દિવાળી પર પંદર લાખનું બોનસ મળ્યા પછી કરારની છેલ્લી શરત વાંચીને યુવાને અંદર જોયું તો...

દિવાળીના તહેવારની આગલી સાંજે શહેરના જાણીતા લોજિસ્ટિક્સ અને ટ્રેડિંગ કોર્પોરેટ હાઉસની મુખ્ય ઓફિસ રોશનીથી ઝગમગી રહી હતી. કાચની ચમકતી કેબિનોમાં તમામ કર્મચારીઓ બોનસ અને ભેટની ખુશીમાં એકબીજાને મીઠાઈઓ વહેંચી રહ્યા હતા. આ ઉત્સાહભર્યા માહોલ વચ્ચે છવ્વીસ વર્ષનો હર્ષ પોતાના કોમ્પ્યુટર ટેબલ પર શાંતિથી ફાઈલો તપાસી રહ્યો હતો.

હર્ષ છેલ્લા ત્રણ વર્ષથી આ પ્રતિષ્ઠિત કંપનીમાં સિનિયર લોજિસ્ટિક્સ એક્ઝિક્યુટિવ તરીકે પ્રામાણિકતાથી ફરજ બજાવતો હતો. તેનો સ્વભાવ અત્યંત શાંત, સંસ્કારી અને સિદ્ધાંતવાદી હતો. તે ક્યારેય પોતાના કામમાં કોઈ ગેરરીતિ કે બેદરકારી સહન નહોતો કરતો.

હર્ષના પરિવારની આર્થિક સ્થિતિ અત્યંત દયનીય અને સંઘર્ષપૂર્ણ હતી. બે વર્ષ પહેલાં તેના પિતાના કેન્સરની લાંબી સારવારમાં ઘરની તમામ બચત વપરાઈ ગઈ હતી અને માથે દસ લાખ રૂપિયાનું મોટું દેવું થઈ ગયું હતું. તેની વૃદ્ધ માતા સવિતા ડાયાબિટીસ અને ઘૂંટણની ગંભીર બીમારીથી પીડાતી હતી.

સવિતાને બંને પગે તાત્કાલિક ઓપરેશન કરાવવાની સખત જરૂર હતી પણ હોસ્પિટલના ખર્ચ માટે હર્ષ પાસે ફૂટી કોડી પણ નહોતી. હર્ષ દિવસ-રાત ઓવરટાઇમ કરીને અને પોતાના ખર્ચા સાવ કાપીને પણ માંડ ઘરનું ભાડું અને દવાના પૈસા પૂરા કરી શકતો હતો. તે રોજ રાત્રે માતાના દુઃખથી ત્રસ્ત ચહેરા સામે જોઈને અંદરથી કંપતો હતો.

બરાબર સાંજે પાંચ વાગ્યે કંપનીના યુવાન અને આક્રમક જનરલ મેનેજર ગૌરવે પટાવાળા મારફતે હર્ષને પોતાની કેબિનમાં તેડાવ્યો. ગૌરવ વિદેશથી મોંઘી ડિગ્રી લઈને આવ્યો હતો અને તે માત્ર નફાખોરીને જ સફળતાનું અંતિમ માપદંડ માનતો હતો. ગૌરવના મતે નૈતિકતા એ વેપારના માર્ગમાં સૌથી મોટો અવરોધ હતી.

હર્ષ ધીમા પગલે ગૌરવની આલીશાન કેબિનમાં પ્રવેશ્યો. ગૌરવ પોતાની ચામડાની મોટી રિવોલ્વિંગ ખુરશી પર બેઠો હતો અને તેના ચહેરા પર એક રહસ્યમય અને વિજયી સ્મિત ચમકતું હતું. ગૌરવે હર્ષને સામે પડેલી ખુરશી પર બેસવાનો ઈશારો કર્યો.

ગૌરવે પોતાના ડ્રોઅરમાંથી એક મોટું સોનેરી કવર બહાર કાઢ્યું અને ટેબલ પર હર્ષની બરાબર સામે મૂક્યું. ગૌરવે હસતાં હસતાં કહ્યું કે હર્ષ, આ વર્ષે તારી ઉત્કૃષ્ટ કામગીરી બદલ કંપની મેનેજમેન્ટે તને એક અભૂતપૂર્વ ભેટ આપવાનો નિર્ણય કર્યો છે. ગૌરવે કવરમાંથી બેંકનો એક કાગળ બહાર કાઢ્યો.

એ કાગળ પૂરા પંદર લાખ રૂપિયાનો એક ડિમાન્ડ ડ્રાફ્ટ હતો જેના પર હર્ષનું નામ સ્પષ્ટ અક્ષરે લખેલું હતું. પંદર લાખની આટલી મોટી રકમ જોઈને હર્ષની આંખો પહોળી થઈ ગઈ અને તેના ધબકારા અચાનક અનિયમિત બની ગયા. હર્ષના ગળામાંથી હર્ષ અને આશ્ચર્યનો સંયુક્ત અવાજ નીકળી ગયો.

હર્ષના મનમાં વીજળીની જેમ વિચારો દોડવા લાગ્યા કે આ પૈસાથી પિતાનું તમામ જૂનું દેવું એક જ ઝાટકે ચૂકવાઈ જશે. એટલું જ નહીં, આવતા અઠવાડિયે જ તે પોતાની વહાલી માતાના બંને ઘૂંટણનું ઓપરેશન પણ સરળતાથી કરાવી શકશે. હર્ષની આંખોમાં કૃતજ્ઞતાના આંસુ છલકાઈ આવ્યા.

હર્ષે બંને હાથ જોડીને ગળગળા અવાજે કહ્યું કે સાહેબ, આ રકમ મારા પરિવાર માટે કોઈ ચમત્કારથી ઓછી નથી. ઈશ્વર તમારું સદાય ભલું કરે અને હું આખી જિંદગી કંપનીનો ઋણી રહીશ. ગૌરવ આ સાંભળીને ધીમેથી મલકાયો.

ગૌરવે ટેબલની બીજી બાજુથી દસ પાનાનો એક જાડો લીગલ એગ્રીમેન્ટ આગળ ધરી દીધો. ગૌરવે એક મોંઘી પાર્કર પેન હર્ષના હાથમાં મૂકતાં કહ્યું કે હર્ષ, આ કંપનીનો એક સામાન્ય પ્રોટોકોલ છે. આ બોનસ અને તારા આસિસ્ટન્ટ મેનેજર તરીકેના પ્રમોશન માટે તારે માત્ર આ છેલ્લા પાના પર સહી કરવાની છે.

હર્ષે પેન ઉપાડી પણ પોતાના વર્ષો જૂના સંસ્કારો મુજબ તેણે સહી કરતાં પહેલાં કાગળના અક્ષરો વાંચવાનું શરૂ કર્યું. જેમ જેમ હર્ષ એ કાનૂની કરારની ઝીણી કલમો વાંચતો ગયો, તેમ તેમ તેના ચહેરા પરનો રંગ સાવ ઊડતો ગયો. તેના હાથમાંથી પેનની પકડ ધીમે ધીમે ઢીલી થવા લાગી.

કરારના સાતમા પાના પરની બારમી કલમ એક અત્યંત ઝેરી અને કાળી શરત ધરાવતી હતી. એ શરત મુજબ હર્ષે કંપનીના ચીફ ઇન્સ્પેક્શન ઓફિસર તરીકે સત્તાવાર સહી કરીને એક ખોટો ઓડિટ રિપોર્ટ મંજૂર કરવાનો હતો. એ રિપોર્ટમાં લખ્યું હતું કે ગયા મહિને ગોડાઉનમાં થયેલા પચાસ લાખના માલના નુકસાન માટે ગોડાઉન સુપરવાઈઝર કાનજી સંપૂર્ણપણે દોષિત છે.

એ શરતમાં આગળ સ્પષ્ટ આદેશ હતો કે કાનજીને કંપનીમાંથી તાત્કાલિક ચોરી અને બેદરકારીના ગુના હેઠળ બરતરફ કરવામાં આવે. એટલું જ નહીં, કાનજીનું ત્રીસ વર્ષનું પ્રોવિડન્ટ ફંડ, ગ્રેચ્યુઇટી અને પેન્શન કાયમ માટે જપ્ત કરી લેવામાં આવે જેથી કંપની વીમા કંપની પાસેથી પૂરો ક્લેઈમ મેળવી શકે.

આ કલમ વાંચતાં જ હર્ષના પગ નીચેથી જાણે ધરતી સરકી ગઈ. હર્ષના મગજમાં અઠાવન વર્ષના વૃદ્ધ કાનજીનો ચહેરો તરવરવા લાગ્યો. કાનજી છેલ્લા ત્રીસ વર્ષથી આ કંપનીમાં અથાક ઈમાનદારીથી વફાદાર ચોકીદાર અને ગોડાઉન કીપર તરીકે સેવા આપતો હતો.

કાનજીનો સ્વભાવ સાક્ષાત ગાય જેવો ભોળો અને નિર્દોષ હતો. તે કંપનીની એક ખીલી પણ કોઈને આઘીપાછી કરવા દેતો નહોતો. આવતા મહિને કાનજીની એકમાત્ર દીકરીના લગ્ન હતા અને તે પોતાની જિંદગીભરની કમાણીના પીએફ અને ગ્રેચ્યુઇટીના પૈસાની આતુરતાથી રાહ જોઈ રહ્યો હતો.

હર્ષ સારી રીતે જાણતો હતો કે ગોડાઉનમાં માલ ખરાબ થવા પાછળ કાનજીનો કોઈ વાંક નહોતો. ચોમાસા પહેલાં કાનજીએ ગોડાઉનની છત રિપેર કરાવવા માટે ગૌરવને ત્રણ-ત્રણ લેખિત પત્રો આપ્યા હતા. પણ ગૌરવે પોતાના બજેટમાંથી ખર્ચ બચાવવા માટે કાનજીના પત્રોને કચરાપેટીમાં ફેંકી દીધા હતા.

હવે પોતાની આ ગંભીર ભૂલ અને બેદરકારી છુપાવવા માટે ગૌરવ પેલા ગરીબ અને લાચાર વડીલના માથે આખો દોષનો ટોપલો ઢોળી રહ્યો હતો. જો હર્ષ આ કાગળ પર સહી કરી દે, તો કાનજીની આખી જિંદગીની ઈજ્જત ધૂળમાં મળી જાય અને તેની દીકરીના લગ્ન કાયમ માટે તૂટી જાય તેમ હતા.

હર્ષના હાથ ધ્રૂજવા લાગ્યા અને તેનું હૃદય જોરજોરથી ધબકવા લાગ્યું. તેની સામે એક તરફ પંદર લાખનો ચેક હતો જે તેની માતાને નવું જીવન આપી શકે તેમ હતો. બીજી તરફ એક નિર્દોષ ગરીબ બાપની જિંદગીભરની કમાણી અને કલંકમુક્ત આબરૂ હતી.

ગૌરવે હર્ષના ચહેરા પર છવાયેલી દ્વિધા જોઈને ટેબલ પર આંગળીઓ પછાડતાં કટાક્ષભર્યા અવાજે કહ્યું કે હર્ષ, આટલું બધું શું વિચારે છે. દુનિયામાં આગળ વધવું હોય તો આવા નાના-મોટા સમાધાનો કરવા જ પડે છે. તું એક સહી કરીશ એટલે તારી સાત પેઢીનું દારિદ્ર્ય દૂર થઈ જશે.

ગૌરવે આગળ લાલચ આપતાં કહ્યું કે કાનજી તો આવતા વર્ષે નિવૃત્ત થવાનો જ હતો. જો તેને થોડું નુકસાન થાય તો તેનાથી તારે શું લેવાદેવા છે. તું તારી બીમાર મા વિશે વિચાર અને આ સુવર્ણ તકને લાત ન માર.

હર્ષની આંખો સામે તેની માતા સવિતાનો ચહેરો આવીને ઊભો રહ્યો. સવિતા હંમેશાં કહેતી હતી કે બેટા, ઈશ્વર ભૂખ્યા સુવાડે તો ભલે સુવાડે પણ કોઈના હકની કમાણી કે આંસુથી આપણા ઘરમાં રોટલો ન આવવો જોઈએ. અન્યાયના પાયા પર ચણેલો સુખનો મહેલ હંમેશાં નરક તરફ લઈ જાય છે.

હર્ષના મનમાં રહેલો તમામ ડર અને લોભ ક્ષણવારમાં ઓગળીને સાવ ભસ્મ થઈ ગયા. હર્ષે ધીમેથી પેન નીચે મૂકી દીધી. તેણે બંને હાથથી પેલો પંદર લાખનો ડિમાન્ડ ડ્રાફ્ટ ઉપાડ્યો અને ગૌરવ તરફ પાછો ધકેલી દીધો.

હર્ષે અત્યંત શાંત પણ મક્કમ અવાજે કહ્યું કે સાહેબ, મને માફ કરજો પણ હું આ કાગળ પર ક્યારેય સહી નહીં કરું. હું મારી માની બીમારીના ઇલાજ માટે એક નિર્દોષ વડીલના સંસારની બલિ ચડાવી શકું નહીં. આ પંદર લાખ રૂપિયા મારા માટે બોનસ નથી પણ એક પાપની લાંચ છે.

ગૌરવનો ચહેરો ક્રોધથી લાલચોળ થઈ ગયો અને તેની આંખોમાંથી અંગારા વરસવા લાગ્યા. ગૌરવ ખુરશી પરથી ઊભો થઈ ગયો અને તેણે ટેબલ પર જોરથી મુક્કો પછાડ્યો. ગૌરવે બરાડો પાડીને કહ્યું કે હર્ષ, તારી આટલી મોટી હિંમત કે તું મારા આદેશનું અપમાન કરે.

ગૌરવે ધમકી આપતાં કહ્યું કે તું ભૂલી જાય છે કે હું કોણ છું. જો તેં આ કરાર પર સહી ન કરી તો હું તને આ ક્ષણે કંપનીમાંથી લાત મારીને કાઢી મૂકીશ. એટલું જ નહીં, હું આખા શહેરમાં તારી એવી બદનામી કરીશ કે તને કોઈ નાની દુકાનમાં પણ નોકરી નહીં મળે.

ગૌરવે હસતાં હસતાં મહેણું માર્યું કે તારા જેવા આદર્શવાદી મૂર્ખાઓ જિંદગીભર ભાડાના તૂટેલા ઓરડામાં જ સડે છે. તારી મા દવા વગર તરફડીને મરી જશે ત્યારે તને તારા આ ખોટા સિદ્ધાંતો યાદ આવશે. હર્ષના કાળજામાં આ શબ્દો તીરની જેમ વાગ્યા પણ તે અડગ રહ્યો.

હર્ષે પોતાના ગળામાંથી કંપનીનું ઓળખકાર્ડ ઉતાર્યું અને ટેબલ પર મૂકી દીધું. હર્ષે નમ્રતાથી માથું ઊંચું રાખીને કહ્યું કે સાહેબ, ભૂખ અને ગરીબી માણસને મારી નથી નાખતી પણ અંતરાત્માનું મરી જવું એ સાચું મોત છે. મારી મા કદાચ દવા વગર મરી જશે પણ તે ક્યારેય ગર્વ વગર જીવી નહીં શકે.

હર્ષ કોઈ વિરોધ કર્યા વગર કેબિનનો દરવાજો ખોલીને બહાર નીકળી ગયો. બહાર ઊભેલા અન્ય કર્મચારીઓ ગૌરવની બૂમો સાંભળીને અવાચક થઈ ગયા હતા. હર્ષ સાવ ખાલી હાથે પોતાની જૂની સાયકલ લઈને કંપનીના મુખ્ય દરવાજા બહાર નીકળી ગયો.

રસ્તામાં અનરાધાર વરસાદ શરૂ થઈ ગયો હતો. હર્ષ વરસાદમાં ભીંજાતો ભીંજાતો સાયકલ ચલાવી રહ્યો હતો અને તેના ગાલ પરથી વરસાદના પાણી સાથે આંસુઓ વહી રહ્યા હતા. તેનું હૃદય અત્યંત ભારે હતું કારણ કે આવતીકાલે સવારે માતાને દવાખાને લઈ જવાની હતી અને ખિસ્સામાં એક રૂપિયો પણ નહોતો.

રાત્રે જ્યારે હર્ષ પોતાના જૂના ભાડાના મકાનમાં પહોંચ્યો ત્યારે માતા સવિતા તેની રાહ જોઈ રહી હતી. સવિતાએ દીકરાના ભીંજાયેલા કપડાં અને ઉતરી ગયેલો ચહેરો જોયો. સવિતાએ માથે હાથ ફેરવીને પૂછ્યું કે બેટા, આજે દિવાળીની સાંજે તું આટલો ઉદાસ કેમ છે.

હર્ષ માતાના ખોળામાં માથું મૂકીને નાના બાળકની જેમ ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડી પડ્યો. હર્ષે ધ્રૂજતા અવાજે આખી ઘટના વર્ણવી દીધી. હર્ષે કહ્યું કે મા, મને પંદર લાખ રૂપિયા મળતા હતા પણ મેં એક વડીલના આંસુ બચાવવા માટે એ ચેક ઠુકરાવી દીધો અને મારી નોકરી પણ જતી રહી.

હર્ષે રડતાં રડતાં માફી માંગી કે મા, હું તારા પગના ઓપરેશનના પૈસા ન લાવી શક્યો, મને માફ કરી દે. સવિતાની આંખોમાંથી અશ્રુધારા વહી નીકળી પણ એ આંસુ દુઃખના નહીં પણ અસીમ ગૌરવના હતા. સવિતાએ બંને હાથે હર્ષનું માથું ઊંચું કર્યું અને તેના કપાળ પર વાત્સલ્યભર્યું ચુંબન કર્યું.

સવિતાએ ગળગળા અવાજે કહ્યું કે મારા દીકરા, આજે તેં સાબિત કરી દીધું કે તારા પિતાના અને મારા સંસ્કારો સો ટકા સાચા હતા. જો તેં કોઈ ગરીબના હકનું છીનવીને મારા પગ સાજા કર્યા હોત, તો હું ક્યારેય ઈશ્વર સામે આંખ મિલાવી ન શકત. મારા પગ ભલે દુઃખે પણ મારા દીકરાનું માથું ક્યારેય શરમથી ઝૂકવું ન જોઈએ.

તે રાત્રે ઘરમાં મીઠાઈ નહોતી પણ એક અનોખો સંતોષ અને દિવ્ય શાંતિ છવાયેલા હતા. માતા-દીકરાએ સાથે બેસીને સૂકી રોટલી અને ગોળ ખાધા અને પ્રભુનો આભાર માન્યો. હર્ષે નક્કી કર્યું કે કાલ સવારે તે બજારમાં કોઈ મજૂરી કે નાનું કામ શોધી લેશે.

બીજા દિવસે સવારે જ્યારે સૂરજનો સોનેરી તડકો આંગણામાં પથરાયો, ત્યારે ઘરના સાંકડા દરવાજા બહાર એક મોટી આલીશાન લક્ઝરી કાર આવીને ઊભી રહી. કારમાંથી કંપનીના અસલ માલિક અને સિત્તેર વર્ષના સ્થાપક ચેરમેન મનહર ધીમા પગલે બહાર નીકળ્યા. મનહરની પાછળ પેલો વૃદ્ધ કાનજી પણ હાથ જોડીને ઊભો હતો.

હર્ષ અને સવિતા આશ્ચર્યથી દરવાજે આવીને ઊભા રહી ગયા. હર્ષ સમજી ન શક્યો કે કંપનીના સર્વોચ્ચ માલિક પોતે આ ગરીબ ઝૂંપડી જેવા મકાને કેમ આવ્યા હશે. હર્ષે આગળ વધીને આદરપૂર્વક મનહરના ચરણ સ્પર્શ કર્યા.

મનહરે હર્ષના બંને ખભા પકડીને તેને ઊભો કર્યો અને પોતાની છાતી સરસો ચાંપી લીધો. મનહરની આંખોમાં આંસુ છલકાઈ રહ્યા હતા. મનહરે સવિતા સામે હાથ જોડીને કહ્યું કે બહેન, તમે એક સાચા સપૂતને જન્મ આપ્યો છે જેણે આજે મારી ચાલીસ વર્ષ જૂની સંસ્થાની લાજ બચાવી લીધી છે.

મનહરે એક એવો મોટો ઘટસ્ફોટ કર્યો જે સાંભળીને હર્ષના પગ નીચેથી ધરતી સરકી ગઈ. મનહરે જણાવ્યું કે છેલ્લા છ મહિનાથી તેમને ગૌરવની અપ્રમાણિકતા અને ગેરરીતિઓની શંકા પડી ગઈ હતી. ગૌરવ કંપનીના મોટા અધિકારીઓને લાંચ આપીને ખરીદી રહ્યો હતો અને જૂના વફાદાર કર્મચારીઓને ખોટા કેસમાં ફસાવી રહ્યો હતો.

મનહરે કહ્યું કે ગઈકાલે સાંજે ગૌરવની કેબિનમાં જે બન્યું તે બધું જ મારા આદેશથી હિડન કેમેરામાં લાઈવ રેકોર્ડ થઈ રહ્યું હતું. હું જોવા માંગતો હતો કે મારી આખી કંપનીમાં કોઈ એવો યુવાન છે જે પંદર લાખની લાલચ સામે પણ પોતાના ઈમાન પર અડગ રહી શકે.

મનહરે ગર્વથી કહ્યું કે હર્ષ, તેં ગઈકાલે માત્ર કાનજીને જ નથી બચાવ્યો પણ મારી આખી કંપનીની આત્માને બચાવી લીધી છે. આજે સવારે જ બોર્ડ ઓફ ડિરેક્ટર્સે ગૌરવને તમામ પદો પરથી બરતરફ કરીને પોલીસને હવાલે કરી દીધો છે.

મનહરે પોતાના અંગત સચિવ પાસેથી એક ફાઈલ મંગાવી અને હર્ષના હાથમાં સોંપી. મનહરે જાહેરાત કરી કે આજથી હર્ષ અમારી કંપનીનો નવો વાઇસ પ્રેસિડેન્ટ અને હેડ ઓફ એથિક્સ રહેશે. કંપનીનો કોઈપણ મોટો નિર્ણય હવે હર્ષની મંજૂરી વગર નહીં લેવાય.

એટલું જ નહીં, મનહરે સવિતાના બંને ઘૂંટણના ઓપરેશનનો તમામ ખર્ચ કંપનીના વેલ્ફેર ફંડમાંથી તાત્કાલિક મંજૂર કર્યો અને શ્રેષ્ઠ હોસ્પિટલમાં સ્પેશિયલ વ્યવસ્થા કરાવી દીધી. સાથે સાથે હર્ષને પચ્ચીસ લાખ રૂપિયાનું વાર્ષિક પેકેજ અને કાયમી સન્માનજનક બોનસ એનાયત કર્યું.

કાનજી દોડીને હર્ષના ચરણોમાં ઢળી પડ્યો અને પોક મૂકીને રડવા લાગ્યો. કાનજીએ કહ્યું કે બેટા, જો તેં ગઈકાલે પોતાનો અંતરાત્મા વેચી દીધો હોત તો મારી દીકરી અનાથ બની ગઈ હોત. તું મારા માટે કોઈ માણસ નહીં પણ સાક્ષાત ભગવાનનો દૂત બનીને આવ્યો છે.

હર્ષે કાનજીને ઊભો કરીને ગળે વળગાડી લીધો. માતા સવિતાએ ભગવાન કૃષ્ણની મૂર્તિ સામે અખંડ ઘીનો દીવો પ્રગટાવ્યો. આખા મહોલ્લામાં હર્ષની પ્રામાણિકતા અને સત્યનિષ્ઠાની સુગંધ ફેલાઈ ગઈ.

તે દિવસ પછી કંપનીમાં ક્યારેય કોઈ નિર્દોષ કર્મચારી સાથે અન્યાય ન થયો. હર્ષે પોતાની સચ્ચાઈ અને નમ્રતાથી કંપનીને નવી ઊંચાઈઓ પર પહોંચાડી. સંસારના તમામ સુખો તેના ચરણોમાં આવી ગયા કારણ કે તેણે ક્યારેય પોતાના પવિત્ર સિદ્ધાંતો સાથે સમાધાન નહોતું કર્યું.

દુનિયા ગમે તેટલી લાલચ આપે પણ જો માણસનો અંતરાત્મા શુદ્ધ હોય, તો ઈશ્વર પોતે તેની રક્ષા કરવા માટે માર્ગ બનાવે છે. હર્ષની આ પ્રેરણાદાયી સત્યકથા સાબિત કરે છે કે સત્ય અને ઈમાનદારીનો રસ્તો ભલે શરૂઆતમાં કઠિન હોય પણ તેનું પરિણામ સદાય અમૃત સમાન મીઠું હોય છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.