લગ્ન પછી બહેને ચાર વર્ષ સુધી ભાઈને રાખડી ન મોકલી, રક્ષાબંધનના દિવસે ભાઈ ગુસ્સામાં ઘરે પહોંચ્યો તો અંદરનું દ્રશ્ય જોઈને...

સુરેશના ઘરમાં આજે સવારથી જ રક્ષાબંધનની તૈયારીઓ ચાલી રહી હતી. તેની નાની દીકરી ખુશી નવા કપડાં પહેરીને ઉત્સાહમાં આંટા મારી રહી હતી. ટેબલ પર મીઠાઈના બોક્સ અને રાખડીઓ પડી હતી. પણ સુરેશના ચહેરા પર કોઈ ખુશી નહોતી. તે ચૂપચાપ બારી પાસે ઊભો હતો.

તેની પત્ની સરલાએ ચાનો કપ હાથમાં આપતા પૂછ્યું, "કેમ સવાર-સવારમાં આટલા ઉદાસ છો? આજે તો તહેવારનો દિવસ છે." સુરેશ ખાલી નજરે બારી બહાર જોઈ રહ્યો. તેણે ચાનો ઘૂંટડો ભર્યો અને ઊંડો શ્વાસ લીધો.

"કંઈ નહીં, બસ એમ જ." સુરેશ હળવેથી બોલ્યો. સરલા સમજી ગઈ કે તેના મનમાં શું ચાલી રહ્યું છે. છેલ્લા ત્રણ વર્ષથી રક્ષાબંધનના દિવસે સુરેશનો આવો જ મૂડ રહેતો હતો.

તેની નાની બહેન પૂજાના લગ્ન ચાર વર્ષ પહેલાં એક ખૂબ જ પૈસાદાર ઘરમાં થયા હતા. લગ્ન પછીના પહેલા વર્ષે પૂજા ઘરે આવી હતી અને સુરેશના હાથ પર પ્રેમથી રાખડી બાંધી હતી. પણ એ પછીના સતત ત્રણ વર્ષ સુધી પૂજા તરફથી ન તો કોઈ રાખડી આવી કે ન તો તેનો કોઈ ફોન આવ્યો.

સુરેશ એક સામાન્ય કંપનીમાં નાની નોકરી કરતો હતો. તેનું ઘર માંડ ચાલતું હતું. શરૂઆતમાં સુરેશને લાગ્યું કે બહેન નવા ઘરમાં વ્યસ્ત હશે. પણ જ્યારે બીજે વર્ષે પણ રાખડી ના આવી, ત્યારે તેના મનમાં એક ઊંડો ઘા વાગ્યો.

સુરેશે મનમાં ધારી લીધું કે મોટી હવેલીમાં ગયા પછી બહેનને પોતાના ગરીબ ભાઈની શરમ આવે છે. તે ગરીબ ભાઈને ભૂલી ગઈ છે. તેણે પણ સામેથી ફોન કરવાનું બંધ કરી દીધું હતું.

આજે રક્ષાબંધનનો ચોથો તહેવાર હતો. આ વર્ષે પણ ટપાલમાં પૂજાની કોઈ રાખડી આવી નહોતી. સુરેશનું મન ભારે થઈ ગયું હતું. તે મનોમન વિચારી રહ્યો હતો કે એક જ પેટથી જન્મેલા ભાંડરડાં પૈસા સામે આવે ત્યારે કેવા બદલાઈ જાય છે.

એવામાં દરવાજે બેલ વાગી. સુરેશે દરવાજો ખોલ્યો તો સામે ટપાલી ઊભો હતો. ટપાલીના હાથમાં એક કવર હતું.

"સુરેશભાઈ, તમારા નામે કવર છે. સહી કરી દો." ટપાલીએ કહ્યું. સુરેશને ક્ષણભર માટે આશા જાગી કે કદાચ પૂજાની રાખડી હશે. પણ કવર હાથમાં લેતા જ તેની આશા તૂટી ગઈ. કારણ કે તે રાખડીનું નહીં, પણ કોઈ બેંકનું કવર હતું.

સુરેશે કવર ફાડ્યું. અંદરથી એક પત્ર અને એક ચેક નીકળ્યો. ચેક કોઈ નામી શિષ્યવૃત્તિ ટ્રસ્ટનો હતો, જેમાં ખુશીના નામે એક લાખ રૂપિયા જમા થયેલા હતા.

પત્રમાં લખ્યું હતું, "આદરણીય સુરેશભાઈ, તમારી દીકરી ખુશીના ઉચ્ચ શિક્ષણ માટે છેલ્લા ત્રણ વર્ષથી દર વર્ષે એક લાખ રૂપિયાની રકમ આ ટ્રસ્ટમાં જમા થઈ રહી છે. જે વ્યક્તિ આ રકમ જમા કરાવે છે, તેમણે કડક સૂચના આપી હતી કે ખુશી જ્યારે ધોરણ દસમાં આવે ત્યારે જ આ પત્ર તમને આપવો. આ રકમ તમારી બહેન પૂજાબેન દ્વારા દર વર્ષે રક્ષાબંધનના દિવસે મોકલવામાં આવે છે."

સુરેશ આ પત્ર વાંચીને સ્તબ્ધ થઈ ગયો. તેના હાથ ધ્રૂજવા લાગ્યા. તેને સમજાતું નહોતું કે આ શું થઈ રહ્યું છે. જો પૂજા તેને પ્રેમ કરતી હતી અને દીકરીના ભણતર માટે આટલા પૈસા આપતી હતી, તો તે પોતાના હાથે રાખડી કેમ નહોતી બાંધતી? એક રાખડી મોકલવામાં તેને શું વાંધો હતો?

સુરેશથી હવે રહેવાયું નહીં. તેના મનમાં હજારો સવાલો ઘૂમરાઈ રહ્યા હતા. તેણે તરત જ પત્નીને કહ્યું, "સરલા, ગાડીની ચાવી આપ. મારે અત્યારે જ પૂજાના ઘરે જવું છે."

સરલાએ પૂછ્યું, "પણ શું થયું છે? આ પત્રમાં શું છે?" સુરેશે કશું જ કહ્યા વગર ચાવી લીધી અને કાર લઈને નીકળી ગયો.

કલાકના અંતે તે પૂજાના મોટા બંગલા આગળ ઊભો હતો. તેનું દિલ જોરથી ધડકી રહ્યું હતું. તેણે હિંમત કરીને દરવાજો ખખડાવ્યો. ઘરમાં રહેલા નોકરે દરવાજો ખોલ્યો અને સુરેશને અંદર બેસાડ્યો.

થોડી વારમાં પૂજા રૂમમાંથી બહાર આવી. સુરેશને જોતાં જ તેની આંખો પહોળી થઈ ગઈ. તેના ચહેરા પર ગભરાટ અને ખુશી બંને એકસાથે તરી આવ્યા.

"ભાઈ? તું અહીં?" પૂજાના અવાજમાં ધ્રૂજારી હતી. સુરેશે જોયું તો પૂજાએ પોતાના બંને હાથ સાડીના પાલવ પાછળ છુપાવી લીધા હતા.

સુરેશ ઊભો થયો અને તેની નજીક ગયો. તેણે સીધો જ સવાલ કર્યો, "પૂજા, તું મને દર વર્ષે રાખડી કેમ નથી મોકલતી? જો તને મારી આટલી બધી ચિંતા હતી કે તું ખુશીના ભણતર માટે પૈસા આપતી હતી, તો તું મારાથી મોઢું કેમ છુપાવતી હતી?"

પૂજા આંખો નીચી કરીને ચૂપ ઊભી રહી. તે કશું જ બોલી શકી નહીં. સુરેશે તેનો હાથ પકડવાનો પ્રયત્ન કર્યો પણ પૂજા પાછળ હટી ગઈ.

"મને જવાબ આપ, પૂજા! તું મને ગરીબ સમજીને દૂર ભાગતી હતી ને? તો પછી આ પૈસા કેમ મોકલતી હતી?" સુરેશનો અવાજ આવેગમાં ઊંચો થઈ ગયો.

પૂજાની આંખોમાંથી આંસુ વહેવા લાગ્યા. તે ધીમેથી બોલી, "ભાઈ, એવું નથી. હું તારાથી ક્યારેય દૂર નહોતી ભાગી."

"તો પછી સાચું શું છે? મને આજે જ બધું જાણવું છે." સુરેશે ભારપૂર્વક કહ્યું.

પૂજાએ ઊંડો શ્વાસ લીધો અને પોતાના સાડીના પાલવમાંથી પોતાના બંને હાથ બહાર કાઢ્યા. સુરેશે જે જોયું તે જોઈને તેના પગ તળેથી જમીન ખસી ગઈ.

પૂજાનો જમણો હાથ અને આંગળીઓ પક્ષઘાતને કારણે સાવ અટકી ગયા હતા. આંગળીઓ વળેલી હતી અને તે હાથમાં કોઈ જીવ નહોતો. તે પોતાના હાથથી સાદી વસ્તુ પણ પકડી શકે તેમ નહોતી.

સુરેશ આંખો ફાડીને જોઈ રહ્યો. "આ... આ શું છે પૂજા?"

પૂજા રડતા રડતા બોલી, "લગ્ન પછીના બીજા વર્ષે મને એક ગંભીર બીમારી થઈ હતી. જેના કારણે મારા જમણા હાથની ચેતા કાયમ માટે સુકાઈ ગઈ. મારો જમણો હાથ સાવ બેકાર થઈ ગયો."

તેણે આગળ કહ્યું, "તારી બહેન પોતાના હાથે પોતાના ભાઈને રાખડી પણ નથી બાંધી શકતી, એ વાત તને કહું તો તને કેટલું દુઃખ થાય? તું આખો દિવસ મારી ચિંતામાં રહેત. હું તને દુઃખી કરવા નહોતી માગતી. મને શરમ આવતી હતી કે હું એવી અસમર્થ બહેન બની ગઈ છું જે પોતાના ભાઈના કાંડા પર ધાગો પણ બાંધી શકતી નથી."

સુરેશ બસ શબ્દહીન બનીને પોતાની બહેનને જોઈ રહ્યો.

પૂજા આંસુ લૂછતા બોલી, "એટલે જ મેં નક્કી કર્યું કે હું તારા કાંડા પર સૂતરનો ધાગો તો નથી બાંધી શકતી, પણ ભાઈ તરીકે તું જે મારી ચિંતા કરે છે, તેના બદલામાં હું તારી દીકરીનું ભવિષ્ય સુરક્ષિત કરીશ. હું દર વર્ષે તારા માટે રાખડીના બદલામાં આ પૈસા જમા કરાવતી હતી. પણ તારી સામે આવવાની મારી હિંમત નહોતી."

સુરેશનું હૃદય ભરાઈ આવ્યું. તેને પોતાની જાત પર અત્યંત ધિક્કાર થયો. તે કેટલો મૂર્ખ હતો કે જે બહેન પોતાના ભાઈ માટે આટલો મોટો ત્યાગ કરી રહી હતી, તેને તે ઘમંડી અને સ્વાર્થી સમજતો હતો.

સુરેશ બહેનની સામે ઘૂંટણિયે બેસી ગયો. તેણે પૂજાનો નિર્જીવ હાથ પોતાના બંને હાથમાં લીધો અને તેને પોતાની આંખોએ લગાડ્યો. સુરેશ બાળકની જેમ રડી પડ્યો.

" મને માફ કરી દે પૂજા... હું કેટલો અભાગી ભાઈ છું. મેં તારા પ્રેમ પર શંકા કરી. મેં વિચારી લીધું કે તું પૈસાના ઘમંડમાં મને ભૂલી ગઈ છે." સુરેશનો અવાજ ડૂમો ભરાઈ જવાને કારણે નીકળતો નહોતો.

પૂજાએ તેના માથા પર પોતાનો ડાબો હાથ મૂક્યો અને કહ્યું, "ના ભાઈ, તારો કોઈ વાંક નથી. વાંક મારો હતો કે મેં તારાથી આ વાત છુપાવી."

સુરેશે પોતાના ખિસ્સામાંથી રાખડીઓનું એક આખું પેકેટ કાઢ્યું. તે સવારે ખુશી માટે લાવ્યો હતો. તેણે તેમાંથી એક સુંદર રાખડી કાઢી.

તેણે પૂજાના નિર્જીવ જમણા હાથમાં એ રાખડી મુકી અને પૂજાના એ જ હાથને પોતાના કાંડા પર સ્પર્શ કરાવ્યો. પછી સુરેશે પોતે જ એ રાખડી પોતાના કાંડા પર બાંધી લીધી.

" તારો હાથ ભલે કામ ન કરતો હોય પૂજા, પણ આ રાખડીમાં તારો પ્રેમ અને તારા આશીર્વાદ સ્પષ્ટ દેખાય છે. મારા માટે આનાથી મોટી કોઈ રાખડી હોઈ જ ન શકે." સુરેશે કહ્યું.

પછી સુરેશે બીજી એક રાખડી કાઢી અને પ્રેમથી પૂજાના ડાબા કાંડા પર બાંધી દીધી.

" આજ સુધી તું મારી રક્ષા માટે પ્રાર્થના કરતી હતી. હવેથી આ ભાઈ તારી રક્ષા કરશે. તારે ક્યારેય મારી સામે શરમાવાની જરૂર નથી." સુરેશે પૂજાના માથા પર હાથ મૂકીને કહ્યું.

પૂજા સુરેશને ભેટી પડી. ચાર વર્ષથી જે ઘર શાંત હતું, ત્યાં આજે પ્રેમ અને સમર્પણની ગંગા વહી રહી હતી. સુરેશને સમજાઈ ગયું હતું કે સંબંધો ક્યારેય ભૌતિક વસ્તુઓ કે બતાવવાના તહેવારોથી મોટા નથી હોતા. સાચો પ્રેમ તો મનની અંદર છુપાયેલી લાગણીમાં હોય છે.

આપણે ઘણીવાર બહારની પરિસ્થિતિ જોઈને પોતાના સ્વજનો વિશે ખોટા વિચારો બાંધી લઈએ છીએ. કોઈ માણસ કેમ ચૂપ છે કે કેમ દૂર રહે છે, તેની પાછળનું સાચું કારણ જાણ્યા વગર નિર્ણય લેવો એ આપણી સૌથી મોટી ભૂલ હોય છે.

પૈસા અને સત્તા માણસના જીવનમાં આવે ને જાય, પણ લોહીના સંબંધોમાં જો પ્રેમ અને સમર્પણ હોય તો તે ગમે તેવા વાવાઝોડા સામે પણ ટકી રહે છે. બહેનના મનમાં ભાઈ માટેનો પ્રેમ ક્યારેય ઓછો થતો નથી, ભલે તે વ્યક્ત કરવાની રીત બદલાઈ જાય.

જીવનમાં જ્યારે પણ સંબંધોમાં કડવાશ આવે, ત્યારે સામેથી જઈને વાત કરી લેવી જોઈએ. મોઢું ફેરવી લેવાથી સંબંધો સુધરતા નથી, પણ સત્ય જાણીને એકબીજાને માફ કરી દેવાથી પ્રેમ બેગણો થઈ જાય છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.