લગ્ન પછી પહેલીવાર પિયર આવેલી બહેન સાથે ભાઈએ વાત સુદ્ધાં ના કરી, ગિફ્ટ ખોલીને જોયું તો...

હાથમાં પકડેલી પ્લાસ્ટિકની થેલીનો હાથો બેવડો વળી ગયો હતો. થેલીમાં રાખેલી કડક મિઠાઈનો ડબ્બો વારંવાર પગ સાથે અથડાતો હતો. ઘરના મુખ્ય દરવાજાની કડી પર કાટ લાગેલો હતો અને તેને ખોલતાં જ એક તીણો અવાજ આવ્યો.

સામે ઊભેલા નીરવે પોતાના હાથ પાછળ કરી લીધા. તેના હાથની આંગળીઓ પર કાળા ડાઘ અને કપાયેલા નિશાન હતા. તેણે પોતાની બહેન રીના સામે એક નજર કરી પણ કશું બોલ્યા વગર જ બાજુમાંથી નીકળી ગયો.

રીના લગ્ન પછી પહેલીવાર પોતાના પિયર આવી હતી. તેના મનમાં બહુ બધા અરમાનો હતા. પણ ભાઈના આ વર્તને તેના દિલને ઊંડો આઘાત પહોંચાડ્યો.

ઘરમાં જૂના પંખાનો અવાજ આવી રહ્યો હતો. દીવાલ પર લટકેલી ઘડિયાળનો કાંટો બાર પર અટકેલો હતો. રીનાએ પોતાનો સામાન ખૂણામાં મૂક્યો અને બેંચ પર બેસી ગઈ.

રીના અને નીરવ એક નાની જગ્યામાં સાથે મોટા થયા હતા. પિતાના અવસાન પછી નીરવે જ ઘરની આખી જવાબદારી સંભાળી હતી. તે રીના કરતાં માત્ર બે વર્ષ મોટો હતો પણ તેના માટે પિતા સમાન હતો.

રીનાના લગ્ન છ મહિના પહેલાં જ બહુ ધામધૂમથી થયા હતા. નીરવે લગ્નમાં કોઈ કમી રાખી નહોતી. તે રાત-દિવસ દોડધામ કરતો હતો. પણ લગ્ન પૂરા થયા પછી તે સાવ બદલાઈ ગયો હતો.

રીના પિયર આવી ત્યારે તેને આશા હતી કે ભાઈ તેને ભેટી પડશે. પણ નીરવ તો તેની સાથે સરખી રીતે વાત પણ કરતો નહોતો. તે સવારે વહેલો ઘરેથી નીકળી જતો અને મોડી રાત્રે થાકેલો પાછો આવતો.

રીનાએ પોતાની મા પાસે જઈને ફરિયાદ કરી. તેણે કહ્યું કે મા, નીરવને શું થઈ ગયું છે? તે મારી સામે જોતો પણ નથી. શું તે મને હવે બોજ સમજે છે?

માએ રીનાના માથા પર હાથ ફેરવ્યો. માની આંખોમાં ઉદાહરણ વિનાનું મૌન હતું. માએ ધીમેથી કહ્યું કે બેટા, તારો ભાઈ બહુ કામમાં રહે છે. તું ખોટો વિચાર ના કર.

પણ રીનાનું મન માનવા તૈયાર નહોતું. તે જ્યારે પણ નીરવને કંઈક પૂછતી, ત્યારે નીરવ ટૂંકો જવાબ આપીને જતો રહેતો. તેના ચહેરા પર થાક અને કડવાશ સ્પષ્ટ દેખાતા હતા.

ત્રણ દિવસ નીકળી ગયા. રીનાને પોતાના પિયરમાં અજાણ્યા હોવાનો અહેસાસ થવા લાગ્યો. તેને લાગ્યું કે લગ્ન થઈ ગયા પછી બહેન પિયર માટે પારકી થઈ જાય છે.

ચોથા દિવસે સવારે રીનાએ પોતાના સાસરે પાછા જવાની તૈયારી કરી લીધી. તેણે પોતાનો સામાન થેલીમાં ભરી લીધો. તેનો ચહેરો સાવ ઉદાસ હતો.

નીરવ દરવાજા પાસે ઊભો હતો. તેણે નીચું જોઈને કહ્યું કે તું ગાડીમાં બેસી જા, હું તને સ્ટેશન મૂકી જાઉં છું. આખા રસ્તે બંનેમાંથી કોઈ એક શબ્દ પણ ના બોલ્યું.

સ્ટેશન પર બસ આવીને ઊભી રહી. ગીર્દી બહુ હતી. લોકો પોતાના સામાન સાથે દોડધામ કરી રહ્યા હતા. રીના બસમાં ચડવા માટે આગળ વધી.

બરાબર એ જ સમયે નીરવે રીનાનો હાથ પકડ્યો. તેના હાથ સાવ ખરબચડા થઈ ગયા હતા. તેણે ખિસ્સામાંથી એક નાનું રંગીન કવર કાઢ્યું અને રીનાના હાથમાં મૂકી દીધું.

નીરવે બહુ ધીમેથી કહ્યું કે આ તારી ગિફ્ટ છે. ઘરે પહોંચીને જ ખોલજે. આટલું બોલીને તે બસ સ્ટેશનની બહાર દોડી ગયો.

રીના બસમાં પોતાની સીટ પર બેસી ગઈ. તેની આંખોમાંથી આંસુ વહી રહ્યા હતા. તેને થયું કે ભાઈએ માત્ર વિધિ પૂરી કરવા માટે આ ગિફ્ટ આપી છે.

પણ તેનાથી રહેવાયું નહીં. તેણે રસ્તામાં જ એ કવરનો કાગળ ફાડી નાખ્યો. અંદર કેટલાક લીગલ અને સ્ટેમ્પ પેપરના કાગળો હતા.

રીનાએ કાગળો વાંચવાનું શરૂ કર્યું. જેમ જેમ તે આગળ વાંચતી ગઈ તેમ તેમ તેની આંખો પહોળી થતી ગઈ. તેનો શ્વાસ અધ્ધર થઈ ગયો.

એ કાગળો તેના બાળપણના સપનાના ઘર ખરીદવાના એગ્રીમેન્ટના હતા.

નાનપણમાં રીના અને નીરવ જ્યારે ભાડાના નાના મકાનમાં રહેતા હતા, ત્યારે રીના કાયમ કહેતી હતી કે એક દિવસ આપણે શહેરના સારા વિસ્તારમાં એક નાનું પણ સુંદર ઘર ખરીદીશું.

કાગળની સાથે એક નાની ચિઠ્ઠી પણ હતી. એ ચિઠ્ઠીમાં નીરવે પોતાના હાથે લખ્યું હતું.

ચિઠ્ઠીમાં લખ્યું હતું કે, "વહાલી બહેન રીના, મને માફ કરી દેજે. હું આ દિવસોમાં તારી સાથે સરખી રીતે વાત ના કરી શક્યો. તને લાગ્યું હશે કે હું તને બોજ સમજું છું."

"પણ સત્ય એ હતું કે હું તારા લગ્ન પહેલાં જ તને આ ઘર ખરીદીને ભેટ આપવા માગતો હતો. પણ મારી પાસે આટલા પૈસા ભેગા નહોતા થયા. ઘર માલિકે બાકીના પૈસા માટે મને આખરી મુદત આપી હતી."

"જો હું એ પૈસા સમયસર ના આપત, તો આ ઘર આપણા હાથમાંથી નીકળી જાત. એટલે હું છેલ્લા છ મહિનાથી રાત-દિવસ બે અલગ અલગ જગ્યાએ મજૂરી કરતો હતો."

"હું સવારે ચાર વાગ્યે ફેક્ટરીએ જતો અને રાત્રે ઓવરટાઈમ કરતો હતો. મારી પાસે ઊંઘવાનો પણ સમય નહોતો. હું તારી સામે આવતા ડરતો હતો કે રખેને થાકના લીધે મારી જીભ પરથી તારા માટે આ સરપ્રાઈઝ નીકળી જાય."

"આજે સવારે જ મેં છેલ્લા હપ્તાના પૈસા ભરીને આ ઘર તારા નામે કરાવ્યું છે. આ તારા બાળપણના સપનાનું ઘર છે. તારો ભાઈ તને ક્યારેય ભૂલ્યો નથી."

આ કાગળ અને ચિઠ્ઠી વાંચતાં જ રીનાના હાથમાંથી કવર નીચે પડી ગયું. બસમાં બેઠેલા લોકો તેને જોઈ રહ્યા હતા. પણ રીનાને કશાની પરવા નહોતી.

તેણે બસની બારીમાંથી બહાર જોયું. તેને સમજાઈ ગયું કે તેનો ભાઈ કેટલો મોટો ત્યાગ કરી રહ્યો હતો. જે ભાઈને તે સ્વાર્થી સમજતી હતી, તે ભાઈ પોતાના શરીરની પરવા કર્યા વગર તેના સપના પૂરા કરી રહ્યો હતો.

રીનાએ બસ ચાલકને બસ રોકવા કહ્યું. તે ચાલુ બસમાંથી નીચે ઊતરી પડી. તે પોતાના સામાનની પરવા કર્યા વગર સ્ટેશન તરફ પાછી દોડી.

નીરવ હજુ પણ સ્ટેશનની બહાર એક નાની બાંકડી પર થાકેલો બેઠો હતો. તેના હાથમાં ચાનો ગ્લાસ હતો.

રીના દોડીને ગઈ અને પોતાના ભાઈને વળગી પડી. તે મોટેથી રડી પડી. તેના આંસુ નીરવના શર્ટ પર પડી રહ્યા હતા.

નીરવ આશ્ચર્યથી ઊભો થઈ ગયો. તેણે કહ્યું કે રીના, તું પાછી કેમ આવી ગઈ? શું થયું?

રીનાએ રડતા રડતા કહ્યું કે નીરવ, મને માફ કરી દે. હું તને સમજી જ ના શકી. મને એવું લાગ્યું કે તું મને ભૂલી ગયો છે. પણ તું તો મારા માટે પોતાનો જીવ આપી રહ્યો હતો.

નીરવે પોતાની બહેનના માથા પર હાથ મૂક્યો. તેણે હસીને કહ્યું કે તું મારી એકની એક બહેન છે. તારા સપના પૂરા કરવા એ તો મારો ધર્મ છે.

એ દિવસે રીનાને સમજાયું કે પ્રેમ બતાવવામાં નથી હોતો, પણ કુરબાની આપવામાં હોય છે. ભાઈ-બહેનનો સંબંધ આ દુનિયામાં સૌથી પવિત્ર છે.

નીરવે રીનાને પોતાના હાથે નવા ઘરની ચાવી સોંપી. બંને ભાઈ-બહેન સાથે મળીને નવા ઘરમાં ગયા. ઘરમાં વ્યાપેલો અંધકાર હવે સંપૂર્ણપણે દૂર થઈ ગયો હતો.

સંબંધોમાં ક્યારેક મૌન હોય છે, પણ એ મૌનની પાછળ બહુ મોટો પ્રેમ છુપાયેલો હોય છે. આપણે ઉતાવળમાં કોઈને ખરાબ સમજી લઈએ છીએ, પણ સાચું સત્ય સમય જ સામે લાવે છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.