મોંઘી સાડી જોઈને સાસુએ વહુને બધાની સામે સંભળાવી દીધું, પણ રાત્રે ખબર પડી કે...

એક શાંત સોસાયટીમાં આવેલા બે માળના ઘરમાં સવારથી જ રોનક હતી. ઘરમાં મોટી બહેન અને તેમના પતિ થોડા દિવસો માટે રહેવા આવ્યા હતા. રસોડામાં ચાય-નાસ્તાની તૈયારીઓ ચાલી રહી હતી. ઘરમાં બધા ચા પીતા પીતા જૂની વાતો કરી રહ્યા હતા.

શાંતાબેન પોતાના પતિ રમેશભાઈ સાથે બેઠા હતા. તેમના દીકરા આનંદ અને વહુ પૂજા પણ ત્યાં જ હાજર હતા. ઘરનું વાતાવરણ ખૂબ જ આનંદદાયક હતું. પણ પૂજા થોડી વારે વારે પોતાના રૂમ તરફ જતી હતી. તેના મનમાં કંઈક અલગ જ ઉત્સાહ ચાલી રહ્યો હતો.

બપોરના સમયે કુરિયરવાળો આવ્યો. તેણે એક મોટું પાર્સલ પૂજાના હાથમાં આપ્યું. પૂજાએ સાઈન કરીને પાર્સલ લીધું અને સીધી પોતાના રૂમમાં જતી રહી. શાંતાબેનની નજર આ બધું જોઈ રહી હતી. તેમને પૂજાની આ ટેવ બિલકુલ પસંદ નહોતી.

થોડી વાર પછી પૂજા રૂમમાંથી બહાર આવી. તેના હાથમાં એક સુંદર અને મોંઘી સાડીનું પેકિંગ હતું. તેણે એ સાડી પોતાની સાસુની બહેન એટલે કે માસીજીને બતાવવા માટે ટેબલ પર મૂકી. સાડીનો કપડાંનો ઉપાડ અને તેની ડિઝાઇન જોઈને જ ખબર પડી જતી હતી કે સાડી ખૂબ જ કિંમતી છે.

માસીજીએ સાડી હાથમાં લઈને કહ્યું, "વાહ પૂજા, સાડી તો બહુ સરસ છે. આટલી સુંદર સાડી કેટલામાં આવી હશે?"

પૂજા કશું બોલે તે પહેલાં જ શાંતાબેને ટેબલ પરથી સાડીની સાથે આવેલું બિલ જોઈ લીધું. બિલમાં પંદર હજાર રૂપિયા લખેલા હતા. આ આંકડો વાંચતા જ શાંતાબેનનો ચહેરો લાલચોળ થઈ ગયો. તેમનો પિત્તો ગયો.

શાંતાબેને બધા સંબંધીઓની સામે જ મોટેથી કહ્યું, "પંદર હજાર રૂપિયા? એક સાડીના પંદર હજાર રૂપિયા? તારો મગજ તો ઠેકાણે છે કે નહીં પૂજા?"

પૂજા ગભરાઈ ગઈ. તેણે ધીમેથી કહ્યું, "મમ્મીજી, એકવાર મારી વાત..."

"શું વાત સાંભળું તારી?" શાંતાબેને તેને વચ્ચેથી જ અટકાવી દીધી. "આ ઘરમાં મારા દીકરાની કમાણી કઈ ઝાડ પરથી નથી તોડાતી. તને પૈસાની કોઈ કિંમત જ નથી. ઘરમાં નકામો ખોટો ખર્ચ કરવાની તને ટેવ પડી ગઈ છે. તારા પિયરમાં પણ તું આવી જ રીતે પૈસા ઉડાવતી હતી?"

ઘરમાં બેઠેલા સંબંધીઓ પણ શાંત થઈ ગયા. માસીજીએ શાંતાબેનને શાંત પાડવાનો પ્રયાસ કર્યો. તેમણે કહ્યું, "શાંતા, જવા દે ને હવે, છોકરાઓએ ક્યારેક મોજશોખ કરી લીધો."

"ના બેન, આ કોઈ મોજશોખ નથી," શાંતાબેનનો અવાજ વધુ ઊંચો થયો. "આ સાવ નકામી વેડફાટ છે. જે ઘરમાં પૈસાની કદર નથી થતી ત્યાં લક્ષ્મીજી ક્યારેય નથી ટકતા. મારી વહુને તો બસ પોતાની ફેશન અને બતાવવામાં જ રસ છે. ઘરની કે પરિવારની કોઈ ચિંતા જ નથી."

પૂજાની આંખોમાં પાણી આવી ગયા. તે કશું જ બોલી શકી નહીં. તે બિલ અને સાડી ત્યાં જ મૂકીને પોતાના રૂમમાં જતી રહી. આખો દિવસ ઘરમાં એક વિચિત્ર મૌન છવાઈ ગયું. આનંદે પોતાની માતાને સમજાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો પણ શાંતાબેન કોઈની વાત સાંભળવાના મૂડમાં નહોતા.

સાંજના સમયે સંબંધીઓ પોતાના ઘરે જવા નીકળ્યા. શાંતાબેન રસોડામાં ગયા ત્યારે પૂજા શાંતિથી વાસણ સાફ કરી રહી હતી. તેની આંખો હજુ પણ લાલ હતી. પણ તેણે સાસુને જોઈને કશું જ ન કહ્યું. તે પોતાનું કામ પતાવીને ચૂપચાપ રૂમમાં જતી રહી.

રાત્રે રમેશભાઈએ શાંતાબેનને પોતાની પાસે બોલાવ્યા. તેમણે રૂમનો દરવાજો બંધ કર્યો. શાંતાબેન હજુ પણ ગુસ્સામાં જ હતા. તેમણે કહ્યું, "તમે પણ એનો જ પક્ષ લેશો ને? તમને તો વહુની ભૂલો ક્યારેય દેખાતી જ નથી."

રમેશભાઈએ શાંતિથી પોતાના ખિસ્સામાંથી એક કાગળ કાઢ્યો. તેમણે કાગળ શાંતાબેનના હાથમાં આપ્યો અને કહ્યું, "આ વાંચી લે પહેલાં. પછી જેટલો ગુસ્સો કરવો હોય એટલો કરજે."

શાંતાબેને આશ્ચર્યથી એ કાગળ ખોલ્યો. એ એક નાની ડાયરીનું પાનું હતું. તેમાં પૂજાના હસ્તાક્ષરમાં કશુંક લખેલું હતું. તે પૂજાની પોતાની અંગત બચતનો હિસાબ હતો. તેમાં છેલ્લા બે વર્ષથી તે દર મહિને ઘરખર્ચમાંથી અને પોતાના નાના-મોટા કામમાંથી બચાવેલા પચાસ-સો રૂપિયાનો હિસાબ લખતી હતી.

તે પાનાની નીચે લખેલું હતું: "મમ્મીજીનો સાઠમો જન્મદિન આવે છે. તેમણે આખી જિંદગી આપણા માટે પોતાની બધી ઈચ્છાઓ મારી નાખી છે. મેં ક્યારેય તેમને પોતાના માટે સારી સાડી ખરીદતા નથી જોયા. આ સાઠમા જન્મદિને તેમને રાજવાડી સિલ્કની સાડી ભેટમાં આપવી છે."

આ વાંચીને શાંતાબેનના હાથ ધ્રૂજવા લાગ્યા. તેમના પગ નીચેથી જમીન ખસી ગઈ. કાગળ તેમની આંગળીઓમાંથી છૂટીને નીચે પડી ગયો.

રમેશભાઈએ ધીમેથી કહ્યું, "તને યાદ છે શાંતા? ગયા મહિને જ્યારે આપણે બજાર ગયા હતા ત્યારે તને એ દુકાનના શોકેસમાં મુકેલી સાડી બહુ ગમી ગઈ હતી. તું એ સાડી સામે કેટલીય વાર જોઈ રહી હતી. પણ જ્યારે દુકાનદારે પંદર હજાર કિંમત કહી ત્યારે તેં તરત જ કહી દીધું કે આટલી મોંઘી સાડી કોણ પહેરે?"

શાંતાબેનની આંખોમાંથી આંસુનું એક ટીપું સરી પડ્યું. તે કશું બોલી શક્યા નહીં.

રમેશભાઈએ આગળ કહ્યું, "પૂજાએ એ દિવસે તારી આંખોમાં એ સાડી માટેનો પ્રેમ જોઈ લીધો હતો. તે જાણતી હતી કે તું જિંદગીમાં ક્યારેય પોતાના માટે આટલી મોંઘી સાડી નહીં ખરીદે. એટલે તેણે પોતાના પિયરથી મળેલા પૈસા અને બે વર્ષથી એક-એક રૂપિયો બચાવીને તારા માટે આ સાડી ઓર્ડર કરી હતી. તે તને તારા સાઠમા જન્મદિને સરપ્રાઇઝ આપવા માંગતી હતી."

શાંતાબેનનું હૃદય પસ્તાવાથી ભરાઈ ગયું. જે વહુને તેમણે બધાની સામે આળસુ, પૈસા ઉડાવનારી અને ઘર તોડનારી કહીને અપમાનિત કરી હતી, તે વહુ પોતાના મનની ઈચ્છા પૂરી કરવા માટે બે વર્ષથી એક-એક રૂપિયો ભેગો કરી રહી હતી.

શાંતાબેન પોતાની જગ્યાએથી ઊભા થયા. તેઓ ધીમા પગલે પૂજાના રૂમ તરફ ગયા. દરવાજો થોડો ખુલ્લો હતો. પૂજા ખાટલા પર બેસીને રડી રહી હતી. તેના હાથમાં એ સાડીનું પેકિંગ હતું.

શાંતાબેન રૂમની અંદર ગયા. પૂજાએ સાસુને જોયા એટલે તરત જ પોતાના આંસુ લૂછી નાખ્યા અને ઊભી થઈ ગઈ. તેણે ડરતા ડરતા કહ્યું, "મમ્મીજી, મને માફ કરી દો. મારાથી ભૂલ થઈ ગઈ. હું કાલે જ આ સાડી પાછી મોકલી દઈશ અને પૈસા પાછા મગાવી લઈશ."

શાંતાબેનથી હવે પોતાનો આવેગ રોકી શકાયો નહીં. તેઓ દોડીને પૂજાની નજીક ગયા અને તેને પોતાના છાતીએ લગાડી દીધી. તેમની આંખોમાંથી દડ-દડ આંસુ વહેવા લાગ્યા.

"ના મારી દીકરી, ના..." શાંતાબેનનો અવાજ રડી પડવાને કારણે રૂંધાઈ ગયો હતો. "સાડી પાછી નથી મોકલવાની. માફી તો મારે તારી પાસે માંગવાની છે."

પૂજા આશ્ચર્યથી પોતાની સાસુ સામે જોઈ રહી.

શાંતાબેને પૂજાના માથા પર હાથ મૂક્યો અને કહ્યું, "હું તારા પ્રેમ અને સમર્પણને સમજી ન શકી. મેં ફક્ત કાગળ પર લખેલી કિંમત જોઈ, પણ એ કિંમત પાછળ છુપાયેલી મારી વહુની મમતા અને ભાવના હું ન જોઈ શકી. તું આ ઘરની વહુ નથી, મારી પોતાની દીકરી છે."

પૂજાએ પોતાની સાસુના આંસુ લૂછ્યા. તેના ચહેરા પર એક મીઠું સ્મિત આવી ગયું. ઘરમાં ચાલી રહેલો કડવાશનો વાદળ ક્ષણભરમાં ગાયબ થઈ ગયો.

જે સાડીને શાંતાબેન નકામો ખર્ચ સમજતા હતા, તે સાડી આજે બે પેઢી વચ્ચેના પ્રેમના પવિત્ર બંધનનું પ્રતીક બની ગઈ હતી. માણસ ઘણીવાર ઉપરછલ્લું જોઈને નિર્ણય લઈ લે છે, પણ સાચો સંબંધ એ જ છે જે સામે વાળાના મનની ભાવનાને સમજે.

પૈસા કરતાં પણ વધુ કિંમતી ઘરમાં રહેતી વ્યક્તિઓનો પ્રેમ અને આદર હોય છે. જ્યારે ઘરમાં એકબીજા પ્રત્યે સમર્પણ હોય ત્યારે નાનામાં નાની ભેટ પણ અમૂલ્ય બની જાય છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.