કરોડો કમાતા દીકરાના પિતા રોજ ચાની કીટલી પર અડધી ચા કેમ પીતા? સત્ય જાણીને દીકરાની આંખોમાંથી...

અમદાવાદના એક પોશ વિસ્તારના બંગલામાં રહેતા વિનયકાંતભાઈ માટે સવાર અને સાંજનો સમય જાણે થંભી ગયો હતો. વર્ષો સુધી સરકારી શાળામાં શિક્ષક તરીકે ફરજ બજાવીને નિવૃત્ત થયેલા વિનયકાંતભાઈના જીવનમાં હવે શિસ્ત સિવાય કશું બચ્યું નહોતું. પત્ની સવિતાબેન ત્રણ વર્ષ પહેલાં જ દુનિયા છોડીને ચાલી ગઈ હતી, ત્યારથી આ વિશાળ ઘર તેમને ખાવા દોડતું હતું. તેમનો એકનો એક દીકરો આકાશ આજે શહેરનો મોટો બિઝનેસમેન હતો, જે આખો દિવસ મીટિંગો, ક્લાયન્ટ્સ અને કરોડોના ટર્નઓવરમાં વ્યસ્ત રહેતો હતો.

વિનયકાંતભાઈનો રોજનો એક નિયમ હતો કે સાંજે બરાબર સાડા પાંચ વાગ્યે તેઓ ઘરની બહાર નીકળી જતા. પોતાના ઘરથી થોડે દૂર આવેલી એક નાની અને સાદી ચાની કીટલી પર જઈને બેસતા. આસપાસ મોટી કાફે રેસ્ટોરન્ટ્સ હોવા છતાં, વિનયકાંતભાઈને આ કીટલી પર મળતી ચાની સુગંધ જ પોતાના ભૂતકાળની યાદ અપાવતી હતી. તેઓ રોજ કીટલી પર જઈને શાંતિથી એક ખૂણામાં બાંકડા પર બેસી રહેતા અને રસ્તા પરથી પસાર થતા વાહનોને જોયા કરતા હતા.

કીટલી ચલાવતો પચ્ચીસ વર્ષનો કાનજી રોજ વિનયકાંતભાઈને જોતો અને આદરપૂર્વક પ્રણામ કરતો હતો. વિનયકાંતભાઈ રોજ આવીને માત્ર એક જ ઓર્ડર આપતા કે કાનજી, એક અડધી ચા આપજે. કાનજી પણ વગર પૂછ્યે રોજ કાચના નાના ગ્લાસમાં અડધી ચા આપી જતો હતો. વિનયકાંતભાઈ ખૂબ જ ધીમેથી, એક એક ઘૂંટડો માણતા માણતા એ અડધી ચા પીતા અને ક્યારેક ક્યારેક આકાશ સામે એકીટશે જોઈ રહેતા હતા.

એક દિવસ સાંજે કીટલી પર બહુ ગિરાકી નહોતી, એટલે કાનજી વિનયકાંતભાઈની નજીક આવ્યો. તેણે જોયું કે વિનયકાંતભાઈ આછા ગરમ ગ્લાસને હાથમાં પકડીને ભારે હૈયે બેઠા હતા. કાનજીથી રહેવાયું નહીં એટલે તેણે પૂછ્યું કે દાદા, હું તમને કેટલાય મહિનાઓથી રોજ જોઉં છું, તમે હંમેશાં અહીં એકલા જ આવો છો. વળી, તમે ક્યારેય આખી ચા નથી પીતા, હંમેશાં અડધી ચા જ કેમ પીઓ છો? શું તમારા ઘરમાં કોઈ નથી?

કાનજીના આ નિર્દોષ સવાલ પર વિનયકાંતભાઈના ચહેરા પર એક ફિક્કું સ્મિત આવી ગયું. તેમણે લાંબો શ્વાસ લીધો અને પોતાની ધ્રુજતી આંગળીઓથી ગ્લાસને ટેબલ પર મૂકતાં કહ્યું કે બેટા, મારા ઘરમાં બધી જ સુખ સાહ્યબી છે, મારો દીકરો કરોડો રૂપિયા કમાય છે. પણ તારી આ અડધી ચા પાછળ મારું એક મોટું એકલવાયું સત્ય છુપાયેલું છે. જ્યારે સવિતા જીવતી હતી ત્યારે અમે બંને સાથે અહીં આવતા અને એક આખી ચા મંગાવીને અડધી અડધી વહેંચીને પીતા હતા. એ અમારી ચા શેર કરવાની ચાહત હતી.

વિનયકાંતભાઈએ કાનજી સામે જોયું અને તેમની આંખનો ખૂણો ભીનો થઈ ગયો. તેમણે ગળગળા અવાજે આગળ કહ્યું કે સવિતાના ગયા પછી દીકરો પોતાના કામમાં એટલો વ્યસ્ત થઈ ગયો છે કે તેને મારી સાથે બેસીને બે મિનિટ વાત કરવાનો પણ સમય નથી. મારો દીકરો કરોડો કમાય છે પણ પિતાને આ ઘરમાં એકલતા ખૂંચે છે. આ અડધી ચા પીતી વખતે મને એવું લાગે છે કે બાકીની અડધી ચા શેર કરવા વાળું ઘરમાં હવે કોઈ રહ્યું નથી, એટલે હું માત્ર આટલી જ ચા પીને સંતોષ માની લઉં છું.

વિનયકાંતભાઈ જ્યારે કાનજીને પોતાની આ વેદના સંભળાવી રહ્યા હતા, ત્યારે કીટલીની બરાબર પાછળ પાર્ક થયેલી એક મોંઘી બ્લેક કલરની કારની પાછળ એક યુવાન ઊભો હતો. એ યુવાન બીજું કોઈ નહીં પણ વિનયકાંતભાઈનો દીકરો આકાશ જ હતો. આકાશ આજે ઓફિસથી વહેલો નીકળ્યો હતો અને રસ્તામાં પિતાને આ સામાન્ય કીટલી પર બેઠેલા જોઈને આશ્ચર્ય સાથે ગાડી થોભાવી હતી. તે ગુપ્ત રીતે પિતાનો પીછો કરતો કરતો ત્યાં સુધી પહોંચ્યો હતો અને તેમની વાતો સાંભળી રહ્યો હતો.

પિતાના મોઢેથી નીકળેલા એક એક શબ્દો આકાશના કાનમાં સીસાની જેમ ઓગળી રહ્યા હતા. તેને અહેસાસ થયો કે પોતે જે અઢળક પૈસા, ગાડીઓ અને બંગલા પાછળ આખી જિંદગી દોડતો રહ્યો, તે બધું જ પિતાની આ નાનકડી એકલતા સામે બિલકુલ નકામું હતું. પિતાને પૈસાની નહીં પણ દીકરાના થોડા સમય અને પ્રેમની જરૂર હતી. આકાશની આંખો ખુલી ગઈ અને તેના ગાલ પર પસ્તાવાના આંસુ વહી ગયા.

આકાશ વધારે સમય બગાડ્યા વગર પોતાની આંખો લૂછીને સીધો કીટલી તરફ આગળ વધ્યો. વિનયકાંતભાઈ હજી ગ્લાસ પકડીને બેઠા હતા ત્યાં જ આકાશે તેમની બાજુમાં આવીને બાંકડા પર બેઠક લીધી. પિતાને પોતાની બાજુમાં દીકરાને અચાનક બેઠેલો જોઈને મોટું આશ્ચર્ય થયું. વિનયકાંતભાઈ કશું બોલે તે પહેલાં જ આકાશે કાનજી સામે જોયું અને ઊંચા અવાજે કહ્યું કે કાનજીભાઈ, આ ટેબલ પર બે અડધી ચા મંગાવો, આજે હું પણ મારા પિતા સાથે ચા પીવા આવ્યો છું.

દીકરાના આ શબ્દો સાંભળીને વિનયકાંતભાઈ સ્તબ્ધ થઈ ગયા. આકાશે પિતાનો ધ્રુજતો હાથ પોતાના હાથમાં લીધો અને કહ્યું કે પપ્પા, મને માફ કરી દો. હું પૈસા કમાવવાની આંધળી દોડમાં એટલો આંધળો થઈ ગયો હતો કે ઘરમાં બેઠેલા મારા સાક્ષાત ભગવાનને જ ભૂલી ગયો હતો. આજ પછી તમારે ક્યારેય એકલા અડધી ચા નહીં પીવી પડે, હવેથી રોજ સાંજે આપણે બંને સાથે મળીને અહીં આવીશું અને અડધી અડધી ચા શેર કરીશું.

કાનજીએ હસતાં હસતાં કાચના બે ગ્લાસમાં ગરમાગરમ અડધી ચા લાવીને ટેબલ પર મૂકી દીધી. પિતા અને દીકરાએ એકબીજાની સામે જોયું અને પ્રેમથી ચાનો ગ્લાસ હવામાં એકબીજા સાથે અથડાવ્યો. વિનયકાંતભાઈના ચહેરા પર જે સંતોષ અને ખુશી દેખાઈ રહી હતી, તે દુનિયાની કોઈ પણ સંપત્તિ ખરીદી શકે તેમ નહોતી. દીકરાના આ એક નાના પગલાએ વિનયકાંતભાઈની વર્ષોની એકલતાનો કાયમ માટે અંત આણી દીધો હતો અને સંબંધોની નવી સુગંધ હવામાં ભળી ગઈ હતી.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો.