બિલ્ડિંગના કોઈ પણ માણસ સામે દરવાજો ન ખોલનાર નવા ભાડુઆતના ઘરમાં જઈને અંદર જોયું તો...

ત્રણ માળના જૂના અને શાંત શિવમ્ એપાર્ટમેન્ટના ત્રીજા માળે આવેલો ફ્લેટ નંબર ત્રણસો બે છેલ્લા છ મહિનાથી સાવ ખાલી પડેલો હતો. એક રવિવારે સાંજે પાંસત્રીસ વર્ષનો હરેશ નામનો એક સાદો, ગંભીર અને એકલવાયો યુવાન એ ફ્લેટમાં રહેવા માટે આવ્યો. હરેશના ચહેરા પર ઊંડો થાક અને આંખોમાં એક અજાણ્યો ડર સાફ દેખાતો હતો.

નવા ભાડુઆત તરીકે હરેશનું આગમન શરૂઆતથી જ સોસાયટીના રહીશો માટે ભારે કુતૂહલનો વિષય બની ગયું હતું. હરેશ પોતાની સાથે માત્ર થોડો સામાન અને બે મોટા બંધ બોક્સ લઈને આવ્યો હતો. સામાન અંદર મૂકતાંની સાથે જ તેણે ઘરનો મુખ્ય દરવાજો અંદરથી જોરથી બંધ કરીને મોટો સાંકળો ચડાવી દીધો.

બીજા દિવસે સવારે સામેના ફ્લેટમાં રહેતા વેપારી નરેશની પત્ની મીના પરંપરા મુજબ નવા પડોશીને આવકારવા માટે હાથમાં મીઠાઈની થાળી લઈને ગઈ. મીનાએ બે વાર દરવાજે ટકોરા માર્યા અને બેલ વગાડી. પરંતુ અંદરથી કોઈ અવાજ ન આવ્યો અને માત્ર દરવાજાની નાની જાળીમાંથી એક ધ્રૂજતો અવાજ સંભળાયો કે બહેન, મારે કશું નથી જોઈતું, કૃપા કરીને દરવાજો ન ખખડાવશો.

મીનાનું આ અપમાન જોઈને નરેશ ભારે રોષે ભરાયો. નરેશે કહ્યું કે આ કેવો વિચિત્ર માણસ છે જે પડોશીઓ સામે મોં પણ જોવા તૈયાર નથી. દિવસો વીતતા ગયા પણ હરેશનો એ દરવાજો ક્યારેય કોઈના માટે ખૂલતો નહોતો.

હરેશ પોતાના ઘરની તમામ બારીઓ પર કાળા જાડા પડદા લગાવી રાખતો હતો જેથી બહારથી કોઈ અંદર એક નજર પણ ન નાખી શકે. દૂધવાળો કે શાકભાજીવાળો આવે ત્યારે પણ હરેશ દરવાજો ખોલ્યા વગર જાળીમાંથી વાત કરતો અને નીચેની તિરાડમાંથી પૈસા સરકાવી દેતો હતો. તે માત્ર મોડી રાત્રે બે વાગ્યે અથવા પરોઢિયે ચાર વાગ્યે જ કચરો નાખવા માટે દબાયેલા પગલે બહાર નીકળતો હતો.

આ વિચિત્ર વર્તનને કારણે આખા એપાર્ટમેન્ટમાં અંદરોઅંદર ભયાનક શંકાઓ અને અફવાઓનું વાવાઝોડું ફૂંકાવા લાગ્યું. મીનાએ બિલ્ડિંગની સ્ત્રીઓ આગળ વાત વતેસર કરતાં કહ્યું કે રાત્રે એ ફ્લેટમાંથી વિચિત્ર ખખડાટ અને દવાઓ ઉકળવાની વાસ આવે છે. કોઈએ કહ્યું કે નક્કી આ માણસ કોઈ ભાગેડુ ગુનેગાર છે અથવા ઘરમાં કોઈ ગેરકાયદેસર કામ કરી રહ્યો છે.

એપાર્ટમેન્ટના કડક અને શંકાશીલ સેક્રેટરી રમણિક આ વાતને લઈને ભારે ચિંતિત બની ગયા. રમણિકે બિલ્ડિંગની સુરક્ષાના નામે તમામ રહીશોની એક તાકીદની મીટિંગ બોલાવી. બધાએ એક અવાજે કહ્યું કે જો આ નવો ભાડુઆત દરવાજો નહીં ખોલે તો આપણે પોલીસને બોલાવવી પડશે.

એક દિવસ બપોરે રમણિક અને નરેશ સાથે બીજા ચાર લોકો હરેશના દરવાજે પહોંચ્યા. રમણિકે લાકડીના ટેકે દરવાજો જોરજોરથી ખખડાવ્યો અને બૂમ પાડી કે હરેશભાઈ, દરવાજો ખોલો, અમારે તમારો ફ્લેટ ચેક કરવો છે. સોસાયટીના નિયમ મુજબ અમે કોઈ શંકાસ્પદ માણસને આમ બંધ દરવાજે રહેવા દઈ શકીએ નહીં.

અંદરથી હરેશનો અત્યંત વિનમ્ર પણ લાચાર અવાજ સંભળાયો. હરેશે કહ્યું કે રમણિકભાઈ, હું તમારા પગે પડું છું, હું કોઈ ગુનેગાર નથી અને ભાડું પણ સમયસર ચૂકવું છું. માત્ર પંદર દિવસ મને મારા ઘરમાં એકલો રહેવા દો, હું કોઈને દરવાજો ખોલી શકું તેમ નથી.

આ સાંભળીને રમણિકનો પિત્તો સાતમા આસમાને પહોંચી ગયો. રમણિકે ધમકી આપી કે જો કાલ સાંજ સુધીમાં તેં દરવાજો ન ખોલ્યો, તો અમે તાળું તોડીને તારો સામાન રસ્તા પર ફેંકી દઈશું. આખી બિલ્ડિંગના લોકો હરેશને ધિક્કારવા લાગ્યા અને તેના ઘર સામેથી નીકળતાં થૂંકવા લાગ્યા.

હરેશ પોતાના ઓરડામાં બેસીને ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડી રહ્યો હતો. તેના હાથ-પગ ધ્રૂજી રહ્યા હતા પણ તે પોતાની લાચારી કોઈને કહી શકે તેમ નહોતો. તે માત્ર દીવાલ પર લટકતી ભગવાનની તસવીર સામે હાથ જોડીને આંસુ વહાવતો રહ્યો.

બીજા દિવસે સાંજે સાત વાગ્યે આખું બિલ્ડિંગ ત્રીજા માળના પેસેજમાં ભેગું થઈ ગયું. રમણિકના હાથમાં લોખંડનો મોટો સળિયો હતો અને નરેશ સાથે બિલ્ડિંગનો ચોકીદાર પણ ઊભો હતો. રમણિકે દરવાજા પર છેલ્લી ચેતવણી આપતાં જોરથી લાત મારી.

રમણિકે બરાડો પાડ્યો કે હવે બહુ નાટક થયા, દરવાજો ખોલ નહિતર અમે હમણાં જ તાળું તોડી નાખીશું. બરાબર એ જ ક્ષણે અંદરથી સાંકળ ખૂલવાનો ધીમો અવાજ આવ્યો. લોકો એક ક્ષણ માટે સ્તબ્ધ થઈને પાછળ હટી ગયા.

દરવાજો અત્યંત ધીમેથી ખૂલ્યો અને હરેશ ઉંબરામાં આવીને ઊભો રહ્યો. તેનો ચહેરો સાવ સફેદ પૂણી જેવો ફિક્કો પડી ગયો હતો અને આંખો નીચે કાળા કુંડાળા હતા. તેના મોં પર સર્જિકલ માસ્ક બાંધેલું હતું અને આખા શરીરમાંથી જંતુનાશક દવાની તીવ્ર ગંધ આવી રહી હતી.

હરેશે બંને હાથ જોડીને આંસુ ભરી આંખે કહ્યું કે આવો અંદર, જેમને જે જોવું હોય તે જોઈ લો પણ કૃપા કરીને કોઈ અવાજ ન કરશો. લોકો શંકા અને ક્રોધ સાથે ફ્લેટની અંદર ધસી ગયા પણ અંદરનું દ્રશ્ય જોતાં જ સૌના હોશ ઊડી ગયા.

ઘરમાં કોઈ મોજશોખનું ફર્નિચર, ટીવી કે સોફા નહોતા પણ આખું ઘર એક હોસ્પિટલના આઈસીયુ વોર્ડ જેવું સજાવેલું હતું. રૂમની વચ્ચે એક મેડિકલ બેડ પર હરેશની પાંસઠ વર્ષની વૃદ્ધ માતા શાંતા અર્ધબેભાન અવસ્થામાં સૂતી હતી. તેના નાકમાં ઓક્સિજનની નળીઓ લાગેલી હતી અને પાસે મોનિટર પર ધબકારાનો ધીમો અવાજ ગૂંજતો હતો.

પલંગની બાજુમાં એક નાની સાત વર્ષની બાળકી પલક માસ્ક પહેરીને શાંતિથી બેઠી હતી અને દાદીના પગ દબાવી રહી હતી. આખા રૂમમાં ફિનાઈલ, સેનિટાઈઝર અને કડવી દવાઓની સુગંધ ફેલાયેલી હતી. ઘરમાં ક્યાંય ધૂળનો એક રજકણ પણ નહોતો.

રમણિકના હાથમાંથી લોખંડનો સળિયો નીચે પડી ગયો અને નરેશનું મોં આશ્ચર્યથી ખુલ્લું રહી ગયું. પાછળ ઊભેલી મીના અને અન્ય સ્ત્રીઓના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. કોઈના મોંમાંથી એક શબ્દ પણ ન નીકળી શક્યો.

હરેશે ધ્રૂજતા હાથે મોં પરથી માસ્ક હટાવ્યું અને આંસુ લૂછતાં આખી હકીકત જણાવી. હરેશે કહ્યું કે મારી માને લોહીનું ગંભીર કેન્સર હતું અને દસ દિવસ પહેલાં જ તેમનું મોટું બોનમેરો ટ્રાન્સપ્લાન્ટનું ઓપરેશન થયું છે. મારી પાસે જે કંઈ પૈતૃક મિલકત અને બચત હતી તે બધું મેં માની સારવારમાં વેચી દીધું છે.

હરેશે ગળગળા અવાજે આગળ જણાવ્યું કે ડોક્ટરે મને સ્પષ્ટ ચેતવણી આપી હતી કે ઓપરેશન પછીના એક મહિના સુધી દર્દીની રોગપ્રતિકારક શક્તિ સાવ શૂન્ય થઈ જાય છે. જો બહારની હવામાંથી કોઈ સાધારણ શરદી કે ધૂળનો ચેપ પણ આ રૂમમાં પ્રવેશશે, તો મારી મા થોડી જ ક્ષણોમાં સેપ્ટિક શોકથી દમ તોડી દેશે.

હરેશે બંને કાન પકડીને રડતાં રડતાં કહ્યું કે હું તમારી સાથે કોઈ અહંકાર કે દુશ્મનીથી દરવાજો બંધ નહોતો રાખતો. મને ડર હતો કે જો કોઈ પડોશી અંદર આવશે કે દરવાજો વારંવાર ખૂલશે, તો બહારની અશુદ્ધ હવા મારી મરણપથારીએ પડેલી માનો શ્વાસ છીનવી લેશે. મારી માનો જીવ બચાવવા માટે હું લાચાર બનીને દરવાજો બંધ રાખતો હતો.

હરેશે નીચે બેસીને રમણિકના પગ પકડી લીધા અને કહ્યું કે રમણિકભાઈ, તમે મને જે સજા કરવી હોય તે કરો પણ મારી માને હજુ દસ દિવસ અહીં રહેવા દો. મારી પાસે હવે કોઈ હોસ્પિટલના સ્પેશિયલ રૂમના પૈસા નથી બચ્યા. હું મારી આ નાની દીકરીને લઈને ક્યાં જઈશ.

નાની પલક પણ દોડી આવી અને પોતાના પિતાને વળગીને રડવા લાગી. પલકે હાથ જોડીને કહ્યું કે દાદા, મારા પપ્પાને ન મારશો, મારા પપ્પા આખી રાત જાગીને દાદીમાની સેવા કરે છે. આ દ્રશ્ય જોઈને પથ્થર દિલ માણસનું કાળજું પણ પીગળી જાય તેવો માહોલ સર્જાયો.

રમણિકની આંખોમાંથી ચોધાર આંસુનો ધોધ વહી નીકળ્યો. રમણિક ધીમેથી નીચે નમ્યા અને તેમણે હરેશને બંને હાથે પકડીને પોતાની છાતી સરસો ચાંપી લીધો. રમણિકે પોક મૂકીને કહ્યું કે બેટા હરેશ, મને માફ કરી દે, અમે સાવ આંધળા અને અક્કલ વગરના માણસો છીએ.

રમણિકે કહ્યું કે તું આ કળિયુગનો શ્રવણ છે જે પોતાની માતાના પ્રાણ બચાવવા આખી દુનિયાની નફરત હસતા મુખે સહન કરી રહ્યો હતો. અમે તારી પીડા સમજવાને બદલે તારા પર ચોરી અને ગંદી શંકાઓ કરી રહ્યા હતા. અમારી આ ભૂલ માફ કરવાને લાયક પણ નથી.

મીના અને નરેશ પણ શરમ અને પસ્તાવાથી લાલચોળ થઈ ગયા. મીના દોડીને નાની પલક પાસે ગઈ અને તેને પોતાના ખોળામાં બેસાડીને રડવા લાગી. મીનાએ કહ્યું કે ભાઈ હરેશ, મને માફ કરી દો, મારી જીભે બહુ મોટું પાપ કર્યું છે.

એ જ ક્ષણે આખા એપાર્ટમેન્ટના રહીશોનું વલણ પળવારમાં બદલાઈ ગયું. રમણિકે તાત્કાલિક સોસાયટીના તમામ સભ્યોને બહાર બોલાવીને એક મોટો આદેશ આપ્યો. તેમણે કહ્યું કે આજથી આ ફ્લેટની આસપાસ કોઈ અવાજ નહીં થાય અને પેસેજમાં સંપૂર્ણ શાંતિ જાળવવામાં આવશે.

સોસાયટીના યુવાનોએ ભેગા મળીને ત્રીજા માળના પેસેજને દરરોજ દિવસમાં ત્રણ વાર જંતુનાશક દવાઓથી સેનિટાઈઝ કરવાની જવાબદારી ઉપાડી લીધી. નરેશે કહ્યું કે હરેશભાઈને બહાર જવાની કોઈ જરૂર નથી, તેમના ઘરનું દૂધ, દવાઓ અને પલક માટેનું ભોજન અમે પડોશીઓ રોજ પહોંચાડીશું.

બિલ્ડિંગની સ્ત્રીઓએ વારાફરતી પલક માટે પૌષ્ટિક નાસ્તો અને ફળો લાવવાનું શરૂ કર્યું. જે હરેશને લોકો ધિક્કારતા હતા, તે હરેશ આજે આખી સોસાયટીનો લાડકો દીકરો બની ચૂક્યો હતો. પડોશીઓના આ નિઃસ્વાર્થ પ્રેમે હરેશના હૃદયમાંથી વર્ષોની એકલતા અને થાક દૂર કરી દીધા.

પંદર દિવસ પછી જ્યારે ડોક્ટરોની ટીમ તપાસ માટે આવી, ત્યારે તેઓ પણ આ ઘરની અદ્ભુત સ્વચ્છતા અને કાળજી જોઈને દંગ રહી ગયા. ડોક્ટરે જણાવ્યું કે માતા શાંતા હવે સંપૂર્ણપણે જોખમ બહાર છે અને તેમનો ચેપ સાવ મટી ગયો છે.

એક મહિના પછી એક સુંદર સવારે ફ્લેટ નંબર ત્રણસો બે નો દરવાજો કાયમ માટે ખુલ્લો મૂકવામાં આવ્યો. માતા શાંતા પોતાના પગ પર ધીમે ધીમે ચાલીને ગેલેરીમાં આવ્યા અને તેમણે હાથ જોડીને આખી સોસાયટીને આશીર્વાદ આપ્યા. સોસાયટીના લોકોએ તાળીઓના ગડગડાટ સાથે તેમનું સ્વાગત કર્યું.

રમણિકે પોતાના ખર્ચે સોસાયટીમાં સત્યનારાયણ ભગવાનની કથા બેસાડી અને હરેશના પરિવારને મુખ્ય યજમાન બનાવ્યા. કથામાં હરેશની માતાના હાથે સોસાયટીના તમામ લોકોને પ્રસાદ વહેંચવામાં આવ્યો. આખો માહોલ ભક્તિ અને સ્નેહથી ગૂંજી ઊઠ્યો.

હરેશે હાથ જોડીને તમામ પડોશીઓનો આભાર માનતાં કહ્યું કે જો તમે લોકોએ મને સાથ ન આપ્યો હોત, તો હું કદાચ મારી માને ન બચાવી શક્યો હોત. આ મકાન માત્ર સિમેન્ટ અને ઈંટોની ઇમારત નથી પણ સાક્ષાત પ્રેમનું મંદિર છે.

બાહ્ય પરિસ્થિતિ જોઈને ક્યારેય કોઈના ચરિત્ર પર શંકા ન કરવી જોઈએ. ઘણીવાર બંધ દરવાજા પાછળ કોઈ ગુનો નહીં પણ કોઈ લાચાર સંતાનનો પોતાની મા પ્રત્યેનો પવિત્ર ત્યાગ અને સંઘર્ષ છુપાયેલો હોય છે.

શંકા માણસના મનમાં ઝેર ઘોળે છે જ્યારે વિશ્વાસ અને સહાનુભૂતિ પારકાને પણ પોતાના બનાવી દે છે. હરેશની માતૃભક્તિ અને સોસાયટીના પસ્તાવાએ સાબિત કરી દીધું કે સંસારમાં સાચી માનવતા એકબીજાના દર્દને સમજવામાં જ સમાયેલી છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.