શહેરમાં કરોડો કમાતા દીકરાને જ્યારે પિતાના ઓશીકા નીચેથી જૂની ડાયરી મળી, ત્યારે અંદરનું સત્ય જોઈને તે ધ્રુસ્કે ધ્રુસ્કે રડી પડ્યો!

અમદાવાદ શહેરના એક પોશ વિસ્તારમાં આવેલી વિશાળ ઓફિસના કાચની કેબિનમાં કિરણભાઈ બેઠા હતા. બહાર ગાડીઓનો હોર્ન અને શહેરની દોડધામ સત્ય બનીને ગુંજતી હતી. કિરણભાઈ આજે શહેરના ખૂબ મોટા ગણાતા બિઝનેસમેન હતા. તેમની પાસે લક્ઝરી ગાડીઓ, મોટો બંગલો અને અઢળક સંપત્તિ હતી. ફોનની રીંગ સતત વાગતી રહેતી અને મિલિયન્સના સોદા ચપટી વગાડતા થઈ જતા હતા. પરંતુ આ બધી જ સાહ્યબી વચ્ચે પણ કિરણભાઈના મનમાં એક ઊંડી ખાઈ હતી, જે ક્યારેય પુરાતી નહોતી. તેમના મનમાં હંમેશાં એ જ રંજ રહેતો કે તેમના પિતા પુરુષોત્તમભાઈએ ક્યારેય તેમને સમય આપ્યો નહોતો. બાળપણથી જ કિરણભાઈએ પિતાને માત્ર વતનની નાની દુકાને કમાણી પાછળ જ દોડતા જોયા હતા.

બપોરના સમયે અચાનક કિરણભાઈના મોબાઈલ પર વતનથી એક સંબંધીનો ફોન આવ્યો. ફોન ઉપાડતા જ સામે છેડેથી ગંભીર અવાજ સંભળાયો કે પુરુષોત્તમભાઈની તબિયત અચાનક ખૂબ જ બગડી ગઈ છે. ડોક્ટરોએ જવાબ આપી દીધો છે અને તેઓ તેમના જીવનના છેલ્લા શ્વાસ લઈ રહ્યા છે. આ સમાચાર સાંભળતા જ કિરણભાઈના હાથમાંથી પેન સરી પડી. હૃદયના ધબકારા વધી ગયા અને તેઓ તાત્કાલિક પોતાની લક્ઝરી કાર લઈને વતન જવા રવાના થઈ ગયા. રસ્તામાં ગાડીની સ્પીડ જેટલી ઝડપી હતી, એટલી જ ઝડપથી કિરણભાઈના મનમાં ભૂતકાળના વિચારો દોડી રહ્યા હતા. તેમને યાદ આવી રહ્યું હતું કે જ્યારે સ્કૂલમાં રિઝલ્ટ બતાવવાનું હોય ત્યારે પિતા દુકાને વ્યસ્ત હોય, જ્યારે ક્રિકેટ મેચમાં જીતીને આવ્યા હોય ત્યારે પિતા પાસે વાત સાંભળવાનો સમય ન હોય. કિરણભાઈને હંમેશાં લાગતું કે પિતા માત્ર પૈસા કમાવવાનું મશીન છે, તેમને લાગણીઓ સાથે કોઈ લેવાદેવા નથી.

ગાડી જ્યારે ગામડાના એ જૂના ઘરની બહાર ઉભી રહી, ત્યારે કિરણભાઈ દોડતા ઘરમાં પ્રવેશ્યા. ઘરમાં સગા સંબંધીઓ ઉદાસ ચહેરે બેઠા હતા. અંદરના રૂમમાં ખાટલા પર પુરુષોત્તમભાઈ સૂતા હતા. તેમનો ચહેરો સાવ ફીકો પડી ગયો હતો, આંખો અડધી ખુલ્લી હતી અને શ્વાસ ખૂબ જ ધીમા ચાલી રહ્યા હતા. ઓક્સિજનની નળીઓ લાગેલી હતી. કિરણભાઈ પિતાની નજીક ગયા અને પિતાનો સુકાઈ ગયેલો હાથ પોતાના હાથમાં લીધો. પુરુષોત્તમભાઈએ દીકરાને જોયો, તેમની આંખોમાં એક ચમક આવી અને તેઓ કંઈક બોલવાનો પ્રયત્ન કરવા લાગ્યા. પરંતુ લકવાના કારણે અને નબળાઈના કારણે તેમના મોઢામાંથી એક પણ શબ્દ નીકળી શકતો નહોતો. તેઓ માત્ર અસહાય નજરે દીકરાની સામે જોઈ રહ્યા હતા.

કિરણભાઈ પિતાની આ હાલત જોઈને અંદરથી હલી ગયા હતા, પણ મનમાં હજુય પેલો જૂનો અણગમો ક્યાંક જીવતો હતો કે કાશ તમે મને જિંદગીમાં થોડો સમય આપ્યો હોત. પિતા વારંવાર પોતાના માથાની નીચે રહેલા ઓશીકા તરફ ઈશારો કરવાનો પ્રયત્ન કરી રહ્યા હતા. તેમની ધ્રૂજતી આંગળીઓ ઓશીકાને અડી રહી હતી. કિરણભાઈ સમજી ગયા કે પિતા કંઈક કહેવા માંગે છે. તેમણે ધીમેથી પિતાનું માથું ઊંચું કર્યું અને ઓશીકાની નીચે હાથ નાખ્યો. ત્યાં કપડાની થેલીમાં લપેટેલી એક જૂની, પાના પીળા પડી ગયેલી ડાયરી રાખેલી હતી. કિરણભાઈએ એ ડાયરી બહાર કાઢી. પિતાની આંખોમાં આ જોઈને એક સંતોષનો ભાવ દેખાયો, જાણે તેમનું સૌથી મોટું ગુપ્ત ધન દીકરાના હાથમાં આવી ગયું હોય.

કિરણભાઈ રૂમના ખૂણામાં જઈને ખાટલા પાસે બેઠા અને ધીમેથી એ જૂની ડાયરીનું પહેલું પાનું ખોલ્યું. ડાયરીના પહેલા જ પાના પર કિરણભાઈના જન્મ સમયના નાના પગલાંની છાપ પાડેલી હતી. નીચે પિતાના અક્ષરે લખેલું હતું કે આજે મારા ઘરે લક્ષ્મીનો અવતાર થયો, મારો દીકરો કિરણ આવ્યો છે, હવે હું દુનિયાનો સૌથી સુખી પિતા છું. આ વાંચતા જ કિરણભાઈના હૃદયમાં એક અજાણ્યો ધ્રાસકો પડ્યો. તેમણે પાનું ફેરવ્યું, તો ત્યાં કિરણભાઈ જ્યારે પહેલા ધોરણમાં આવ્યા ત્યારનો ફોટો હતો. એ ફોટાની બાજુમાં કિરણભાઈએ સ્કૂલની ચિત્રકામ સ્પર્ધામાં મેળવેલું નાનું પ્રમાણપત્ર ચોંટાડેલું હતું, જે કદાચ કિરણભાઈ પોતે પણ ભૂલી ગયા હતા.

ડાયરીના દરેક પાને કિરણભાઈના બાળપણથી લઈને આજ સુધીની નાની મોટી ખુશીઓનો આખો હિસાબ કિતાબ મંડાયેલો હતો. કિરણભાઈને કઈ વાનગી ભાવે છે, તેમને કયો રંગ ગમે છે, રવિવારે તેમને ક્યાં ફરવા જવું ગમતું હતું, એ બધી જ બાબતો પિતાએ ઝીણવટપૂર્વક ડાયરીમાં નોંધી રાખી હતી. એક પાના પર કિરણભાઈની ૧૦મા ધોરણની માર્કશીટની ઝેરોક્ષ હતી અને નીચે લખ્યું હતું કે મારો દીકરો ખૂબ ભણશે, હું ભલે રાત-દિવસ મજૂરી કરું પણ એને ક્યારેય પૈસાની કમી નહીં આવવા દઉં. કિરણભાઈ જેમ જેમ પાના ફેરવતા ગયા, તેમ તેમ તેમની આંખોમાંથી આંસુની ધાર વહેવા લાગી.

વધુ એક પાનું ખુલ્યું, જેમાં કિરણભાઈ જ્યારે કોલેજ ફી માટે પિતા પાસે પૈસા માંગતા હતા અને પિતાએ ગુસ્સે થઈને ના પાડી હતી, એ દિવસનો ઉલ્લેખ હતો. પિતાએ ડાયરીમાં લખ્યું હતું કે આજે કિરણ મારા પર બહુ ગુસ્સે થયો, એને લાગ્યું કે હું કંજૂસ છું. પણ એને ક્યાં ખબર છે કે એની કોલેજની મોટી ફી ભરવા માટે મેં મારી જિંદગીની એકમાત્ર જમીન ગીરો મૂકી દીધી છે, બસ એનું ભવિષ્ય સુધરી જાય એટલે મારું બધું સાર્થક છે. આ વાંચીને કિરણભાઈનું કાળજું કંપવા લાગ્યું. તેમને એ દિવસ યાદ આવ્યો જ્યારે તેઓ પિતાને ખોટું સંભળાવીને ઘર છોડીને ચાલ્યા ગયા હતા.

ડાયરીના છેલ્લા પાનાઓ પર કિરણભાઈના બિઝનેસના ન્યૂઝપેપરમાં આવતા ફોટાઓ કાપીને ચોંટાડેલા હતા. જ્યારે કિરણભાઈને બેસ્ટ બિઝનેસમેનનો એવોર્ડ મળ્યો, ત્યારનો ફોટો પણ ત્યાં હતો. પિતાએ નીચે લખ્યું હતું કે મારો સિંહ દીકરો આજે આખી દુનિયા પર રાજ કરે છે. ભલે એ મને ફોન નથી કરતો, ભલે એ મારી પાસે નથી આવતો, પણ હું રોજ સવારે ભગવાન પાસે એની પ્રગતિની ભીખ માંગું છું. મારો દીકરો ખુશ રહે એટલે હું ખુશ છું. કિરણભાઈને સમજાયું કે પિતા ક્યારેય લાગણી વગરના નહોતા, પણ તેઓ પોતાની લાગણીઓ વ્યક્ત કરી શકતા નહોતા. તેઓ દીકરાને એટલો પ્રેમ કરતા હતા કે પોતાનું આખું અસ્તિત્વ દીકરાના ભવિષ્ય માટે હોમી દીધું હતું.

કિરણભાઈ ડાયરી બંધ કરીને ધ્રુસ્કે ધ્રુસ્કે રડવા લાગ્યા. તેમનું આખું શરીર ધ્રૂજી રહ્યું હતું. તેઓ દોડતા પિતાના ખાટલા પાસે આવ્યા અને પિતાનો હાથ પકડીને પોતાના માથા પર મૂકી દીધો. તેમણે રડતા રડતા કહ્યું કે પિતાજી મને માફ કરી દો, હું તમારી આ મૂંગી મમતાને સમજવામાં બહુ મોડો પડ્યો. હું પૈસાની પાછળ દોડતો રહ્યો અને વિચારતો રહ્યો કે તમે મને પ્રેમ નથી કર્યો. પણ તમે તો મારી જિંદગીના દરેક શ્વાસે મારી સાથે હતા. પુરુષોત્તમભાઈની આંખમાંથી પણ આંસુનું એક ટીપું સરી પડ્યું. તેમણે દીકરાના માથા પર છેલ્લીવાર વહાલથી હાથ ફેરવ્યો અને હંમેશાં માટે પોતાની આંખો બંધ કરી દીધી. કિરણભાઈ પિતાના નશ્વર દેહને વળગીને રડતા રહ્યા, પણ હવે પિતા ક્યારેય પાછા આવવાના નહોતા.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.