પાડોશીની નવી કાર - છેલ્લે સુધી વાંચજો

સાંજ નજીક આવી રહી હતી. સૂર્ય આથમવા માંગતો હતો. અશોક ઓફિસેથી થાકીને પાછો ફર્યો. ઘરની અંદર પગ મૂકતાં જ તેને પત્ની સીમાનો જોરદાર અવાજ સંભળાયો. "જુઓ, બાજુમાં રહેતા બિમલ ભાઈએ વીસ લાખની નવી કાર ખરીદી છે! તે ખૂબ જ ચમકદાર છે. આપણે ક્યારે કાર ખરીદીશું, અશોક?"

અશોક ચુપચાપ બેગ રાખી અને સોફા પર બેસી ગયો. થાકને લીધે તેનામાં જવાબ આપવાની હિંમત નહોતી. જાણે સીમા આજે બંધ થવાનું નામ નહોતી લઈ રહી... "રોજ બસમાં ધક્કો ખાવો, બાળકોને શાળાએ લઈ જવામાં તકલીફ પડવી, આ બધું ક્યારે સમાપ્ત થશે? અને આ બધું કેટલા સમય સુધી સહન કર્યે રાખવાનું?"

અશોકે નીચા અવાજે જવાબ આપ્યો, "સીમા, અત્યારે આપણી પાસે એટલા પૈસા નથી. બાળકોની ફી, હોમ લોન પછી આપણે કારને લેવાનું કેવી રીતે વિચારી શકીએ?"

સીમાએ ગુસ્સે થઈને કહ્યું, "તમારી પાસે પૈસા ન હોય તો બીજુ કંઈક વિચારો! ગામની જમીનનો નાનો ટુકડો વેચી દઈએ. ચાલો ગાડી લઈ લઈએ. તમને બધું મુલતવી રાખવાની ટેવ પડી ગઈ છે."

અશોક દલીલ કરવા માંગતો ન હતો. તેણે હાર સ્વીકારી લીધી. "ઠીક છે, ચાલો કાલે સવારે ગામડે જઈએ."

બીજા દિવસે બંને ગામ પહોંચ્યા. ખેતરોની વચ્ચે તેમની વડીલોપાર્જિત જમીનનો ટુકડો હતો. દૂરથી તેણે જોયું કે તેનો મોટો ભાઈ ખેતર પાસે જ બેઠો હતો. બંનેએ તેની નજીક જઈને નમસ્તે કર્યા.

મોટા ભાઈએ તેને પ્રેમથી ગળે લગાડ્યો. "શું વાત છે? અચાનક ગામમાં આવ્યો, કેમ શહેરમાં બધું બરાબર તો છે ને, અને આમ અચાનક, કંઈ કામ હતું?"

અશોક થોડો અચકાયો, પછી બોલ્યો, "ભાઈ, અમે જમીનનો થોડો ભાગ વેચવાનું વિચાર્યું હતું..."

સીમાએ તેને અટકાવીને કહ્યું, "હા, અમારે કાર લેવી છે. શહેરમાં રહેવું હવે મુશ્કેલ થઈ ગયું છે. અને તમારા ભાઈ તો જયારે હોય ત્યારે ના જ પડતા રહે છે, પણ હવે તો નવી કાર લેવી જ છે."

મોટા ભાઈને મામલો શું છે તે સમજતા વાર ન લાગી, તેના ચહેરા પર ઊંડી પીડા દેખાઈ. તે ઊભો થયો અને તે જમીન ને જોવા લાગ્યો જેણે તેને બાળપણથી જ પોષણ આપ્યું હતું. "આ જમીન," તે બોલ્યો, "આપણને આપણા દાદાએ આ જમીન આપી છે, હવે તમે તેને કાર લેવા માટે વેચવા માંગો છો?"

સીમા કંઈક કહેવા માંગતી હતી, પણ અશોકે તેને રોકી. તે જાણતો હતો કે તેના મોટા ભાઈએ જે કહ્યું તે સાચું હતું. એવામાં મોટાભાઈના પત્ની પણ કામ હોવાથી ત્યાં આવી ગયા, એને પણ આખી વાતની જાણ થઈ.

બધા લોકો ભેગા મળીને તે વિશાળ વટવૃક્ષ નીચે બેઠા, જેની ઠંડી છાયા તેમને બાળપણમાં પણ મળતી. અને અત્યારે આ છાયામાં બધા લોકો લહેરાતી ઠંડી હવાનો લાભ લઈ રહ્યા હતા. સીમાને લાગ્યું કે વૃક્ષ તેની સાથે વાત કરી રહ્યું છે, તેને જમીનનું મહત્વ સમજાવી રહ્યું છે.

સીમાની જેઠાણી એ તરત જ તેને કહ્યું કે તમારા ભાઈ તો તમને કદાચ જમીન વેચવાની ના પાડી હશે પરંતુ હું બધી વાતને સમજી રહી છું અને હું તમને મંજૂરી પણ આપું છું કે તમે નવી કાર લઈ લો, આમ પણ શહેરમાં હવે કાર તો લગભગ બધા પાસે થઈ ગઈ છે.

અને હા જમીનનો ટુકડો વેચવાની તેમાં કોઈ જાતની જરૂર નથી આપણે હું તમને મારા બધા દાગીના આપીશ જેને વેચીને તમે ગાડી લઈ લો, તેની જેઠાણી એ અશોકને નાના ભાઈની જેમ મોટો કર્યો હતો એટલે અશોકને કોઈપણ તકલીફ પડે તો તેના ભાભી થી આ જોવાતું નહીં એટલા માટે જ તેના ઘરમાં આ ઝઘડો મોટું સ્વરૂપ ના લે તેના માટે થઈને તેને દાગીનાની વાત પણ કરી.

પરંતુ આ બધું સાંભળતા સાંભળતા સીમા જે વટ વૃક્ષ નીચે બેઠી હતી ત્યાં તેનો નિર્ણય બદલાઈ રહ્યો હતો તેનો મગજ અનેક વિચારો કરી રહ્યું હતું અને થોડી વાર પછી સીમાએ નીચા અવાજે કહ્યું, "ભાઈ, તમારી વાત સાચી છે. આ જમીન કાર કરતાં વધુ મહત્વની છે. અને હવે અમારે કાર લેવી જ નથી, જયારે પણ આપણે કાર પરવડશે ત્યારે જ લઈશું."

મોટા ભાઈના ચહેરા પર સ્મિત ચમકવા લાગ્યું. ત્યાં બેઠેલા બધા લોકો સીમાની મોઢેથી આ વાત સાંભળીને થોડા આશ્ચર્ય પામ્યા હતા પરંતુ અશોક સહિત બધા જ લોકો ખુશ હતા.

ગામડે રોકાઈને થોડા સમય પછી તેઓ જ્યારે શહેર પરત ફરી રહ્યા હતા. ત્યારે તેમની પાસે કાર ન હતી, પરંતુ તેમની પાસે પરસ્પર પ્રેમ અને જમીનનો ટુકડો હતો જે તેમના મૂળ સાથે જોડાયેલો હતો. તેને સમજાયું કે વાસ્તવિક સુખ કારમાં નથી, પરંતુ સંબંધો પ્રત્યેના પ્રેમમાં છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો શેર કરજો તેમજ આ સ્ટોરીને કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.