ઘરમાં થતી ચોરી પકડવા દાદીએ પાગલપનનો ઢોંગ કર્યો ત્યારે સાચે સાચો ચોર...

જાનકીબાએ પોતાના ધ્રૂજતા હાથે તિજોરીનું નાનું ખાનું ખોલ્યું અને અંદર હાથ ફેરવ્યો. ખાનામાં રાખેલી સોનાની ચાર કિંમતી બંગડીઓ અને પચાસ હજાર રૂપિયા રોકડા ગાયબ હતા. બહાર ઓસરીમાંથી મોટી વહુ નયનાનો તીખો અને કર્કશ અવાજ સંભળાઈ રહ્યો હતો. નયના નાની વહુ કોમલ પર બરાડા પાડી રહી હતી કે તું જ આ ઘરમાં ગરીબ પિયરમાંથી આવી છે અને તારી નજર હંમેશા બાના દાગીના પર રહે છે.

કોમલ રડતી રડતી હાથ જોડીને કહી રહી હતી કે જેઠાણીબા, મેં ભગવાનની સાક્ષીએ કોઈ ચોરી નથી કરી. હું તો સવારથી રસોડામાં બા માટે દાળ-ભાત બનાવતી હતી. પણ નયનાએ તેને ધક્કો મારીને કહ્યું કે તારા જેવા ઢોંગી લોકોનું મોઢું પણ મારે નથી જોવું. મોટો દીકરો કમલેશ પણ સોફા પર બેઠો બેઠો પત્નીની વાતમાં સુર પુરાવી રહ્યો હતો.

જાનકીબા ઓરડામાંથી ધીમા પગલે બહાર આવ્યા. તેમણે ચહેરા પર સાવ ભોળા અને અજાણ્યા ભાવ લાવી દીધા. જાનકીબાએ માથું ખંજવાળતા પૂછ્યું કે નયના બેટા, આ ઘરમાં આટલો બધો કકળાટ કેમ કરો છો. મારો ચશ્માનો નંબર ક્યાંક ખોવાઈ ગયો છે અને મને કંઈ દેખાતું નથી. કમલેશે માથા પર હાથ મૂકીને કહ્યું કે બા, તમારા ચશ્મા તમારી આંખ પર જ છે, તમે સાવ ઘરડા થઈ ગયા છો અને બધું ભૂલી જાઓ છો.

નયનાએ કટાક્ષમાં કહ્યું કે આ ડોશીનું મગજ સાવ ખસી ગયું છે. તિજોરીની ચાવી ક્યાં મૂકે છે એનું પણ ભાન નથી રહેતું અને ઘરમાંથી એક પછી એક કિંમતી ચીજો ચોરાઈ રહી છે. જાનકીબાએ મનમાં સ્મિત કર્યું પણ બહારથી સાવ લાચાર દેખાયા. જાનકીબા જાણતા હતા કે છેલ્લા બે મહિનાથી ઘરમાંથી વારંવાર કિંમતી સામાન ગાયબ થઈ રહ્યો હતો અને દર વખતે નિર્દોષ કોમલ પર આળ મૂકવામાં આવતું હતું.

નાનો દીકરો પ્રવીણ સાંજે ઓફિસેથી થાકેલો ઘરે આવ્યો. ઘરમાં વાતાવરણ તંગ જોઈને પ્રવીણે પૂછ્યું કે ભાભી, આજે ફરી ઘરમાં શું થયું છે. નયનાએ તરત મોટો કકળાટ કર્યો અને કહ્યું કે તારી પત્નીએ બાની ચાર સોનાની બંગડીઓ ચોરી લીધી છે. પ્રવીણે કોમલ સામે જોયું, કોમલની આંખો રડી રડીને લાલ થઈ ગઈ હતી. પ્રવીણે કહ્યું કે કોમલ આવું કામ ક્યારેય ન કરે, આપણે શાંતિથી તપાસ કરવી જોઈએ.

કમલેશે ગુસ્સાથી કહ્યું કે હવે કોઈ તપાસ કરવાની જરૂર નથી. બાની યાદશક્તિ સાવ જતી રહી છે અને કોમલ એનો ગેરફાયદો ઉઠાવે છે. કાલે સવારે આપણે બાને શહેરના શાંતિનિકેતન વૃદ્ધાશ્રમમાં મૂકી આવીશું જેથી ઘરમાં રોજનો કકળાટ બંધ થાય. આ સાંભળીને કોમલ જાનકીબાના પગમાં પડી ગઈ અને રડવા લાગી કે બા, હું તમને ક્યારેય વૃદ્ધાશ્રમ નહીં જવા દઉં, હું તમારી સેવા આખી જિંદગી કરીશ.

જાનકીબાએ કોમલના માથા પર હાથ મૂક્યો અને ધીમેથી કહ્યું કે બેટા, મને તો એ પણ યાદ નથી કે હું ક્યાં રહું છું. તું મને થોડી ગરમ ચા બનાવી આપ ને, મને બહુ ઠંડી લાગે છે. નયનાએ મોં મચકોડીને કહ્યું કે જોયું, આમને કોઈ વાતની પડી જ નથી, આમને તો બસ ખાવા-પીવાનું યાદ રહે છે. નયના અને કમલેશ પોતાના રૂમમાં જઈને દરવાજો બંધ કરી દીધો.

રાત્રે બાર વાગ્યાનો ટકોરો થયો ત્યારે આખું ઘર ગાઢ નિંદ્રામાં પોઢી ગયું હતું. જાનકીબા પોતાના ખાટલામાંથી સાવ હળવા પગલે ઊભા થયા. તેમની આંખોમાં કોઈ બીમારી કે ભૂલકણાપણું નહોતું, પરંતુ એક અતિશય તેજસ્વી અને સાવધ નજર હતી. જાનકીબાએ પોતાના રૂમની બારીમાંથી બહાર જોયું. તેમણે જોયું કે નયના દબાયા પગલે પોતાના રૂમમાંથી બહાર નીકળી રહી હતી.

નયનાના હાથમાં એક મોટી કાળી બેગ હતી. તે સીધી પાછળના વાડા તરફ ગઈ જ્યાં જૂના લાકડા અને માટીના મોટા માટલાઓ પડેલા હતા. જાનકીબા પણ અવાજ કર્યા વગર દીવાલનો ટેકો લઈને પાછળ ગયા. તેમણે જોયું કે નયનાએ એક મોટું માટલું હટાવ્યું અને જમીનમાં દાટેલો એક લોખંડનો નાનો ડબ્બો બહાર કાઢ્યો.

નયનાએ ચોરેલી સોનાની ચાર બંગડીઓ અને પચાસ હજાર રૂપિયા એ ડબ્બામાં મૂક્યા. નયનાએ ધીમા અવાજે ફોન પર કોઈની સાથે વાત શરૂ કરી. નયનાએ કહ્યું કે ભાઈ, મેં ઘરમાંથી બધી સોનાની વસ્તુઓ અને રોકડ ભેગી કરી લીધી છે. કાલે સવારે ડોશી વૃદ્ધાશ્રમ જશે અને આ મૂર્ખ પ્રવીણ અને કોમલ ઘર છોડીને જતા રહેશે. પછી આ આખો બંગલો આપણા નામે થઈ જશે અને આપણે આ બધું સોનું વેચીને મોટો ફ્લેટ ખરીદી લઈશું.

જાનકીબાએ આ બધું પોતાની આંખોથી જોયું અને કાનથી સાંભળ્યું. તેમના હૃદયમાં ઊંડો આઘાત લાગ્યો પણ તેમણે પોતાનો સંયમ જાળવી રાખ્યો. જાનકીબા ચૂપચાપ પોતાના રૂમમાં પાછા આવી ગયા અને પલંગ પર સૂઈ ગયા. તેમણે મનોમન નક્કી કરી લીધું કે કાલે સવારે આ કપટી વહુ અને સ્વાર્થી દીકરાનો પર્દાફાશ આખા પરિવાર અને સમાજ સામે કરવો પડશે.

બીજા દિવસે સવારે નવ વાગ્યે કમલેશ વૃદ્ધાશ્રમની ગાડી બોલાવીને આંગણામાં ઊભી રાખી દીધી. નયનાએ જાનકીબાના જૂના કપડાંની એક નાની થેલી પેક કરીને બહાર મૂકી દીધી. નયનાએ મોટેથી કહ્યું કે બા, ચાલો તમારી નવી જગ્યા આવી ગઈ છે, ત્યાં તમને તમારા જેવા બીજા ઘણા વૃદ્ધો મળશે. કોમલ દરવાજે ઊભી રહીને ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડતી હતી અને પ્રવીણ પણ લાચાર બનીને માથું નીચું રાખીને ઊભો હતો.

જાનકીબા ઓસરીમાં આવ્યા અને અચાનક મોટેથી હસવા લાગ્યા. જાનકીબાએ કમલેશને કહ્યું કે કમલેશ બેટા, મને વૃદ્ધાશ્રમ મોકલતાં પહેલાં એકવાર ગામના સરપંચ અને આપણા બધા પાડોશીઓને બોલાવી લે. મારે મારી સો વર્ષ જૂની વડીલોપાર્જિત તિજોરીની વસિયત બધાની સામે જાહેર કરવી છે. નયનાની આંખોમાં લાલચ ચમકી ઊઠી કે ડોશી પાસે કદાચ કોઈ મોટો ગુપ્ત ખજાનો છે.

નયનાએ તરત કમલેશને ઈશારો કર્યો અને કમલેશે દોડીને પાડોશીઓ, સોસાયટીના પ્રમુખ રમણભાઈ અને વકીલ વિષ્ણુભાઈને બોલાવી લીધા. થોડી જ વારમાં આંગણામાં પચાસથી વધુ લોકો ભેગા થઈ ગયા. નયનાએ વટથી કહ્યું કે જુઓ બધા, મારી સાસુ હવે સાવ પાગલ થઈ ગયા છે એટલે અમે તેમને સંભાળી શકતા નથી. પણ તેમની છેલ્લી ઈચ્છા મુજબ વસિયત વંચાવવા તમને બોલાવ્યા છે.

જાનકીબા ખુરશી પર બેઠા. તેમણે પોતાના ગળામાંથી ચશ્મા ઉતાર્યા અને એકદમ સીધા ટટ્ટાર બેસી ગયા. તેમના ચહેરા પરનો ભોળો ભાવ એક ક્ષણમાં ગાયબ થઈ ગયો અને ગંભીર વડીલ જેવો રુઆબ આવી ગયો. જાનકીબાએ સ્પષ્ટ અને ગર્જનાભર્યા અવાજે કહ્યું કે રમણભાઈ, હું કોઈ પાગલ નથી અને મારી યાદશક્તિ એક ટકા પણ ઓછી નથી થઈ.

આખો મહોલ્લો અને કમલેશ આ સાંભળીને સ્તબ્ધ થઈ ગયા. જાનકીબાએ વકીલ વિષ્ણુભાઈ સામે જોઈને કહ્યું કે વકીલ સાહેબ, મેં છેલ્લા બે મહિનાથી ભૂલકણા હોવાનો ઢોંગ કર્યો હતો કારણ કે મારે જોવું હતું કે મારા ઘરમાં સાચો ચોર કોણ છે અને સાચો સેવાભાવી કોણ છે. જાનકીબાએ પોતાના ખિસ્સામાંથી એક સ્માર્ટફોન કાઢ્યો.

જાનકીબાએ ફોન ચાલુ કરીને મોટો વિડીયો બધાની સામે સ્ક્રીન પર બતાવ્યો. એ વિડીયોમાં ગઈકાલે રાત્રે નયના વાડામાં જઈને માટલા નીચે સોનું છુપાવતી હતી અને ફોન પર પોતાના ભાઈ સાથે ઘર પચાવી પાડવાનું કાવતરું કરતી હતી તે સ્પષ્ટ અવાજ સાથે દેખાઈ રહ્યું હતું. નયનાનો ચહેરો રાખ જેવો સફેદ પડી ગયો અને તેના હાથમાંથી થેલી છૂટી ગઈ.

જાનકીબાએ પ્રવીણને કહ્યું કે પ્રવીણ બેટા, જા પાછળના વાડામાંથી એ મોટું માટલું હટાવીને લોખંડનો ડબ્બો અહીં લઈ આવ. પ્રવીણ દોડીને ગયો અને એ ડબ્બો લાવીને બધાની સામે ટેબલ પર મૂક્યો. ડબ્બો ખોલતાં જ અંદરથી જાનકીબાની ચાર સોનાની બંગડીઓ, ગયા મહિને ખોવાયેલો સોનાનો હાર અને પૂરા ત્રણ લાખ રૂપિયા રોકડા નીકળ્યા.

સોસાયટીના પ્રમુખ રમણભાઈએ ક્રોધથી કહ્યું કે નયના, તને શરમ ન આવી કે તેં નિર્દોષ નાની વહુ પર ચોરીનો ખોટો આળ મૂક્યો અને પોતાની સાસુને વૃદ્ધાશ્રમ મોકલવાનું ષડયંત્ર રચ્યું. કમલેશનું માથું પણ શરમથી ઝૂકી ગયું અને તે કંઈ બોલી ન શક્યો. નયના જાનકીબાના પગમાં પડીને કરગરવા લાગી કે બા, મને માફ કરી દો, મારાથી લાલચમાં મોટો ગુનો થઈ ગયો.

જાનકીબાએ નયના તરફથી પગ પાછા ખેંચી લીધા અને કડક અવાજે કહ્યું કે જે વહુ પોતાની સાસુને રોટલા આપવાને બદલે વૃદ્ધાશ્રમ ધકેલવા માંગતી હોય અને નિર્દોષ દેરાણીને બદનામ કરતી હોય, તેને આ ઘરમાં રહેવાનો કોઈ અધિકાર નથી. જાનકીબાએ વકીલ વિષ્ણુભાઈને નવી વસિયત આપી. જાનકીબાએ આખી હવેલી અને પોતાની કરોડોની મિલકત સાચી અને સંસ્કારી નાની વહુ કોમલ અને દીકરા પ્રવીણના નામે કરી દીધી.

જાનકીબાએ કમલેશ અને નયનાને હાથ જોડીને કહ્યું કે તમે બંને અત્યારે ને અત્યારે તમારો સામાન લઈને આ ઘરમાંથી નીકળી જાઓ અને તમારી મહેનતથી જીવતા શીખો. કમલેશ અને નયના અપમાનિત થઈને માથું નીચું રાખીને ઘરની બહાર નીકળી ગયા. કોમલે જાનકીબાને વળગીને આંસુ લૂછ્યા અને જાનકીબાએ તેને છાતી સરસી ચાંપી લીધી. એક બહાદુર અને ચતુર દાદીના કારણે પરિવારમાંથી કપટનો કાયમ માટે અંત આવ્યો અને ઘરમાં સાચા પ્રેમ અને સંસ્કારનો વિજય થયો.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.