નણંદ દર અઠવાડિયે પિયર આવીને જલસા કરતી અને વહુ પર કામનો પહાડ તૂટી પડતો, પણ રક્ષાબંધનની સાંજે નણંદે જે કર્યું તે જોઈને વહુ...
પાયલના લગ્નને હજુ માંડ છ મહિના થયા હતા. નવા નવા ઘરમાં આવી ત્યારે તેની આંખોમાં સાસરાને સ્વર્ગ બનાવવાની અનેક આશાઓ હતી. પતિ આકાશનો સ્વભાવ ખૂબ જ પ્રેમાળ અને સમજદાર હતો, જેના કારણે પાયલ પોતાને ભાગ્યશાળી સમજતી હતી. પરંતુ આ ઘરમાં એક એવી વ્યક્તિ હતી જેની નિયમિત હાજરી પાયલના મનની શાંતિ છીનવી લેતી હતી, અને તે વ્યક્તિ હતી તેની નણંદ શ્વેતા.
શ્વેતાના લગ્ન એ જ શહેરમાં થોડે દૂર થયા હતા. તેનો પતિ એક મોટી કંપનીમાં સારા હોદ્દા પર હતો અને તેનું સાસરું પણ ખૂબ જ વૈભવી હતું. સામાન્ય રીતે દીકરીઓ તહેવાર કે કોઈ ખાસ પ્રસંગે પિયર આવતી હોય છે, પણ શ્વેતાનો નિયમ સાવ અલગ હતો. તે દર શુક્રવારે સાંજે બેગ લઈને પિયર આવી પહોંચતી અને છેક સોમવારે સવારે પાછી જતી. દર અઠવાડિયે પિયરમાં આવીને ધામા નાખવાની શ્વેતાની આ આદત પાયલને બિલકુલ પસંદ નહોતી.
શ્વેતા ઘરમાં પગ મૂકે એટલે સાસુ મંગળાબેનનો આખો વ્યવહાર બદલાઈ જતો. દીકરી પ્રત્યેનો અતિશય મોહ સાસુના ચહેરા પર સ્પષ્ટ દેખાઈ આવતો. શ્વેતા ઘરમાં આવે એટલે મંગળાબેન સૌથી પહેલું કામ પાયલ પર કામનું ભારણ વધારવાનું કરતા. વહુ, શ્વેતા આવી છે તો આજે એની પસંદગીનું પનીરનું શાક અને રબડી બનાવજે. એ સાસરે બહુ કામ કરે છે, અહીં એને થોડો આરામ કરવા દે. સાસુના આવા વેણ સાંભળીને પાયલનું મન ખાટું થઈ જતું.
શ્વેતા જ્યારે પણ ઘરે આવતી ત્યારે ઘરમાં રાજાશાહી ઠાઠથી રહેતી. હોલમાં સોફા પર બેસીને કાં તો તે મોબાઈલમાં વ્યસ્ત રહેતી અથવા સાસુ સાથે બેસીને દુનિયાભરની પંચાત કરતી. બીજી તરફ, પાયલ સવારથી સાંજ સુધી રસોડામાં ગરમીમાં શેકાતી રહેતી. રસોઈ બનાવવાથી લઈને શ્વેતાના કપડાં ધોવા અને તેના રૂમની સફાઈ કરવા સુધીનું બધું જ કામ પાયલના માથે આવી જતું.
પાયલને મનોમન એવું લાગવા માંડ્યું હતું કે શ્વેતા જાણીજોઈને તેની ઈર્ષ્યા કરે છે. તેને થતું કે શ્વેતા એ બતાવવા માંગે છે કે આ ઘર પર આજે પણ તેનો જ અધિકાર છે અને પાયલ માત્ર એક કામ કરવા વાળી વહુ છે. જ્યારે પણ શ્વેતા પાયલ તરફ જોઈને હસતી, ત્યારે પાયલને એ હાસ્યમાં ટોણો દેખાતો. આ કારણે પાયલના મનમાં નણંદ પ્રત્યે કડવાશ અને ગુસ્સો સતત વધતો જતો હતો.
તેણે એક-બે વાર પતિ આકાશને પણ આ બાબતે ફરિયાદ કરી હતી. આકાશ, તમારી બહેન દર અઠવાડિયે અહીં આવીને બેસી જાય છે અને મમ્મી બધું કામ મારા માથે નાખી દે છે. શું એનું પોતાનું કોઈ ઘર નથી? આકાશે પાયલને સમજાવતા કહ્યું હતું કે પાયલ, શ્વેતા મારી એકની એક બહેન છે. મમ્મીને એના પ્રત્યે થોડો વધારે પ્રેમ હોય એ સ્વાભાવિક છે. તું મનમાં ખોટું ન રાખ, બધું સરખું થઈ જશે. પરંતુ આકાશની આ વાતોથી પાયલના મનને કોઈ શાંતિ મળતી નહોતી.
દિવસો પસાર થતા ગયા અને રક્ષાબંધનનો પવિત્ર તહેવાર નજીક આવ્યો. પાયલ અંદરથી ખૂબ જ ઉત્સાહિત હતી કારણ કે તેને તેના ભાઈ રોહિતને મળવાનું હતું. રોહિત પાયલથી નાનો હતો અને બંને ભાઈ-બહેન વચ્ચે અદ્ભુત પ્રેમ હતો. પાયલે મનોમન નક્કી કર્યું હતું કે આ વખતે રક્ષાબંધન પર તે પિયર જશે અને ભાઈને પોતાના હાથે રાખડી બાંધશે.
પરંતુ તહેવારના બે દિવસ પહેલા જ સાસુએ વહેંચણી કરી દીધી. વહુ, રક્ષાબંધન પર શ્વેતા અને તેના સાસરિયાના લોકો અહીં જમવા આવવાના છે. મેં મોટો જમણવાર રાખ્યો છે. એટલે તું ક્યાંય બહાર જવાનું વિચારતી નહીં. તારો ભાઈ તો અહીં જ રહે છે, એને પછી ક્યારેક રાખડી બાંધી આવજે. આ સાંભળીને પાયલના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ, પણ તે સાસુ સામે કાંઈ બોલી શકી નહીં.
રક્ષાબંધનનો દિવસ આવ્યો. અપેક્ષા મુજબ શ્વેતા સવારે જ સપરિવાર ઘરે આવી પહોંચી. ઘરમાં મહેમાનોની અવરજવર શરૂ થઈ ગઈ. પાયલ સવારના ચાર વાગ્યાની ઊઠીને રસોડામાં પરસેવે રેબઝેબ થઈને મીઠાઈઓ અને ફરસાણ બનાવવામાં વ્યસ્ત હતી. તેનો જીવ અંદરથી બળતો હતો અને આંખોમાં ગુસ્સો હતો, છતાં તે લોકાચાર ખાતર ચહેરા પર ખોટું હાસ્ય રાખીને શ્વેતા અને તેના પરિવારની આગતાસ્વાગતા કરી રહી હતી.
બપોરના સમયે રાખડી બાંધવાની વિધિ પૂરી થઈ. શ્વેતાએ આકાશને રાખડી બાંધી અને સાસુએ દીકરીને મોંઘી ભેટ આપી. આ બધું જોઈને પાયલને પોતાના ભાઈની યાદ સતાવી રહી હતી. તેણે રોહિતને સવારથી ત્રણ-ચાર વાર ફોન કર્યો હતો, પણ રોહિતનો ફોન સતત વ્યસ્ત આવતો હતો અથવા તે ફોન ઉપાડી રહ્યો નહોતો. પાયલનું દિલ એક અજાણી ચિંતાથી ઘેરાવા લાગ્યું હતું.
બપોરનું ભારે જમણવાર પત્યા પછી બધા મહેમાનો હોલમાં આરામ કરી રહ્યા હતા, જ્યારે પાયલ એકલી રસોડામાં એંઠા વાસણોનો પહાડ સાફ કરી રહી હતી. થાક અને માનસિક તણાવને કારણે તેની આંખોમાંથી આંસુ વહી રહ્યા હતા. તેને લાગતું હતું કે આ ઘરમાં તેની લાગણીઓની કોઈ કિંમત જ નથી. બધા પોતાના તહેવારની ઉજવણી કરી રહ્યા હતા અને તે એકલી ખૂણામાં રડી રહી હતી.
સાંજ પડવા આવી ત્યારે પાયલના મોબાઈલની રિંગ વાગી. સ્ક્રીન પર રોહિતનું નામ જોઈને પાયલના ચહેરા પર ચમક આવી ગઈ. તેણે ઉતાવળે ફોન ઉપાડ્યો, રોહિત, તું ક્યાં છે? તું ક્યારે આવે છે મને મળવા? હું ક્યારની તારી રાહ જોઈને બેઠી છું. સામે છેડેથી રોહિતનો અવાજ આવ્યો, જે ખૂબ જ નીચો અને થાકેલો હતો.
દીદી, મને માફ કરી દેજે. આજે ઓફિસમાં અચાનક એક મોટું ઈમરજન્સી ઓડિટ આવી ગયું છે. સાહેબે કોઈને પણ રજા આપી નથી. હું અત્યારે પણ ઓફિસની કેબિનમાં બેઠો છું અને રાત સુધી અહીં જ રહેવું પડશે. આ વર્ષે હું તને મળવા નહીં આવી શકું દીદી. રોહિતના આ શબ્દો સાંભળતા જ પાયલના હાથમાંથી ફોન સરી પડ્યો. તે રસોડાના એક ખૂણામાં બેસી ગઈ અને પોતાની જાત પર કાબૂ ન રાખી શકતા ધ્રુસ્કે ધ્રુસ્કે રડવા લાગી.
તેનો આ રડવાનો અવાજ હોલ સુધી પહોંચી ગયો. સાસુ મંગળાબેન રસોડા તરફ આવવા ઊભા થયા, પણ તેમના કરતાં પહેલાં શ્વેતા ઝડપથી રસોડામાં પ્રવેશી ગઈ. શ્વેતાએ જોયું કે પાયલ જમીન પર બેસીને રડી રહી છે. શ્વેતા તરત જ પાયલની પાસે નીચે બેસી ગઈ અને તેના ખભા પર હાથ મૂક્યો. ભાભી, શું થયું? તમે કેમ આટલા બધા રડી રહ્યા છો? કોઈ તકલીફ છે?
પાયલે ગુસ્સા અને દુઃખના મિશ્રણ સાથે શ્વેતાનો હાથ ખંખેરી નાખ્યો. શ્વેતા, તું મારી ચિંતા છોડી દે. તું તો તારો તહેવાર ઉજવી રહી છે ને? તારા કારણે હું મારા ભાઈને મળવા પણ ન જઈ શકી અને હવે મારો ભાઈ પણ કામના લીધે આવી શકે તેમ નથી. મારી રક્ષાબંધન બગડી ગઈ, હવે તને શાંતિ થઈ ને? પાયલના આ આક્રોશથી શ્વેતા સહેજ પણ ગુસ્સે ન થઈ. તેના ચહેરા પર માત્ર સહાનુભૂતિ અને ગંભીરતા હતી.
શ્વેતા ઊભી થઈ અને હોલમાં ગઈ. બે જ મિનિટમાં તે પાછી આવી અને તેના હાથમાં તેની પોતાની કારની ચાવી હતી. તેણે પાયલનો હાથ પકડ્યો અને એ ચાવી પાયલની હથેળીમાં મજબૂતીથી મૂકી દીધી. પાયલ આશ્ચર્યથી નણંદ સામે જોઈ રહી. શ્વેતાની આંખોમાં એક અલગ જ ચમક અને આદર હતો.
ભાભી, હું અહીં છું, તમે અત્યારે જ મુક્ત થઈને તમારા પિયર જાઓ. મને ખબર છે કે રોહિત ભાઈ ઓફિસથી સીધા ઘરે જશે. તમે ત્યાં પહોંચીને એ સરપ્રાઈઝ આપો. આજે આ ઘરનું બધું જ કામ, રાતનું રસોડું અને મહેમાનોની સાચવણી હું એકલી સંભાળીશ. તમે જરા પણ ચિંતા કરતા નહિ, આ તમારી નણંદનો તમને વાયદો છે, શ્વેતાએ અત્યંત નમ્રતાથી કહ્યું.
પાયલ સ્તબ્ધ થઈ ગઈ. જે નણંદને તે અત્યાર સુધી ઈર્ષ્યાળુ અને આળસુ સમજતી હતી, તેનો આ બદલાયેલો અવાજ અને રૂપ જોઈને પાયલને પોતાની જાત પર ભારે પસ્તાવો થયો. શ્વેતાએ આગળ વધતાં કહ્યું, ભાભી, મને માફ કરજો જો તમને એવું લાગ્યું હોય કે હું અહીં આવીને તમને હેરાન કરું છું. હું દર અઠવાડિયે અહીં એટલે આવતી હતી કારણ કે મને મારા પિયરની બહુ યાદ આવતી હતી, પણ મને એ ખ્યાલ ન રહ્યો કે મારા કારણે તમારા પર કામનું ભારણ વધી જતું હતું. આજે એક બહેન તરીકે હું બીજી બહેનનું દુઃખ સમજી શકું છું. તમે જાઓ ભાભી.
શ્વેતાના આ પવિત્ર અને નિખાલસ શબ્દો સાંભળીને પાયલના મનની બધી કડવાશ એક ક્ષણમાં ઓગળી ગઈ. તેના દિલમાં નણંદ પ્રત્યે જે નફરતની દીવાલ હતી તે તૂટી પડી. પાયલથી રહેવાયું નહીં અને તે દોડીને નણંદ શ્વેતાને ગળે વળગી પડી. બંને ભીની આંખો સાથે એકબીજાને ભેટી પડી. રસોડાના દરવાજે ઊભેલા સાસુ મંગળાબેન પણ આ દ્રશ્ય જોઈને પોતાની દીકરી અને વહુના આ આત્મીય મિલનથી ગદગદ થઈ ગયા. પાયલને સમજાઈ ગયું કે સંબંધોમાં ક્યારેક જે દેખાય છે તે હોતું નથી, અને સાચી સમજણ જ ઘરને સ્વર્ગ બનાવે છે.
જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો.