ઓફિસની કડક મહિલા બોસ કર્મચારીઓ પર વાત-વાતમાં ગુસ્સે થતી, એક કર્મચારીએ બદલો લેવા ટિફિન બદલી નાખ્યું અને પછી જે સત્ય સામે આવ્યું કે...

મુંબઈના નરીમાન પોઇન્ટ વિસ્તારમાં આવેલી એક મોટી અને પ્રતિષ્ઠિત ઇન્ટરનેશનલ માર્કેટિંગ કંપનીનો માહોલ હંમેશા તણાવપૂર્ણ રહેતો. આ ઓફિસના ત્રીજા માળે આવેલી કેબિનની બહાર એક મોટી નેમપ્લેટ ચમકતી હતી, "કાવ્યા શર્મા, રીઝનલ હેડ". કાવ્યા મેડમ એટલે ઓફિસના તમામ કર્મચારીઓ માટે સાક્ષાત શિસ્ત અને કડક વલણનું બીજું નામ. ૩૫ વર્ષની ઉંમર ધરાવતા કાવ્યા મેડમ દેખાવમાં જેટલા ગંભીર હતા, સ્વભાવમાં તેનાથી દસ ગણા કડક હતા. ઓફિસમાં ફાઇલ સબમિટ કરવામાં પાંચ મિનિટ મોડું થાય, ઈમેઈલમાં નાની અલ્પવિરામની ભૂલ હોય, કે પછી કોઈ કર્મચારી સહેજ મોટેથી હસી લે, કાવ્યા મેડમનો પારો સાતમા આસમાને પહોંચી જતો.

તેમની કેબિનમાંથી અવારનવાર કર્મચારીઓ પર રાડારોડ કરવાનો અને ફાઈલો પછાડવાનો અવાજ આવતો. ઓફિસના યુવાન કર્મચારીઓ મનોમન તેમને "હિટલર" કે "ખડૂસ બોસ" તરીકે ઓળખતા. કાવ્યા મેડમની આ કડકાઈના કારણે ઓફિસના સ્ટાફમાં તેમની પ્રત્યે આદર ઓછો અને ડર તથા નફરત વધારે હતા. કોઈ કર્મચારી તેમની સામે નજર મિલાવીને વાત કરવાની હિંમત નહોતું કરતું. બધાને એવું જ લાગતું કે પૈસા અને ઊંચા પદના અહંકારમાં આ મહિલા સાવ સંવેદનહીન થઈ ગઈ છે.

આ જ ઓફિસમાં છેલ્લા એક વર્ષથી રોહિત નામનો એક મધ્યમવર્ગીય યુવાન જુનિયર એકાઉન્ટન્ટ તરીકે નોકરી કરતો હતો. રોહિત ખૂબ જ મહેનતુ અને શાંત છોકરી હતો. તે રોજ સવારે લોકલ ટ્રેનની ભીડ વેઠીને ઓફિસ આવતો. તેના પિતા લાંબી બીમારી સબબ પથારીવશ હતા અને ઘરની આખી આર્થિક જવાબદારી રોહિતના ખભા પર હતી. રોહિત પોતાની નોકરી બચાવવા માટે કાવ્યા મેડમનો દરેક ગુસ્સો મૂંગા મોઢે સહન કરી લેતો.

પરંતુ એક દિવસ હદ થઈ ગઈ. રોહિતે આખી રાત જાગીને એક મહત્ત્વનો ફાઇનાન્સ રિપોર્ટ તૈયાર કર્યો હતો. સવારે જ્યારે તે કાવ્યા મેડમની કેબિનમાં ફાઇલ લઈને ગયો, ત્યારે કાવ્યા મેડમે રિપોર્ટના છેલ્લા પાના પર એક નાની પ્રિન્ટિંગ ભૂલ જોઈ. તેમને રિપોર્ટ વાંચ્યા વગર જ આખી ફાઇલ રોહિતના મોં પર ફેંકી દીધી. બધા કર્મચારીઓની સામે રોહિતને સખત અપશબ્દો કહ્યા અને બોલ્યા, "જો તારા જેવા નાલાયક લોકોને કામ કરતા ન આવડતું હોય તો ઓફિસ છોડીને ચાલ્યા જાવ. મગજ જેવું કશું છે કે નહીં?"

ભરી ઓફિસમાં બધાની વચ્ચે થયેલા આ અપમાનથી રોહિતનું લોહી ઉકળી ઊઠ્યું. તેનો આત્મસન્માન ઘવાયો હતો. આંખોમાં આવેલા આંસુને રોકીને તે પોતાની સીટ પર પાછો ફર્યો. તેના મનમાં કાવ્યા મેડમ પ્રત્યે ભારે નફરત જાગી ગઈ. તેને નક્કી કર્યું કે તે આ કડક બોસ પાસેથી ગમે તે ભોગે બદલો લેશે. તે તેમને નીચા બતાવવા માટે કોઈ તકની રાહ જોવા લાગ્યો.

બપોરના બરાબર દોઢ વાગ્યા એટલે ઓફિસમાં લંચ બ્રેક પડ્યો. કાવ્યા મેડમ રોજ પોતાની કેબિનમાં જ લંચ કરતા. તેઓ ક્યારેય ઘરનું ટિફિન લાવતા નહીં. શહેરની સૌથી મોંઘી ફાઇવ સ્ટાર હોટેલમાંથી રોજ એક ડિલિવરી બોય તેમના માટે લક્ઝુરિયસ લંચ બોક્સ લઈને આવતો, જેમાં તીખું-તમતમતું ચાઈનીઝ, પંજાબી કે મોંઘા ઈટાલિયન સૂપ અને હાર્ડ સ્ટાર્ટર્સ હોતા.

રોહિતે જોયું કે આજે પણ હોટેલનો માણસ કાવ્યા મેડમનું મોંઘું ટિફિન કેબિનની બહારના ટેબલ પર મૂકીને ગયો હતો. કાવ્યા મેડમ તે સમયે કોઈ કોન્ફરન્સ કોલમાં વ્યસ્ત હતા. રોહિતને લાગ્યું કે બદલો લેવાની આ સોનેરી તક છે. રોહિત રોજ ઘરથી સાદું, નરમ અને સસ્તું ટિફિન લાવતો હતો, જેમાં તેની માતાએ આજે સાદી મગની દાળની ખીચડી અને દહીં આપ્યા હતા. રોહિતે આજુબાજુ નજર દોડાવી. બધા કર્મચારીઓ કેન્ટીનમાં ગયા હતા.

રોહિત શાંત પગલે કાવ્યા મેડમની કેબિન પાસે ગયો. તેને ખૂબ જ ચતુરાઈથી પોતાના થેલામાંથી સાદું સ્ટીલનું ટિફિન કાઢ્યું અને કાવ્યા મેડમના ફાઇવ સ્ટાર હોટેલના કિંમતી ટિફિન સાથે બદલી નાખ્યું. રોહિતે હોટેલના ટિફિનને છુપાવી દીધું અને પોતાનું ખીચડીવાળું ટિફિન ત્યાં મૂકી દીધું. રોહિત મનોમન હસતો હતો અને વિચારતો હતો કે, "જ્યારે આ નખરાળી બોસ ચમચી ખોલશે અને અંદર મોંઘા પાસ્તાના બદલે ગરીબોની ખીચડી જોશે, ત્યારે તેનો ગુસ્સો જોવા જેવો હશે. તે આખી ઓફિસ માથે લેશે અને કદાચ ખાધા વગર ભૂખી રહેશે. તેને પણ ખબર પડે કે બીજાને તકલીફ આપવાથી કેવું લાગે."

રોહિત પોતાની સીટ પર બેસીને કાવ્યા મેડમની કેબિનના કાચમાંથી અંદર નજર રાખી રહ્યો હતો. થોડીવારમાં કાવ્યા મેડમ કોલ પતાવીને ઊભા થયા. તેમને ટેબલ પરથી ટિફિન લીધું અને ખોલ્યું. અંદર સ્ટીલના ડબ્બામાં સાદી ખીચડી જોઈને તેમના ચહેરા પર આશ્ચર્યના ભાવ આવ્યા. રોહિત રાહ જોઈ રહ્યો હતો કે હમણાં મેડમ ચીસ પાડશે અને પ્યુનને બોલાવીને ખીજાશે.

પરંતુ જે થયું તે રોહિતની કલ્પના બહારનું હતું. કાવ્યા મેડમે ગુસ્સો કરવાના બદલે એક ઊંડો શ્વાસ લીધો. તેમની આંખોમાં એક અજીબ ચમક આવી ગઈ. તેમને ખૂબ જ ધીમેથી ચમચી હાથમાં લીધી અને ખીચડીનો એક નાનો કોળિયો મોંમાં મૂક્યો. તે કોળિયો ગળતી વખતે તેમના ચહેરા પર અસહ્ય વેદના અને દુઃખ દેખાયું, પણ સાથે સાથે એક પરમ સંતોષ પણ હતો.

રોહિત સ્તબ્ધ થઈને જોઈ રહ્યો કે કાવ્યા મેડમ કોઈ ઉતાવળ વગર, સાવ શાંતિથી, એક-એક કોળિયો ચાવીને આખી ખીચડી ખાઈ રહ્યા હતા. ખાતા-ખાતા અચાનક કાવ્યા મેડમની આંખમાંથી એક મોટું આંસુ સરી પડ્યું અને ખીચડીના ડબ્બામાં પડ્યું. તેમને તરત જ ટીશ્યુ પેપરથી પોતાની આંખો લૂછી નાખી અને રૂમનો દરવાજો અંદરથી બંધ કરી દીધો. રોહિત વિચારમાં પડી ગયો કે તીખું-તમતમતું ખાનારી આ કડક સ્ત્રી સાદી ખીચડી ખાઈને રડી કેમ પડી? તેનો બદલો લેવાનો પ્લાન તો સાવ ઊંધો વળી ગયો હતો.

આ ઘટનાના બે દિવસ પછી, સાંજના સમયે કાવ્યા મેડમ એક અગત્યની મિટિંગ માટે ઓફિસની બહાર ગયા હતા. રોહિત એકાઉન્ટ્સની કેટલીક ફાઈલો પર સહી કરાવવા માટે તેમની કેબિનમાં ગયો. કેબિનમાં કોઈ નહોતું. રોહિતે ટેબલ પર ફાઈલો મૂકી, ત્યાં જ અચાનક તેનું ધ્યાન ટેબલના ડ્રોઅરમાંથી સહેજ બહાર દેખાતા એક મેડિકલ રિપોર્ટના કાગળ પર ગયું. તેના પર શહેરની કેન્સર હોસ્પિટલનો સિક્કો મારેલો હતો.

કૌતુકવશ રોહિતે એ કાગળ હાથમાં લીધો અને વાંચવાનું શરૂ કર્યું. જેમ જેમ તે રિપોર્ટ વાંચતો ગયો, તેમ તેમ તેના હાથ-પગ ધ્રૂજવા લાગ્યા, માથા પર પરસેવો વળી ગયો. એ રિપોર્ટ કાવ્યા શર્માના નામે હતો, જેમાં સ્પષ્ટ લખ્યું હતું—"થ્રોટ કેન્સર (ગળાનું કેન્સર)—થર્ડ સ્ટેજ".

બરાબર એ જ સમયે ઓફિસનો જૂનો પ્યુન હરિભાઈ કેબિનમાં પાણીની બોટલ મૂકવા આવ્યો. રોહિતને ધ્રૂજતા અવાજે રિપોર્ટ બતાવીને પૂછ્યું, "હરિભાઈ, આ શું છે? મેડમને કેન્સર છે?" હરિભાઈએ રૂમનો દરવાજો સરખો કર્યો અને ભારે હૈયે બોલ્યા, "હા રોહિતભાઈ, આ વાત ઓફિસમાં કોઈને ખબર નથી. મેડમ છેલ્લા એક વર્ષથી આ ભયાનક દર્દ સહન કરી રહ્યા છે. કીમોથેરાપી અને રેડિયેશનના કારણે તેમનું ગળું અંદરથી સાવ છોલાઈ ગયું છે. તેઓ તીખું, કડક કે બહારનું હોટેલનું ખાવાનું બિલકુલ ગળી શકતા નથી. હોટેલનું મોંઘું ખાવાનું તે માત્ર લોકદિખાવે મંગાવે છે, જેથી કોઈને ખબર ન પડે કે તેઓ બીમાર છે. અસલમાં તો તેઓ રોજ બે ચમચી સૂપ પીને આખો દિવસ કાઢે છે."

રોહિતે પૂછ્યું, "તો તેઓ ઘેરથી સાદું ખાવાનું કેમ નથી બનાવતા?" હરિભાઈની આંખો ભીની થઈ ગઈ, તેમને કહ્યું, "રોહિતભાઈ, મેડમના પરિવારમાં કોઈ નથી. ત્રણ વર્ષ પહેલાં એક રોડ અકસ્માતમાં તેમના પતિ અને સાત વર્ષના દીકરાનું મોત થઈ ગયું હતું. ત્યારથી તેઓ તદ્દન એકલા છે. આ મોટા શહેરમાં રાત્રે થાકેલા ઘરે જાય ત્યારે આ બીમાર શરીરે રાંધવાની તેમનામાં શક્તિ નથી હોતી. ઘરમાં કોઈ પૂછવા વાળું નથી. દર્દ અને એકલતાના કારણે તેમનો સ્વભાવ આવો ચીડિયો અને કડક થઈ ગયો છે. તેઓ પોતાનું દુઃખ કામની પાછળ છુપાવવાનો પ્રયત્ન કરે છે."

હરિભાઈની વાતો સાંભળીને રોહિતના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. તેને પોતાની હલકી માનસિકતા પર સખત નફરત અને શરમ આવવા લાગી. તેને સમજાયું કે જે સ્ત્રીને તે હિટલર સમજતો હતો, તે વાસ્તવમાં જિંદગીના સૌથી મોટા ભયાનક તોફાન સામે એકલી લડી રહી હતી. જે દિવસે તેને બદલો લેવા ખીચડી મૂકી હતી, તે દિવસે કાવ્યા મેડમને મહિનાઓ પછી પેટ ભરીને નરમ અને સાદું ભોજન મળ્યું હતું, જે તેમના ગળામાં દુખાવો કર્યા વગર ઉતરી ગયું હતું. એ આંસુ ગુસ્સાના નહીં, પણ ઘરના ભોજનના સંતોષના હતા.

રોહિત તે રાત્રે ઘરે ગયો પણ તેને ઊંઘ ન આવી. તેની આંખો સામે કાવ્યા મેડમનો તે પરસેવાથી રેબઝેબ ચહેરો અને ખીચડી ખાતી વખતની વેદના દેખાયા કરતી હતી. તેને પોતાની માતા પાસે જઈને બધી વાત કરી. માતાએ રોહિતના માથે હાથ મૂક્યો અને કહ્યું, "બેટા, માણસ બહારથી જેવો દેખાય છે, અંદરથી તેવો હોતો નથી. તારાથી ભૂલ થઈ ગઈ, પણ હવે એ ભૂલ સુધારવાનો સમય છે."

બીજા દિવસથી રોહિતના જીવનનો નવો નિત્યક્રમ શરૂ થયો. તેની માતા રોજ સવારે નીરવ માટે ઓફિસના ટિફિન ઉપરાંત એક નાનો અલગ ડબ્બો તૈયાર કરતી, જેમાં સાવ ઓછી ઓઈલવાળી ખીચડી, નરમ દૂધ-પૌઆ, મગનું પાણી કે સાદો નરમ શીરો હોય. રોહિત રોજ ઓફિસ પહોંચીને લંચ ટાઈમ પહેલાં ખૂબ જ આદરપૂર્વક એ ડબ્બો કાવ્યા મેડમના ટેબલ પર મૂકી આવતો અને સાથે એક નાની ચિઠ્ઠી લખતો: "મેડમ, આ ઘરનું સાદું ભોજન છે, તમારા સ્વાસ્થ્ય માટે સારું રહેશે. કૃપા કરીને જમી લેજો."

શરૂઆતમાં કાવ્યા મેડમને નવાઈ લાગી, પણ ધીમે-ધીમે તેઓ સમજવા લાગ્યા કે ઓફિસમાં કોઈક એવું છે જે તેમના કડક વલણ પાછળ છુપાયેલા દર્દને ઓળખી ગયું છે. રોજ ઘરનું નરમ ભોજન મળવાના કારણે કાવ્યા મેડમના સ્વાસ્થ્યમાં સુધારો થવા લાગ્યો અને તેમનો ગુસ્સો પણ ધીમે-ધીમે શાંત થવા લાગ્યો. ઓફિસના માહોલમાં એક અદ્રશ્ય પ્રેમ અને સંવેદના વણાઈ ગયા હતા. રોહિતને આજે સાચા અર્થમાં સંતોષ હતો કે તેને બદલાની ભાવનાને સેવામાં બદલી નાખી હતી.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો તેમજ આ સ્ટોરીને કમેન્ટમાં ૧ થી ૫ ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.