સાત વર્ષના સાવકા દીકરાએ નવી માતાને ક્યારેય સ્વીકારી નહીં, પણ શાળાની એ દોડવાની સ્પર્ધામાં બનેલી ઘટનાએ આખા પરિવારને...

સુંદર અને શાંત પ્રકૃતિ ધરાવતી મીનાના લગ્ન તેના પરિવારના સભ્યોની સંમતિથી રમેશભાઈ સાથે થયા હતા. રમેશભાઈ એક પ્રતિષ્ઠિત કંપનીમાં મેનેજર તરીકે કામ કરતા હતા અને સ્વભાવે ખૂબ જ ભદ્ર અને પ્રેમાળ માણસ હતા. જોકે, રમેશભાઈ વિધુર હતા અને તેમની પત્નીનું ત્રણ વર્ષ પહેલાં એક ગંભીર બીમારીના કારણે અવસાન થયું હતું. રમેશભાઈના પરિવારમાં તેમના સિવાય તેમનો સાત વર્ષનો એકનો એક દીકરો આરવ હતો. મીના આ વાત જાણીને જ આ ઘરમાં વહુ અને એક બાળકની માતા બનીને આવી હતી. તેની આંખોમાં રમેશભાઈના સંસારને ફરીથી હર્યોભર્યો કરવાની અને એક અનાથ બાળકને સાચો માતૃપ્રેમ આપવાની પવિત્ર તમન્ના હતી.

લગ્નના શરૂઆતના દિવસોથી જ મીનાએ આખા ઘરની જવાબદારી પોતાની સગી માતાની જેમ સંભાળી લીધી હતી. રમેશભાઈ માટે સમયસર રસોઈ બનાવવી, ઘરની સાફ-સફાઈ રાખવી અને પરિવારના દરેક સભ્યની નાની-મોટી જરૂરિયાતોનું ધ્યાન રાખવું એ તેનો નિત્યક્રમ બની ગયો હતો. રમેશભાઈ પણ મીનાના આ સમર્પણ અને સેવાભાવને જોઈને મનોમન ખૂબ જ ખુશ થતા હતા અને પોતાની જિંદગીમાં ફરીથી ખુશીઓ લાવવા બદલ ઈશ્વરનો આભાર માનતા હતા. પરંતુ આ બધા જ સુખની વચ્ચે મીનાના હૃદયમાં એક બહુ મોટો વસવસો હતો, અને તે વસવસો એટલે સાત વર્ષનો આરવ.

આરવ પોતાની સગી માતાના અવસાન પછી સાવ એકલો અને અંતર્મુખી થઈ ગયો હતો. તે આખો દિવસ પોતાના રૂમમાં એકલો બેસી રહેતો અથવા રમકડાં સાથે રમત કર્યા કરતો હતો. મીના જ્યારે પણ વ્હાલથી આરવની નજીક જવાનો પ્રયત્ન કરતી, ત્યારે આરવ ત્યાંથી ઊભો થઈને ચાલ્યો જતો હતો. તે મીનાને પોતાની નવી માતા તરીકે સ્વીકારવા જરાય તૈયાર નહોતો. મીના સવારે હોંશે-હોંશે આરવ માટે તેની પસંદગીનો ભાવતો નાસ્તો બનાવતી, પણ આરવ ટેબલ પર આવીને પ્લેટ સાઈડમાં ધકેલી દેતો અને કહી દેતો કે મારે ભૂખ નથી.

શાળાએ જતી વખતે જ્યારે મીના આરવનું વોટર બેગ અને લંચ બોક્સ તૈયાર કરીને તેને આપવા જતી, ત્યારે આરવ તેના હાથમાંથી વસ્તુઓ આંચકી લેતો અને થેન્ક્યુ પણ કહ્યા વગર મોઢું ફેરવીને ચાલ્યો જતો હતો. આરવ હંમેશાં મીનાની ઉપેક્ષા કરતો અને તેના અસ્તિત્વને સાવ નજરઅંદાજ કરી દેતો હતો. રમેશભાઈ ઘણીવાર આરવને પ્રેમથી બેસાડીને સમજાવતા કે બેટા, આ તારી નવી મમ્મી છે, તે તને કેટલો પ્રેમ કરે છે, તારે તેની સાથે સરખી રીતે વાત કરવી જોઈએ. પણ આરવ રડમસ અવાજે કહી દેતો કે મારી મમ્મી તો ભગવાનના ઘરે ચાલી ગઈ છે, આ મારી મમ્મી નથી, આ તો બહારથી આવેલી એક અજાણી સ્ત્રી છે.

દીકરાના આ આકરા અને આઘાતજનક શબ્દો સાંભળીને મીનાનું હૃદય ચિરાઈ જતું હતું. તે રાત્રે એકલી રૂમમાં બેસીને ખૂબ જ રડતી હતી, પણ તેણે ક્યારેય આરવ પ્રત્યે પોતાના મનમાં કોઈ કડવાશ આવવા દીધી નહીં. મીના જાણીતી વાર્તાઓના પુસ્તકો વાંચતી અને વિચારતી કે એક નાના બાળકના મનમાંથી સાવકી માતા પ્રત્યેનો ડર દૂર કરવો એ બહુ ધીરજનું કામ છે. તેણે રમેશભાઈને પણ કહી દીધું હતું કે તમે આરવ પર જરાય ગુસ્સો ન કરતા, તે હજુ બાળક છે અને પોતાની સગી માને ગુમાવવાનું દુઃખ ભોગવી રહ્યો છે, સમય જતાં તેનું મન ચોક્કસ ઓગળી જશે.

આમ ને આમ કેટલાય મહિનાઓ વીતી ગયા. આરવ હવે આઠમા વર્ષમાં પ્રવેશ્યો હતો અને તેની શાળામાં વાર્ષિક રમતગમત મહોત્સવનું આયોજન કરવામાં આવ્યું હતું. આરવ દોડવાની સ્પર્ધામાં ખૂબ જ હોંશિયાર હતો અને તેણે સો મીટરની રેસમાં ભાગ લીધો હતો. રમતગમતના દિવસે રમેશભાઈને ઓફિસમાં એક જરૂરી મીટિંગ હોવાના કારણે તેઓ શાળાએ જઈ શકે તેમ નહોતા. મીનાએ નક્કી કર્યું કે તે પોતે જઈને આરવનો ઉત્સાહ વધારશે. તે સવારે વહેલી ઉઠીને આરવ માટે એનર્જી ડ્રિંક અને નાસ્તો બનાવીને શાળાના મેદાન પર પહોંચી ગઈ.

મેદાન પર ભારે ભીડ હતી અને વાલીઓ પોતાના બાળકોને પ્રોત્સાહિત કરી રહ્યા હતા. આરવ જ્યારે ટ્રેક પર આવીને ઊભો રહ્યો ત્યારે તેની નજર વાલીઓની ભીડમાં ઊભેલી મીના પર ગઈ. મીના હાથ હલાવીને આરવને ઓલ ધ બેસ્ટ કહી રહી હતી, પણ આરવે હંમેશની જેમ પોતાનું મોઢું ફેરવી લીધું. થોડી જ વારમાં રેફરીની વ્હીસલ વાગી અને બધા જ બાળકો પૂરપાટ ઝડપે દોડવા લાગ્યા. આરવ બધા બાળકો કરતાં ઘણો આગળ હતો અને તે જીતવાની બિલકુલ નજીક પહોંચી ગયો હતો. સ્ટેજની બરાબર બાજુમાંથી પસાર થતી વખતે અચાનક આરવનો પગ ટ્રેકની કિનારી સાથે ભટકાયો.

તેની ઝડપ એટલી વધારે હતી કે તે પોતાનું સંતુલન ગુમાવી બેઠો અને સીધો સ્ટેજના લોખંડના એંગલ સાથે જોરદાર રીતે અથડાઈને નીચે પથ્થરો પર પડ્યો. અકસ્માત એટલો ભયાનક હતો કે આરવના માથામાંથી અને જમણા પગમાંથી લોહીની નદીઓ વહેવા લાગી. આખું મેદાન સ્તબ્ધ થઈ ગયું અને શિક્ષકો દોડી આવ્યા. ભીડમાંથી સૌથી પહેલાં ચીસ પાડીને જો કોઈ દોડ્યું હોય તો તે મીના હતી. મીનાએ દુનિયાનો કોઈ વિચાર કર્યા વગર દોડીને આરવના લોહીલુહાણ શરીરને પોતાના ખોળામાં લઈ લીધું. તેણે પોતાના સાડીના પાલવથી આરવના માથાનું લોહી રોકવાનો પ્રયત્ન કર્યો અને ત્યાં જ હાજર સ્કૂલની એમ્બ્યુલન્સમાં તેને લઈને શહેરની મોટી હોસ્પિટલ તરફ ભાગી.

હોસ્પિટલ પહોંચતા જ ડૉક્ટરોની ટીમે આરવને તાત્કાલિક ઈમરજન્સી ઓપરેશન થિયેટરમાં લઈ લીધો. મીનાએ રડતાં રડતાં રમેશભાઈને ફોન કરીને હોસ્પિટલ બોલાવ્યા. રમેશભાઈ પણ હાંફતા હાંફતા આવી પહોંચ્યા. થોડી જ વારમાં ઓપરેશન થિયેટરનો દરવાજો ખુલ્યો અને મુખ્ય ડૉક્ટર બહાર આવ્યા. ડૉક્ટરના ચહેરા પર ભારે ચિંતાની રેખાઓ હતી. તેમણે રમેશભાઈને કહ્યું કે બાળકનું ઘણું બધું લોહી વહી ગયું છે અને અંદરની ઈજાના કારણે તાત્કાલિક સર્જરી કરવી પડશે. આ સર્જરી માટે અત્યારે જ બે યુનિટ લોહીની તાતી જરૂર છે.

રમેશભાઈએ તરત જ કહ્યું કે ડૉક્ટર, તમે મારું લોહી લઈ લો અથવા બ્લડ બેંકમાંથી મંગાવી લો. ત્યારે ડૉક્ટરે નકારમાં માથું ધુણાવતા કહ્યું કે આ બાળાનું બ્લડ ગ્રૂપ "ઓ નેગેટિવ" છે, જે બહુ જ રેર એટલે કે દુર્લભ બ્લડ ગ્રૂપ ગણાય છે. આપણી હોસ્પિટલની બ્લડ બેંકમાં અત્યારે આ ગ્રૂપનું લોહી ઉપલબ્ધ નથી અને બીજી બ્લડ બેંકમાંથી આવતા ઓછામાં ઓછા ત્રણ કલાક લાગશે, પણ બાળકની સ્થિતિ એટલી નાજુક છે કે આપણી પાસે અડધો કલાક પણ નથી. જો અડધા કલાકમાં લોહી ન મળ્યું તો બાળકનો જીવ બચાવવો મુશ્કેલ થઈ જશે.

આ સાંભળીને રમેશભાઈના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ અને તેઓ માથું પકડીને હોસ્પિટલના કોરિડોરની ફ્લોર પર બેસી ગયા. તેમનું પોતાનું બ્લડ ગ્રૂપ બી પોઝિટિવ હતું એટલે તેઓ લોહી આપી શકે તેમ નહોતા. રમેશભાઈ રડતાં રડતાં કહેવા લાગ્યા કે હે ભગવાન, આ શું આફત આવી, હું મારા દીકરાને કેવી રીતે બચાવું. બરાબર એ જ સમયે પાછળ ઊભેલી મીના આગળ આવી. તેણે અત્યંત મક્કમ અને અડગ અવાજે ડૉક્ટરને કહ્યું કે, "ડૉક્ટર સાહેબ, તમે બિલકુલ સમય ન બગાડો, મારું બ્લડ ગ્રૂપ પણ ઓ નેગેટિવ જ છે. તમે જેટલું જોઈએ એટલું લોહી મારા શરીરમાંથી લઈ લો, બસ મારા દીકરાને કશું ન થવું જોઈએ."

ડૉક્ટરે મીના સામે જોયું અને તાત્કાલિક તેને બાજુના રૂમમાં ટેસ્ટ માટે લઈ ગયા. રિપોર્ટ એકદમ પરફેક્ટ આવ્યો અને મીનાના શરીરમાંથી લોહી લેવાની પ્રક્રિયા શરૂ થઈ. મીના ખાટલા પર સૂતી હતી અને તેની નસોમાંથી લાલ લોહીની નળી આરવના ઓપરેશન થિયેટર તરફ જઈ રહી હતી. મીનાના ચહેરા પર સહેજ પણ ડર કે નબળાઈ નહોતી, ઉલટાનું તેની આંખોમાં એક પરમ સંતોષ હતો કે આજે ઈશ્વરે તેને તેના દીકરાનો જીવ બચાવવાનો આટલો મોટો મોકો આપ્યો છે. લોહી આપ્યા પછી મીનાને ચક્કર આવી રહ્યા હતા છતાં તે ઓપરેશન થિયેટરના દરવાજા બહાર બેસી રહી.

આશરે ચાર કલાકના લાંબા ઓપરેશન પછી આખરે સર્જરી સફળ રહી. ડૉક્ટરે બહાર આવીને સ્મિત સાથે સમાચાર આપ્યા કે બાળક હવે સંપૂર્ણપણે ભયમુક્ત છે અને તેની નવી માતાના લોહીએ પળવારમાં ચમત્કાર કરી દીધો છે. આ સાંભળીને રમેશભાઈના હરખનો પાર ન રહ્યો અને તેમણે મીના સામે હાથ જોડી દીધા. આરવને જનરલ આઈસીયુ વોર્ડના સ્પેશિયલ બેડ પર શિફ્ટ કરવામાં આવ્યો. તેના માથા પર અને પગ પર પાટા બાંધેલા હતા અને ગ્લુકોઝની બોટલ ચઢી રહી હતી. મીના પણ અશક્તિ હોવા છતાં આરવના ખાટલાની બાજુમાં જ રાખેલી ખુરશી પર બેસી ગઈ.

બીજા દિવસે સવારે સૂર્યના કિરણો જ્યારે વોર્ડની બારીમાંથી અંદર આવ્યા ત્યારે આરવે ધીમે-ધીમે પોતાની આંખો ખોલી. અસહ્ય દુખાવાના કારણે તેના મોઢામાંથી સહેજ કણસવાનો અવાજ નીકળ્યો. તેણે આજુબાજુ જોયું તો આખી હોસ્પિટલ અજાણી લાગી. પરંતુ તેની બરાબર બાજુમાં જ મીના બેઠી હતી, જે આખી રાત જાગવાના કારણે અત્યારે ખુરશી પર જ બેઠા બેઠા આંખો મીંચીને જોકાં ખાઈ રહી હતી. આરવની નજર મીનાના ડાબા હાથ પર ગઈ, જ્યાં લોહી આપવાના કારણે હજુ પણ પાટો બાંધેલો હતો અને સોય ભોંકાયાનું નિશાન સાફ દેખાતું હતું.

બરાબર એ જ સમયે રમેશભાઈ રૂમમાં ગરમ દૂધ લઈને અંદર આવ્યા. આરવને જાગતો જોઈને તેઓ ખુશ થઈ ગયા અને તેની નજીક દોડી આવ્યા. આરવે અશક્ત અવાજે પિતાને પૂછ્યું કે, "પપ્પા, હું અહીં હોસ્પિટલમાં કેવી રીતે આવ્યો? અને આ આંટીના હાથમાં પાટો કેમ બાંધેલો છે?" રમેશભાઈએ આરવના માથા પર વહાલથી હાથ ફેરવ્યો અને ગળગળા અવાજે કહ્યું, "બેટા, શાળાની સ્પર્ધામાં તારો બહુ મોટો અકસ્માત થયો હતો. તારા શરીરમાંથી બહુ બધું લોહી વહી ગયું હતું અને ડૉક્ટરોએ કીધું હતું કે જો અડધા કલાકમાં લોહી નહીં મળે તો તારો જીવ જતો રહેશે."

રમેશભાઈએ મીના તરફ જોયું, જે હવે જાગી ગઈ હતી અને આરવને હોશમાં જોઈને તેની આંખો ખુશીથી છલકાઈ ગઈ હતી. રમેશભાઈએ આગળ કહ્યું, "તારું બ્લડ ગ્રૂપ બહુ દુર્લભ હતું જે આખા શહેરમાં ક્યાંય મળતું નહોતું. તે સમયે આ આંટી, જેને તું કાયમ સાવકી કહીને ધિક્કારતો રહ્યો છે, તેણે પોતાનો જીવ જોખમમાં મૂકીને તને પોતાનું લોહી આપ્યું છે. જો આ તારી નવી મમ્મીએ તે દિવસે લોહી ન આપ્યું હોત, તો આજે તારો આ પપ્પા સાવ એકલો થઈ ગયો હોત. તને આ નવું જીવન આપનાર બીજું કોઈ નહીં પણ આ તારી મમ્મી જ છે."

પિતાના આ શબ્દો સાંભળતાની સાથે જ આરવના બાળમન પર લાગેલો અહંકાર અને સાવકી માતા પ્રત્યેનો નફરતનો પહાડ પળવારમાં ઓગળીને પાણી થઈ ગયો. તેને યાદ આવ્યું કે તે આખી જિંદગી મીનાને કેવી રીતે હેરાન કરતો હતો, છતાં મીનાએ ક્યારેય તેના પર ગુસ્સો ન કર્યો અને આજે પોતાનું લોહી આપીને તેનો જીવ બચાવી લીધો. આરવની આંખોમાંથી ચોધાર આંસુ વહી નીકળ્યા. તેણે પથારીમાંથી જ બે હાથ લાંબા કર્યા અને પોતાની બધી શક્તિ ભેગી કરીને મીનાને મજબૂતાઈથી વળગી પડ્યો.

તેણે મીનાના ખભા પર પોતાનું માથું મૂકી દીધું અને ધ્રુસકે ને ધ્રુસકે રડતાં રડતાં જિંદગીમાં પહેલીવાર કહ્યું, "મમ્મી... મને માફ કરી દેજે મમ્મી. હું બહુ ખરાબ છું, મેં તને બહુ હેરાન કરી છે. પણ હવે હું તને ક્યારેય મારાથી દૂર નહીં જવા દઉં. તું જ મારી સાચી મમ્મી છે." મીનાના કાનમાં જ્યારે આ આઠ વર્ષની પ્રતીક્ષા પછી "મમ્મી" શબ્દ ગુંજ્યો, ત્યારે તેનું આખું અસ્તિત્વ ધન્ય થઈ ગયું. તેણે આરવને પોતાના કાળજા સરસો ચાંપી લીધો અને તેના માથા પર વહાલના અનેક ચુંબન કર્યા. હોસ્પિટલના એ નાના રૂમમાં આજે સાવકા શબ્દનો અંત આવ્યો હતો અને અસલી માતૃપ્રેમનો નવો સૂર્યોદય થયો હતો. રમેશભાઈ પણ આ અદભુત મિલન જોઈને આંસુ લૂછતા લૂછતા ઈશ્વર સામે મનોમન નતમસ્તક થઈ રહ્યા હતા.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો.