વહૂ રોજ બપોરે છાનીમાની બજાર જઈને અજાણ્યા માણસને પૈસા આપતી હતી, પછી એક દિવસ એવું થયું કે...

સુરેશભાઈ નિવૃત્ત થયા પછી ઘરમાં મોટાભાગનો સમય બેસીને છાપું વાંચવામાં જ વિતાવતા. તેમના દીકરા અમિતના લગ્ન સાત વર્ષ પહેલાં પૂજા સાથે થયા હતા. અમિત સુરતની એક ખાનગી કંપનીમાં નોકરી કરતો હતો અને પૂજા આખા ઘરની સંભાળ રાખતી હતી. સાસુ વનિતાબેન ઘરના કામમાં પૂજાને મદદ કરતા અને આખો પરિવાર શાંતિથી રહેતો હતો.

પણ છેલ્લા બે મહિનાથી વનિતાબેનનું ધ્યાન પૂજાની એક અલગ આદત પર ગયું. પૂજા રોજ બપોરે બજાર જવાનું કહીને ઘરની બહાર નીકળતી હતી. શરૂઆતમાં તો વનિતાબેનને લાગ્યું કે તે ઘરનો સામાન લેવા જતી હશે. પણ પછી એમણે જોયું કે પૂજા શાકભાજી કે કરિયાણું લીધા વગર જ પાછી આવતી હતી.

એક દિવસ વનિતાબેને પોતે જ પૂજાનો પીછો કરવાનું નક્કી કર્યું. પૂજા સોસાયટીના નાકે પહોંચી અને ત્યાં એક ચાની દુકાન પાસે એક ચાલીસ-પંચાવન વર્ષના અજાણ્યા માણસ સાથે ઊભી રહી. પૂજાએ પોતાના પર્સમાંથી પૈસા કાઢીને એ માણસને આપ્યા. એ માણસે પૈસા લીધા અને પૂજાના માથે હાથ મૂકીને ત્યાંથી જતો રહ્યો.

વનિતાબેનને આ જોઈને બહુ મોટો આંચકો લાગ્યો. તેમણે બે-ત્રણ દિવસ સુધી આ જ દ્રશ્ય ફરી જોયું. પૂજા રોજ એ જ માણસને મળતી અને તેને પૈસા આપતી હતી. વનિતાબેનના મનમાં શંકાના વાદળો ઘેરાવા લાગ્યા. તેમનાથી આ વાત પેટમાં પચી નહીં.

રાત્રે અમિત ઓફિસેથી ઘરે આવ્યો ત્યારે વનિતાબેન તેને રૂમમાં બોલાવી ગયા. તેમણે અમિતને કહ્યું, "અમિત, મારે તને એક વાત કહેવી છે. પણ તું શાંતિ રાખજે."

અમિતે નવાઈ પામીને પૂછ્યું, "શું થયું મમ્મી? કેમ આટલી ચિંતામાં છે?"

વનિતાબેને નીચું જોઈને કહ્યું, "પૂજા છેલ્લા બે મહિનાથી રોજ બપોરે બહાર જાય છે. તે સોસાયટીના નાકે એક અજાણ્યા માણસને મળે છે અને તેને પૈસા આપે છે. મને લાગે છે કે તેના સંબંધો સારા નથી."

અમિત આ સાંભળીને સ્તબ્ધ થઈ ગયો. તેને પોતાની કાન પર વિશ્વાસ ન આવ્યો. તેણે કહ્યું, "મમ્મી, પૂજા આવું ન કરે. તમે કંઈક ખોટું જોયું હશે."

"હું મારી સગી આંખે જોઈને આવું છું અમિત. તું પોતે જ જોઈ લેજે," વનિતાબેને ભારપૂર્વક કહ્યું.

બીજા દિવસે અમિતે ઓફિસેથી અડધા દિવસની રજા લીધી. તે બપોરે સોસાયટીના નાકે ઊભો રહ્યો. થોડી વારમાં પૂજા ત્યાં આવી અને એ જ માણસ સાથે વાત કરવા લાગી. અમિતે જોયું કે પૂજાએ તેના હાથમાં પૈસા મૂક્યા. અમિતનો ગુસ્સો સાતમા આસમાને પહોંચી ગયો.

અમિત ઘેર આવ્યો અને પૂજા રૂમમાં આવતાની સાથે જ તેણે પૂજાનો હાથ પકડી લીધો. અમિતે ગુસ્સામાં કહ્યું, "તારું આ બધું શું ચાલે છે પૂજા?"

પૂજા ગભરાઈ ગઈ, "શું થયું અમિત? તમે આટલા ગુસ્સામાં કેમ છો?"

"તેં મને ધોખો આપ્યો છે. તું રોજ બહાર જઈને કોને મળે છે અને ઘરમાંથી પૈસા કોને આપે છે?" અમિતે મોટેથી બૂમ પાડી.

અવાજ સાંભળીને સુરેશભાઈ અને વનિતાબેન પણ રૂમમાં આવી ગયા. પૂજાની આંખમાંથી આંસુ વહી રહ્યા હતા. તેણે નીચું જોઈ લીધું અને કશું બોલી નહીં.

તેનું આ મૌન જોઈને અમિતનો ગુસ્સો વધુ વધી ગયો. તેણે કહ્યું, "જો તું જવાબ ન આપતી હોય તો મારી સાથે રહેવાનો તને કોઈ હક નથી. આપણે હવે સાથે નહીં રહી શકીએ. મારે તારી સાથે વિચ્છેદ જ જોઈએ છે."

સુરેશભાઈએ અમિતને રોકવાનો પ્રયત્ન કર્યો, "અમિત, શાંત થા. વાત પૂરી સાંભળ્યા વગર આવો નિર્ણય ન લેવાય."

પણ અમિતે કશું સાંભળ્યું નહીં. તેણે પૂજા સામે જોયું અને કહ્યું, "હજી પણ સમય છે, સાચું કહી દે કે એ માણસ કોણ છે?"

પૂજાએ પોતાના સાડીના પલ્લુથી આંસુ લૂછ્યા. તેણે એક ઊંડો શ્વાસ લીધો અને ધીમા અવાજે બોલવાનું શરૂ કર્યું.

"એ માણસ મારા પપ્પાના જૂના મિત્ર રમેશકાકા છે," પૂજાએ રડતા રડતા કહ્યું.

સૌ સ્તબ્ધ થઈ ગયા. અમિતે પૂછ્યું, "રમેશકાકા? તો તું છાનીમાની કેમ મળતી હતી? અને તેમને પૈસા કેમ આપતી હતી?"

પૂજાએ હાથ જોડીને કહ્યું, "દસ વર્ષ પહેલાં મારા પપ્પા બહુ બીમાર પડ્યા હતા. હોસ્પિટલમાં તેમને તાત્કાલિક લોહીની જરૂર હતી અને રક્તજૂથ મળતું નહોતું. એ સમયે આ રમેશકાકાએ પોતાનું લોહી આપીને મારા પપ્પાનો જીવ બચાવ્યો હતો."

ઓરડામાં એકદમ શાંતિ છવાઈ ગઈ. પૂજા આગળ બોલી, "બે મહિના પહેલાં મને ખબર પડી કે રમેશકાકા પર બહુ મોટું દેવું થઈ ગયું છે. વ્યાજખોરો તેમને બહુ હેરાન કરતા હતા. તેમની પાસે ઘર ચલાવવાના પણ પૈસા નહોતા. મારા પપ્પા અત્યારે આ દુનિયામાં નથી, તો એમનું ઋણ ચૂકવવાની જવાબદારી મારી હતી."

પૂજાએ અમિત સામે જોયું, "મેં મારા બચાવેલા પૈસા અને મારી જૂની બંગડીઓ વેચીને એમને મદદ કરવાનું શરૂ કર્યું. મને લાગ્યું કે જો હું ઘરમાં કહીશ તો તમે બધા ચિંતામાં મુકાઈ જશો. મેં કોઈ પાપ નથી કર્યું અમિત, મેં ફક્ત મારા પિતાના જીવનદાતાની મદદ કરી છે."

આ સાંભળીને વનિતાબેનની આંખોમાં અશ્રુ આવી ગયા. અમિત સ્તબ્ધ થઈને પૂજા સામે જોઈ રહ્યો. તેને પોતાની ભૂલનો અહેસાસ થયો. વનિતાબેન આગળ આવ્યા અને પૂજાને ભેટી પડ્યા.

"મને માફ કરી દે બેટા, મેં તારા પર નકામી શંકા કરી," વનિતાબેને રડતાં રડતાં કહ્યું.

અમિત પણ પૂજાની પાસે ગયો અને તેના બંને હાથ પકડી લીધા. તેની આંખોમાં પશ્ચાતાપના આંસુ હતા. તેણે કહ્યું, "પૂજા, મને માફ કરી દે. મેં તારા પર વિશ્વાસ ન કર્યો અને આટલું મોટું પગલું ભરવા તૈયાર થઈ ગયો."

સુરેશભાઈએ આગળ આવીને પૂજાના માથે હાથ મૂક્યો અને કહ્યું, "દીકરી, તું આ ઘરની વહૂ નથી પણ લક્ષ્મી છે. જેણે પોતાના પિતાના સંસ્કાર જાળવી રાખ્યા. રમેશભાઈની મદદ કરવી એ તારી એકલીની ફરજ નહોતી, આપણી આખા પરિવારની ફરજ હતી."

બીજા જ દિવસે અમિત અને સુરેશભાઈ પોતે રમેશકાકાના ઘરે ગયા. તેમણે રમેશકાકાનું બાકીનું દેવું પૂરું કર્યું અને તેમને સન્માનપૂર્વક ઘરમાં મદદ કરવાની ખાતરી આપી.

ઘણીવાર આપણે પરિસ્થિતિને પૂરી સમજ્યા વગર ખોટો અભિપ્રાય બાંધી લઈએ છીએ. શંકાના એક નાના તણખાથી ઘરમાં અવિશ્વાસની આગ લાગી શકે છે. જો કોઈ વડીલ કે પરિવારનો સભ્ય કંઈક અલગ વર્તન કરતો હોય, તો તેને શંકાની નજરે જોવાને બદલે પ્રેમથી વાત કરીને સત્ય જાણવાનો પ્રયત્ન કરવો જોઈએ.

સંબંધોમાં વિશ્વાસ જ સૌથી મોટી મૂડી છે. ગુસ્સામાં લીધેલો એક નિર્ણય આખા પરિવારના સુખને છીનવી શકે છે. જ્યારે આપણે કોઈના પર શંકા કરીએ છીએ, ત્યારે આપણે ફક્ત વ્યક્તિ પર નહીં પણ તેના સંસ્કાર પર પણ પ્રશ્ન ઉઠાવીએ છીએ.

ત્યાગ અને કૃતજ્ઞતા એ ભારતીય સંસ્કૃતિની ઓળખ છે. જે વ્યક્તિ પોતાના પર થયેલા ઉપકારને યાદ રાખે છે અને મુશ્કેલીના સમયે મદદ કરે છે, તે જ સાચા અર્થમાં સંસ્કારી કહેવાય છે. ઘર ત્યારે જ સુંદર બને છે જ્યારે તેમાં પ્રેમ, સમર્પણ અને એકબીજા પ્રત્યે અસીમ વિશ્વાસ હોય.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.