સસરાની તબિયત બગડતા જ વહુએ પોતાની સાચી ઓળખ બતાવી, સાસુની આંખમાંથી...

સુરેશભાઈ નિવૃત્ત થયા પછી ઘરમાં મોટાભાગનો સમય શાંતિથી વિતાવતા હતા. તેમની તબિયત છેલ્લા બે-ત્રણ વર્ષથી થોડી નરમ-ગરમ રહેતી હતી. ઘરમાં તેમનાં પત્ની રમીલાબેન, દીકરો રોહન અને વહુ મેઘા સાથે રહેતા હતા. એક સામાન્ય મધ્યમવર્ગીય પરિવારની જેમ જ તેમનું જીવન ચાલતું હતું.

રોહન એક ખાનગી કંપનીમાં નોકરી કરતો હતો અને મેઘા ઘરનું બધું કામ સંભાળતી હતી. રમીલાબેન સ્વભાવે થોડા કડક હતા અને ઘરની દરેક બાબત પર પોતાની નજર રાખતા હતા. તેમને લાગતું કે ઘરની દરેક નાની-મોટી વાત તેમની જાણ બહાર ન હોવી જોઈએ.

એક દિવસ સવારે રમીલાબેન ઘરની સાફ-સફાઈ કરી રહ્યા હતા. મેઘા તે સમયે રસોડામાં રસોઈ બનાવી રહી હતી. સફાઈ કરતી વખતે રમીલાબેનની નજર તિજોરીના નીચલા ખાના પર પડી, જે ભૂલથી ખુલ્લું રહી ગયું હતું. તેમણે અંદર જોયું તો કપડાંની નીચે એક બેંકની પાસબુક મુકેલી હતી.

રમીલાબેને આશ્ચર્ય સાથે તે પાસબુક બહાર કાઢી અને ખોલીને જોયું. પાસબુક મેઘાના નામની હતી. તેમણે પાના ફેરવ્યા તો તેમના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. તે ખાતામાં આઠ લાખ રૂપિયા જમા હતા. છેલ્લા ચાર વર્ષથી થોડા-થોડા કરીને પૈસા જમા થઈ રહ્યા હતા.

રમીલાબેનનો ગુસ્સો સાતમા આસમાને પહોંચી ગયો. તે સીધા રસોડામાં ગયા અને મેઘા સામે પાસબુક ફેંકી. "આ શું છે મેઘા? આટલા બધા પૈસા તારા ખાતામાં ક્યાંથી આવ્યા?"

મેઘાએ પાસબુક જોઈ અને તેનો ચહેરો ફીક્કો પડી ગયો. તેણે ધીમેથી કહ્યું, "મમ્મીજી, આ મારા બચાવેલા પૈસા છે."

"બચાવેલા પૈસા? આટલી મોટી રકમ તું ઘરમાં કોઈને કહ્યા વગર છૂપી રીતે ભેગી કરતી હતી?" રમીલાબેનનો અવાજ ઊંચો થઈ ગયો. "અમારો દીકરો દિવસ-રાત મહેનત કરીને કમાય છે અને તું પાછળથી પોતાના નામે બેંક બેલેન્સ બનાવે છે? તારો ઈરાદો શું છે? શું તું આ ઘર છોડીને ભાગી જવાની તૈયારી કરે છે?"

મેઘાની આંખોમાં પાણી આવી ગયા. તેણે હાથ જોડીને કહ્યું, "મમ્મીજી, તમે જે વિચારો છો એવું કશું જ નથી. મારી વાત એકવાર સાંભળી લો."

પણ રમીલાબેન કશું સાંભળવાના મૂડમાં નહોતા. તેમણે સાંજે રોહન ઘરે આવ્યો એટલે તરત જ આ વાત તેની સામે મૂકી. રોહન પણ આટલી મોટી રકમ જોઈને આશ્ચર્યમાં પડી ગયો. તેણે પણ મેઘા સામે શંકાની નજરે જોયું. ઘરમાં અચાનક અવિશ્વાસનું વાતાવરણ ઊભું થઈ ગયું. મેઘા કશું જ બોલ્યા વગર શાંતિથી પોતાના રૂમમાં જતી રહી.

આ વાતને થોડા દિવસો વીતી ગયા. ઘરમાં રમીલાબેનનો મેઘા પ્રત્યેનો વ્યવહાર સાવ બદલાઈ ગયો હતો. તે વાત-વાતમાં મેઘાને મેણાં મારતા અને તેના પર અવિશ્વાસ કરતા. મેઘા બધું જ મૌન રહીને સહન કરતી હતી.

ત્યાં જ પરિવાર પર એક મોટું સંકટ આવી પડ્યું. સુરેશભાઈની તબિયત અચાનક ખૂબ બગડી ગઈ. તેમને તાત્કાલિક હોસ્પિટલમાં ભરતી કરવા પડ્યા. ડોક્ટરોએ તપાસ કરીને કહ્યું કે તેમની બંને કિડની ખરાબ થઈ ગઈ છે અને તાત્કાલિક ઓપરેશન કરવું પડશે.

ઓપરેશન અને દવાઓનો ખર્ચ લગભગ સાતથી આઠ લાખ રૂપિયા થાય તેમ હતો. રોહન ગભરાઈ ગયો. તેની પાસે એટલી બચત નહોતી અને કંપનીમાંથી પણ આટલી મોટી રકમ તાત્કાલિક મળે તેમ નહોતી. રમીલાબેન પણ હોસ્પિટલના બેંચ પર બેસીને રડવા લાગ્યા.

"હવે શું થશે? આપણે આટલા બધા પૈસા ક્યાંથી લાવશું?" રમીલાબેને રોહનની સામે જોઈને કહ્યું.

રોહને તેના મિત્રો અને સગા-સંબંધિઓને ફોન કર્યા, પણ કોઈ આટલી મોટી રકમ તરત આપે તેમ નહોતું. ઘરમાં ચિંતાનું વાતાવરણ હતું અને સમય ઓછો હતો. જો પૈસા જલ્દી જમા ન થાય તો ઓપરેશન અટકી જાય તેમ હતું.

તે જ સમયે મેઘા હોસ્પિટલ આવી. તેના હાથમાં એક ચેકબુક અને બેંકની એ જ પાસબુક હતી. તેણે શાંતિથી રોહનના હાથમાં આઠ લાખ રૂપિયાનો સહી કરેલો ચેક મૂક્યો.

રોહને ચેક સામે જોયું અને પછી મેઘા સામે જોયું. "મેઘા, આ..."

રમીલાબેન પણ આ જોઈને સ્તબ્ધ થઈ ગયા. તેમણે મેઘા પાસે જઈને પૂછ્યું, "તું આ શું કરે છે? તું તો આ પૈસા પોતાના માટે ભેગા કરતી હતી ને?"

મેઘાએ નીચું જોઈને ધીમેથી કહ્યું, "મમ્મીજી, ચાર વર્ષ પહેલાં જ્યારે પપ્પાજીને પહેલીવાર હોસ્પિટલમાં દાખલ કર્યા હતા, ત્યારે ડોક્ટરે મને એકાંતમાં કહ્યું હતું કે ભવિષ્યમાં પપ્પાજીની કિડની ખરાબ થઈ શકે છે અને ત્યારે મોટા ખર્ચની જરૂર પડશે."

મેઘાની આંખમાંથી આંસુ વહી રહ્યા હતા. તેણે આગળ કહ્યું, "મને ખબર હતી કે રોહન એકલા આટલો મોટો બોજ ઉપાડી નહીં શકે. તેથી મેં લગ્ન પછી પિયરથી મળેલા થોડા પૈસા, સિવણકામ કરીને કમાયેલી રકમ અને ઘરમાંથી બચાવેલા નાણાં છૂપી રીતે બેંકમાં જમા કરવાના શરૂ કર્યા હતા. હું નહોતી ઈચ્છતી કે જ્યારે પપ્પાજીને જરૂર પડે ત્યારે આપણી પાસે પૈસા ન હોય."

આ સાંભળીને રમીલાબેન જાણે પથ્થર બની ગયા. તેમનું માથું શરમથી ઝૂકી ગયું. જે વહુને તે સ્વાર્થી અને ઘર તોડનારી સમજી રહ્યા હતા, તે વહુ પોતાના સસરાના જીવ બચાવવા માટે વર્ષોથી શાંતિથી તપ કરી રહી હતી.

રોહને પોતાની પત્નીનો હાથ પકડી લીધો. તેની આંખોમાં પસ્તાવાના આંસુ હતા. તેણે કહ્યું, "મેઘા, તું આટલું બધું વિચારતી હતી અને અમે તારા પર કેટલો મોટો આરોપ લગાવ્યો."

રમીલાબેન ધ્રૂજતા પગલે મેઘાની નજીક ગયા. તેમણે મેઘાના બંને હાથ પોતાના હાથમાં લીધા અને તેમની આંખોમાંથી દડ-દડ આંસુ વહેવા લાગ્યા.

"મને માફ કરી દે મારી દીકરી..." રમીલાબેનનો અવાજ રડી પડવાને કારણે રૂંધાઈ ગયો. "હું તારી ભાવના ન સમજી શકી. હું તારા પર શંકા કરતી રહી અને તું મારા પતિનો જીવ બચાવવા માટે પોતાનું બધું સમર્પિત કરતી હતી. તું વહુ નથી, આ ઘરની સાચી લક્ષ્મી છે."

મેઘાએ રમીલાબેનના આંસુ લૂછ્યા અને કહ્યું, "મમ્મીજી, પરિવારમાં માફી ન મંગાય. પપ્પાજી મારા પણ પિતા છે. તમે બસ પ્રાર્થના કરો કે તેમનું ઓપરેશન સારું થઈ જાય."

ઓપરેશન સફળ રહ્યું અને સુરેશભાઈ સાજા થઈને ઘરે પાછા આવ્યા. પણ તે દિવસે હોસ્પિટલના એ રૂમમાં સાસુ અને વહુ વચ્ચેનો અવિશ્વાસ કાયમ માટે દૂર થઈ ગયો હતો.

ઘણીવાર આપણે માણસના વર્તન પાછળનું કારણ જાણ્યા વગર જ તેના પર ખોટો નિર્ણય લઈ લઈએ છીએ. આંખે જોયેલું કે કાને સાંભળેલું દર વખતે સત્ય નથી હોતું. સંબંધોમાં શંકા લાવવા કરતાં સામે વાળા માણસની ભાવના અને મજબૂરી સમજવી ખૂબ જરૂરી છે.

સાચો પ્રેમ અને સમર્પણ ક્યારેય પ્રચાર નથી કરતા, તે શાંતિથી પોતાના કર્તવ્યો પૂરા કરે છે. જો ઘરમાં વિશ્વાસ અને પ્રેમ હોય તો ગમે તેટલી મોટી મુશ્કેલી પણ સરળ બની જાય છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.