પચાસ લાખની નોટો ભરેલી બેગ કાદવમાં ફેંકી દેનાર ગરીબ માતા સામે જ્યારે...

ગરીબ અને સ્વાભિમાની માતા શાંતાબેને પચાસ લાખ રૂપિયાની ચલણી નોટોથી ભરેલી મોટી કાળી લેધર બેગને જોરથી લાત મારીને પોતાના માટીના કાચા ઘરના ઉંબરા બહાર કાદવવાળા રસ્તા પર ફંગોળી દીધી. લેધર બેગની મોટી લોખંડી ચેઈન જોરદાર આંચકા સાથે ખૂલી ગઈ અને પાંચસો પાંચસો રૂપિયાની નવી ચમકતી કડકડતી નોટોના અસંખ્ય મોટા બંડલો આંગણાની કાળી ધૂળ અને વરસાદી કાદવમાં ચારેતરફ વેરવિખેર થઈ ગયા. શાંતાબેને પોતાની કરચલીવાળી અને કાળી મજૂરીથી ખરબચડી થયેલી ધ્રૂજતી આંગળી પોતાના કરોડપતિ દીકરા રોહિત સામે સત્યના અડગ તેજ સાથે તાણીને આખા આંગણામાં ગર્જના કરી કે રોહિત, તારી આ ગંદી, અહંકારી અને પાપની કમાણી અહીંથી તાત્કાલિક ઉપાડી લે. મેં તને રાત-દિવસ કાળી મજૂરી કરીને, રેટિયો કાંતીને અને ગામના લોકોના વાસણો માંજીને પોતાના લોહીનું પાણી કરીને ઉછેર્યો છે, એ એટલે નહીં કે તું મોટો થઈને મારા મોં પર પૈસાના બંડલ ફેંકે. હું ભૂખી મરી જઈશ પણ જ્યાં સુધી તું તારું જૂનું પવિત્ર વચન પૂરું નહીં કરે ત્યાં સુધી તારા એક પણ રૂપિયાને હાથ નહીં અડાડું.

રોહિતની પત્ની અલ્પાએ પોતાની સોના-હીરાની બંગડીઓ ચમકાવતાં ક્રોધથી ચીસ પાડી કે બા, તમે સાવ પાગલ થઈ ગયા છો. મારો પતિ તમારી આ ગરીબી દૂર કરવા અને મોટો આલીશાન બંગલો બનાવવા માટે પચાસ લાખ રૂપિયા રોકડા લાવ્યો છે અને તમે એને કાદવમાં ફેંકી દીધા. તમારા જેવા ગામડાના અભણ અને રૂઢિચુસ્ત લોકોને આટલી મોટી લક્ષ્મી અને ધનની કોઈ સાચી કિંમત જ નથી હોતી. કરોડપતિ દીકરો રોહિત પથ્થરની જેમ સ્તબ્ધ બનીને પોતાની મા સામે જોઈ રહ્યો હતો. રોહિતના ચહેરા પર ઊંડો આઘાત અને વેદના છવાયેલા હતા. રોહિતની આંખોમાંથી આંસુ વહી રહ્યા હતા.

રોહિતે બંને હાથ જોડીને અત્યંત ગળગળા અવાજે પૂછ્યું કે મા, મેં એવો કયો મોટો ગુનો કર્યો છે. મેં અમદાવાદ અને મુંબઈ જેવા મોટા શહેરોમાં દિવસ-રાત અઢાર-અઢાર કલાક કાળી મજૂરી અને પસીનો પાડીને બસો કરોડની મોટી કન્સ્ટ્રક્શન કંપની ઊભી કરી છે. હું તને તમામ સુખ-સુવિધાઓ, નોકરો અને ગાડીઓ આપવા આવ્યો છું. તું મને આટલી કઠોર સજા કેમ આપી રહી છે. શાંતાબેને પોતાના ફાટેલા સુતરાઉ સાડીના છેડાથી આંખોમાંથી અવિરત વહેતા ગરમ આંસુ લૂછ્યા અને પોતાના માટીના નાના ઓરડાના અંદરના ખૂણામાં પડેલી એક જૂની લાકડાની પેટી પાસે ગયા.

શાંતાબેને એ જૂની લાકડાની પેટીમાંથી પોતાના સ્વર્ગસ્થ પતિ ગોવિંદભાઈની એક જૂની કાટવાળી લાકડા કાપવાની કરવત અને વીસ વર્ષ જૂની, ધૂળવાળી અને પીળી પડી ગયેલી બાળપણની એક ડાયરી બહાર કાઢી જેમાં રોહિતે પોતાના હાથે વચન લખ્યું હતું. શાંતાબેને એ કરવત રોહિતના હાથમાં મૂકીને ધ્રૂજતા અવાજે કહ્યું કે રોહિત, આ કરવત તારા સ્વર્ગસ્થ પવિત્ર પિતાની છે જે આખી જિંદગી સુથારી કામ કરીને પ્રામાણિકતાથી જીવ્યા હતા. વીસ વર્ષ પહેલાં જ્યારે આ જ ઓસરીના તૂટેલા લાકડાના ખાટલા પર તારા ભલા પિતા ફેફસાંની ગંભીર બીમારીમાં દવા અને સારવાર વગર તરફડીને મરી ગયા, કારણ કે આપણા આખા પંથકમાં કોઈ દવાખાનું કે ડોક્ટર નહોતા.

શાંતાબેને ચોધાર આંસુ વહાવતાં યાદ અપાવ્યું કે તે દિવસે બાર વર્ષના તેં તારા બાપની લાશ પર બંને હાથ મૂકીને મારી સામે પવિત્ર સોગંદ ખાધા હતા. તેં કહ્યું હતું કે મા, હું જ્યારે મોટો માણસ બનીશ ત્યારે માત્ર પોતાના માટે મહેલો નહીં બનાવું, પણ સૌથી પહેલાં આપણા આ પછાત ગામમાં સો બેડની એક મોટી મફત સરકારી હોસ્પિટલ અને કન્યા શાળા બનાવીશ જેથી કોઈ ગરીબ બાપ દવા વગર ન મરે. તેં આંસુ ભરી આંખોએ ગંભીર વચન આપ્યું હતું કે તું ક્યારેય સ્વાર્થી અને પૈસાનો અહંકારી ગુલામ નહીં બને પણ ગરીબોની નિઃસ્વાર્થ સેવાને પોતાનો સાચો માનવ ધર્મ બનાવીશ.

તે દિવસે કાળઝાળ ચોમાસાના ધોધમાર વરસાદમાં તું ગામના એક એક શ્રીમંત માણસના ઘરે ઘરે માત્ર પાંચસો રૂપિયા ઉછીના માંગવા માટે રડતો રડતો દોડ્યો હતો પણ કોઈએ તારા હાથમાં એક રૂપિયો પણ નહોતો મૂક્યો. તેં કકડતી ભૂખે અને આંસુ ભરેલી આંખોથી ગંગાજળ હાથમાં લઈને પ્રતિજ્ઞા લીધી હતી કે આ ગામના કોઈ બાળક કે વૃદ્ધને ક્યારેય લાચાર નહીં થવા દઉં. શાંતાબેને કડવાશથી આગળ કહ્યું કે પણ શહેરમાં જઈને તું પૈસાના અહંકારમાં આંધળો થઈ ગયો. તેં અમીરો માટે આકાશને આંબતા બહુમાળી ટાવરો બનાવ્યા, લક્ઝરી ગાડીઓ ખરીદી, પણ તારા ગામના ગરીબ ભાઈ-બહેનોને સાવ ભૂલી ગયો.

આજે પણ આપણા ગામની સગર્ભા બહેનો અને બીમાર બાળકો સારવાર માટે વીસ કિલોમીટર દૂર શહેરમાં જતાં રસ્તામાં દમ તોડી દે છે. તારા આ પૈસામાંથી માત્ર સ્વાર્થ અને દેખાડાની ગંધ આવે છે, મને આ પૈસાથી સખત નફરત છે. તું આ પૈસા લઈને પાછો ચાલ્યો જા.

કરોડપતિ દીકરો રોહિત પોતાની માતાના આ વેધક શબ્દો સાંભળીને અપાર શરમ અને ગ્લાનિથી પોતાનું માથું નીચું ઢાળીને રડવા લાગ્યો. રોહિત અત્યંત નમ્રતા અને શરમપૂર્વક ધીમા પગલે કાદવમાં ગયો અને જમીનકો પર ધૂળવાળા થયેલા તમામ પચાસ લાખ રૂપિયાના બંડલો એક પછી એક એકઠા કરવા લાગ્યો. અલ્પાએ રોહિતને રોકવાની કોશિશ કરી પણ રોહિતે તેને હાથના ઈશારાથી ચૂપ કરી દીધી. રોહિતે એ તમામ ધૂળવાળા પૈસા આદરપૂર્વક એકઠા કરીને પોતાની ચમકતી લક્ઝરી ગાડીમાંથી બીજો એક મોટો સોનેરી અક્ષરોવાળો સત્તાવાર સરકારી લેધર ફોલ્ડર બહાર કાઢ્યો.

રોહિતે પોતાના બંને ધ્રૂજતા હાથોથી એ સત્તાવાર ફોલ્ડર ખોલીને પોતાની માતા શાંતાબેનના ધ્રૂજતા પવિત્ર ખોળામાં આદરપૂર્વક મૂકી દીધું. એ ફોલ્ડરમાં ગુજરાત સરકારના આરોગ્ય મંત્રાલયનો સત્તાવાર મંજૂરી પત્ર, પચાસ એકર જમીનના દસ્તાવેજો અને પચાસ કરોડ રૂપિયાની બેંક ફિક્સ ડિપોઝિટના અસલ પ્રમાણપત્રો હતા. રોહિતે એ ધૂળવાળી જમીન પર સાષ્ટાંગ નમીને પોતાની માતા શાંતાબેનના બંને પવિત્ર પગ પકડી લીધા અને ચોધાર આંસુએ રડતાં કહ્યું કે મા, તારો રોહિત પોતાના પિતાને આપેલું વચન ક્યારેય નથી ભૂલ્યો. હું તારો એ જ સંસ્કારી દીકરો છું.

રોહિતે રડતા રડતા સત્યનો મોટો ખુલાસો કરતાં કહ્યું કે મા, હું આ છેલ્લા પાંચ વર્ષથી દિવસ-રાત એટલા માટે કાળી મજૂરી કરતો હતો કે હું આપણા ગામ માટે પચાસ કરોડ રૂપિયા ભેગા કરી શકું. મેં ગામના મુખ્ય હાઈવે પર પચાસ એકર જમીન ખરીદી લીધી છે અને ગઈકાલે જ સરકારે આપણા ગામમાં 'ગોવિંદ-શાંતા ચેરિટેબલ મલ્ટી-સ્પેશિયાલિટી હોસ્પિટલ અને મેડિકલ કોલેજ'નું નિર્માણ મંજૂર કર્યું છે. મેં મારી આખી જિંદગીની તમામ બચત અને કંપનીનો સમગ્ર અબજો રૂપિયાનો નફો આ સરકારી ચેરિટેબલ હોસ્પિટલના પવિત્ર ટ્રસ્ટમાં કાયમ માટે જમા કરાવી દીધો છે.

એ જ વખતે ગામના જૂના પૂજારી ભવાનભાઈ અને પંચાયતના વડીલો હાથમાં ફૂલોના હાર અને મીઠાઈઓ લઈને દોડી આવ્યા. પૂજારી ભવાનભાઈએ કહ્યું કે શાંતાબેન, તમારા દીકરા રોહિતે આખા તાલુકાના સૌથી મોટા ડોક્ટરોની કાયમી ટીમ રોકી લીધી છે અને આવતીકાલથી હોસ્પિટલનું ખાતમુહૂર્ત શરૂ થવાનું છે. આ દીકરાએ સાચે જ આખા પંથકના હજારો ગરીબ પરિવારોનું નસીબ હંમેશ માટે બદલી નાખ્યું છે. આ દીકરાએ સાચે જ પોતાના પિતાનું નામ અમર કરી દીધું છે.

આ સાંભળતાં જ અહંકારી વહુ અલ્પાના પગ નીચેથી જાણે કાળમીંઢ જમીન સરકી ગઈ અને તેનો તમામ ગર્વ ચકનાચૂર થઈ ગયો. અહંકારી અલ્પા પોતાની અંદર ઊંડી શરમ, પશ્ચાતાપ અને ગ્લાનિ અનુભવીને સાસુ શાંતાબેનના બંને પગમાં ઢળી પડી અને બે હાથ જોડીને રડતા રડતા માફી માંગી. અલ્પાએ રડતા રડતા કહ્યું કે બા, મને માફ કરી દો, હું પૈસાના અહંકારમાં આંધળી થઈ ગઈ હતી. માતા શાંતાબેનની તમામ પથ્થર જેવી કઠોરતા અને નારાજગી ક્ષણભરમાં ઓગળી ગઈ. શાંતાબેનની આંખોમાંથી હર્ષ અને ગૌરવના ચોધાર આંસુ વહી નીકળ્યા. શાંતાબેને પોતાના વહાલા દીકરા રોહિતને પોતાના બંને હાથોમાં પકડીને આદરપૂર્વક જમીન પરથી ઊભો કર્યો અને પોતાની છાતી સરસો વાત્સલ્ય અને પ્રેમથી ચાંપી લીધો. બંને મા-દીકરા એકબીજાને ભેટીને રડવા લાગ્યા.

માતા શાંતાબેને વાત્સલ્યપૂર્વક પોતાના દીકરા રોહિતના માથા પર આશીર્વાદ આપતો હાથ ફેરવતાં કહ્યું કે બેટા, આજે મારા દૂધની લાજ રહી ગઈ. તેં તારા પિતાની આત્માને પરમ શાંતિ આપી છે. આજે તું સાચા અર્થમાં મારો દીકરો સાબિત થયો છે. આજુબાજુના આખા ગામના સેંકડો સ્ત્રી-પુરુષો, ખેડૂતો અને વડીલોએ રોહિત અને માતા શાંતાબેન પર ગુલાબના તાજા ફૂલો વરસાવીને તેમનો હર્ષના નારા સાથે જયજયકાર કર્યો. સાચા ભારતીય સંસ્કાર, આપેલું પવિત્ર વચન, પિતૃ સ્મૃતિ અને નિઃસ્વાર્થ માતૃભક્તિ આગળ ધનનો ખોટો મોહ અને અહંકાર હંમેશ માટે પરાજિત થઈ ગયા હતા અને એ પાવન ભૂમિ પર સાચી માનવતા અને કલ્યાણનો અમર સૂર્યોદય થયો હતો. એ પવિત્ર ગામનું ભવિષ્ય, આરોગ્ય અને સંસ્કાર કાયમ માટે ઉજ્જવળ અને સુખી બની ગયા હતા.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.