું નહોતું.

રમેશભાઈએ રોહનના ખભે પ્રેમથી હાથ મૂક્યો અને ગર્વથી કહ્યું કે બેટા, આ બાઇક મેં ગયા મહિને જ તારા કોલેજના ઉત્કૃષ્ટ પરિણામની ખુશીમાં સરપ્રાઇઝ આપવા માટે બુક કરાવી દીધી હતી અને તેનો ડિલિવરીનો સમય આજે સાંજનો જ હતો. મેં સાંજે તને ના એટલા માટે પાડી હતી કારણ કે હું એ પરીક્ષા લેવા માંગતો હતો કે મારો દીકરો વસ્તુઓના મૂલ્યને સમજે છે કે માત્ર મિત્રોની વચ્ચે અહંકાર પોષવા માંગે છે. હું તને દુનિયાના તમામ સુખ અને સાધનો ચોક્કસ આપીશ, પણ મારા દીકરાના સંસ્કારો અને નમ્રતાની કિંમત પર ક્યારેય નહીં. તું મારો એકમાત્ર ગર્વ છે અને તારા ઉજ્જવળ ભવિષ્ય માટે હું મારો જીવ પણ આપવા તૈયાર છું.

રોહન પિતાની આ અગાધ પ્રેમવાણી સાંભળીને ફરી એકવાર રમેશભાઈને ગળે વળગી પડ્યો અને રડવા લાગ્યો. આજે તેને કોલેજ જવા માટે એક સુંદર બાઇક તો મળી જ ગઈ હતી, પણ એથીય વિશેષ તેના જીવનનો સૌથી મોટો અને કિંમતી મહામંત્ર મળી ગયો હતો. તે સંપૂર્ણપણે સમજી ગયો હતો કે માતા-પિતાના ત્યાગ અને પ્રેમના બદલામાં ભૌતિક વસ્તુઓ સાવ તુચ્છ છે અને સંસ્કાર જ મનુષ્યની સાચી અને કાયમી ઓળખ છે. આખો પરિવાર ખુશીના પવિત્ર આંસુઓ સાથે એકબીજાની અત્યંત નજીક આવી ગયો અને રાતના અંતિમ પ્રહરમાં મકાનની આસપાસ એક દિવ્ય અને મધુર શાંતિ પથરાઈ ગઈ.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.