દસ વર્ષના બાળકની એક નાની રમતથી ગુસ્સે ભરાયેલા બિલ્ડરને જ્યારે એના જ મજૂરે જિંદગીનો સૌથી મોટો...
આ પ્રોજેક્ટ શહેરના સૌથી પ્રખ્યાત અને કરોડપતિ બિલ્ડર વિજયનો હતો. વિજય પોતાની લક્ઝુરિયસ લાઈફસ્ટાઈલ અને કડક મિજાજ માટે જાણીતા હતા. તેમના માટે સમય અને પૈસાથી મોટું દુનિયામાં કંઈ નહોતું. તેઓ રોજ સવારે પોતાની ચમકતી મોંઘીદાટ ગાડીમાંથી ઉતરીને સાઇટનું નિરીક્ષણ કરવા આવતા હતા. તેમના એક ઇશારે આખી સાઇટના એન્જિનિયરો અને સુપરવાઈઝરો ધ્રુજવા લાગતા હતા.
આ જ કન્સ્ટ્રક્શન સાઇટ પર છેલ્લા પાંચ વર્ષથી રાઘવ નામનો એક મજૂર કામ કરતો હતો. રાઘવ ખૂબ જ મહેનતુ, પ્રમાણિક અને શાંત સ્વભાવનો માણસ હતો. તે સવારથી સાંજ સુધી ઈંટો ઉંચકતો, સિમેન્ટનું ચોસલું બનાવતો અને ગમે તેવી કાળઝાળ ગરમીમાં પણ ક્યારેય ફરિયાદ નહોતો કરતો. રાઘવની દુનિયા એની પત્ની અને એનો દસ વર્ષનો દીકરો કાનજી હતા. કાનજી ખૂબ જ માસૂમ અને ચપળ બાળક હતો. રાઘવ અને તેની પત્ની સાઇટ પર જ એક નાની કામચલાઉ ઝૂંપડી બનાવીને રહેતા હતા, જેથી કાનજી હંમેશા તેમની નજર સામે રહે.
કાનજી હજુ નાનો હોવાથી શાળાએ જવાની ઉંમરે પણ સાઇટ પર જ આખો દિવસ રમતો રહેતો હતો. તે ક્યારેક સિમેન્ટની ખાલી ગુણીઓ સાથે રમતો તો ક્યારેક રેતીના ઢગલા પર ચડીને કિલ્લા બનાવતો હતો. સાઇટ પર કામ કરતા બીજા મજૂરો અને કારીગરો પણ કાનજીને બહુ પ્રેમ કરતા હતા. કારણ કે તેનો ચહેરો હંમેશા હસતો રહેતો હતો. એક દિવસ સાઇટ પર અલ્ટ્રા મોર્ડન અને વિદેશથી મંગાવેલી કિંમતી ઇટાલિયન ટાઇલ્સ ફિટ કરવાનું કામ ચાલી રહ્યું હતું. આ ટાઇલ્સ વિજયના પર્સનલ ઓફિસ બ્લોક માટે ખાસ મંગાવવામાં આવી હતી.
એ દિવસે સવારથી જ ધોધમાર વરસાદ પડી રહ્યો હતો. વરસાદના કારણે સાઇટની આજુબાજુની ખુલ્લી જમીનમાં પુષ્કળ કાદવ કીચડ થઈ ગયો હતો. કાનજી માટે તો આ કાદવ જાણે રમકડું બની ગયો હતો. તે વરસાદના પાણીમાં પલળતો પલળતો કાદવના નાના નાના લાડુ બનાવીને રમી રહ્યો હતો. રમતા રમતા એના આખા હાથ અને પગ કાદવથી લથપથ થઈ ગયા હતા. બાળકોને તો બસ રમવાથી મતલબ હોય છે, એમને ક્યાં ખબર હોય છે કે કઈ વસ્તુ મોંઘી છે અને કઈ સસ્તી.
બરાબર એ જ સમયે વિજય પોતાની વૈભવી કારમાંથી ઉતર્યા. તેમણે મોંઘા બ્રાન્ડેડ કપડાં અને ચામડાના શૂઝ પહેરેલા હતા. તેઓ સાઇટની અંદર નવા બનેલા ઓફિસ બ્લોક તરફ આગળ વધ્યા જ્યાં પેલી કિંમતી ટાઇલ્સ ચમકી રહી હતી. કાનજી પણ પોતાની મસ્તીમાં દોડતો દોડતો એ જ લોબી તરફ આવી ગયો. એને ખબર નહોતી કે બિલ્ડર સાહેબ આવી રહ્યા છે. કાનજીના કાદવવાળા પગ સીધા જ પેલી નવી નકોર, સફેદ ઇટાલિયન ટાઇલ્સ પર પડ્યા. જોતજોતામાં ટાઇલ્સ પર કાદવના કાળા ડાઘ પડી ગયા.
આ દ્રશ્ય જોતા જ વિજયનો પારો સાતમા આસમાને પહોંચી ગયો. તેમનો ચહેરો ગુસ્સાથી લાલચોળ થઈ ગયો. તેમણે એક જોરદાર ત્રાડ પાડી, "એય કાનિયા, અહીંથી ભાગ, તારા લીધે મારી લાખોની મોંઘી ટાઇલ્સ બગડે છે. કોનો છોકરો છે આ? આ ગંદકી અંદર કેવી રીતે આવી?" વિજયનો અવાજ સાંભળીને આખી સાઇટ પર સન્નાટો છવાઈ ગયો. બધા કારીગરો અને સુપરવાઈઝરો પોતપોતાનું કામ છોડીને ત્યાં એકઠા થઈ ગયા. કાનજી બિલ્ડર સાહેબનો આવો ભયાનક ગુસ્સો જોઈને એકદમ ડરી ગયો અને ધ્રુજવા લાગ્યો.
રાઘવ જે ઉપરના માળે સિમેન્ટનું કામ કરી રહ્યો હતો, તે બિલ્ડર સાહેબનો અવાજ સાંભળીને હાંફતો હાંફતો નીચે દોડી આવ્યો. એણે જોયું કે એનો માસૂમ દીકરો કાનજી એક ખૂણામાં ઊભો ઊભો રડી રહ્યો હતો અને સાહેબ સતત એના પર રાડો પાડી રહ્યા હતા. રાઘવનું હૃદય એક પિતા તરીકે દ્રવી ઊઠ્યું. પણ તે એક ગરીબ મજૂર હતો, એટલે એણે પોતાના ગુસ્સા પર કાબૂ રાખ્યો. તે ખૂબ જ શાંતિથી અને ધીમા પગલે પોતાના દીકરા પાસે ગયો. એણે કાનજીને તેડી લીધો અને પ્રેમથી એની આંખો લૂછી.
રાઘવ ત્યાં જ જમીન પર બેસી ગયો. સાઇટ પર રાખેલા પાણીના જગમાંથી એણે થોડું પાણી લીધું અને પોતાના હાથથી કાનજીના કાદવવાળા પગ એકદમ સાફ ધોઈ નાખ્યા. એણે કાનજીને બાજુ પર ઊભો રાખ્યો અને પછી ધીમેથી ઊભો થયો. એની આંખોમાં કોઈ ડર નહોતો, પણ એક અનોખી ખુમારી અને આત્મસન્માન હતું. રાઘવ સીધો જ વિજયની સામે જઈને ઊભો રહ્યો. સોસાયટીના બધા લોકો અને એન્જિનિયરો શ્વાસ રોકીને જોઈ રહ્યા હતા કે હવે રાઘવની નોકરી જશે.
રાઘવ ખૂબ જ નમ્રતાથી પણ મક્કમ અવાજે બોલ્યો, "સાહેબ, આ નાના બાળક પર આટલો મોટો ગુસ્સો ન કરો. આ તો માસૂમ છે, એને કિંમતની ખબર નથી પડતી. પણ સાહેબ, જરા શાંતિથી વિચારો, આ મારા દીકરાના પગમાં જે કાદવ ચોંટ્યો છે ને, આ એ જ કાદવ છે જેમાંથી ઇંટો બને છે. અને એ જ ઇંટોને રાત-દિવસ લોહી-પરસેવો એક કરીને અમે ગોઠવી છે, જેના જોરે આજે તમારો આ આટલો મોટો અને ભવ્ય બંગલો ઊભો છે. જો આ કાદવ ન હોત સાહેબ, તો તમારી આ મોંઘી ટાઇલ્સ લગાવવા માટે આ દીવાલો જ ન હોત."
રાઘવના મુખેથી નીકળેલા આ થોડાક શબ્દોમાં આખી જિંદગીનું સત્ય છુપાયેલું હતું. આ શબ્દો વિજયના કાનમાં હથોડાની જેમ વાગ્યા. જે બિલ્ડર પોતાના પૈસાના અહંકારમાં ગરીબોને કીડા-મકોડા સમજતા હતા, તેમની સામે આજે એક સામાન્ય મજૂરે અરીસો ધરી દીધો હતો. વિજય પાસે રાઘવની વાતનો કોઈ જવાબ નહોતો. તેમનો આખો અહંકાર એક જ ક્ષણમાં ઓગળી ગયો. આસપાસ ઊભેલા દરેક કર્મચારીના દિલમાં રાઘવ માટે માન વધી ગયું.
વિજયે નીચું જોઈ લીધું. તેમને અહેસાસ થઈ ગયો હતો કે દુનિયાની કોઈપણ મોંઘી વસ્તુ ગમે તેટલી કિંમતી હોય, પણ એનો પાયો તો હંમેશા ગરીબ માણસની મહેનત અને આ જ કાદવ પર જ ટકેલો હોય છે. તેમણે કાનજી સામે જોયું અને પોતાનો ગુસ્સો શાંત કરીને ત્યાંથી ચૂપચાપ ઓફિસ તરફ ચાલ્યા ગયા. રાઘવે કાનજીનો હાથ પકડ્યો અને હસતા મુખે ફરી પાછો પોતાના કામે વળગી ગયો. અમીરી ગમે તેટલી ઊંચી હોય, પણ ગરીબના આત્મસન્માન સામે તે હંમેશા નાની જ સાબિત થાય છે.
જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો.