સોસાયટીના લેટરબોક્સમાંથી દર સોમવારે નીકળતા અનામી પત્રો પાછળનું સીસીટીવી ફૂટેજ તપાસ્યું, ત્યારે અંદર જોયું તો...

શહેરના શાંત વિસ્તારમાં આવેલી ગોકુલધામ સોસાયટીમાં ચાલીસ મધ્યમવર્ગીય પરિવારો વર્ષોથી એકબીજા સાથે હળીમળીને રહેતા હતા. પચાસ વર્ષના મહેન્દ્ર છેલ્લા પાંચ વર્ષથી આ સોસાયટીના સેક્રેટરી તરીકે નિષ્ઠાપૂર્વક અને પ્રામાણિકતાથી વહીવટ સંભાળી રહ્યા હતા. તેઓ દરરોજ સવારે સોસાયટીના મેઈન ગેટ પાસે આવેલા ઓફિસ રૂમમાં બેસીને હિસાબ-કિતાબ અને પત્રોની ચકાસણી કરતા હતા.

એક સોમવારે સવારે જ્યારે મહેન્દ્ર સોસાયટીનું મુખ્ય લેટરબોક્સ ખોલ્યું, ત્યારે અંદરથી સફેદ રંગના આઠ કવર બહાર આવ્યા. બધા જ કવર પર કોઈ મોકલનારનું નામ કે સરનામું નહોતું અને કમ્પ્યુટરમાંથી ટાઈપ કરેલા અક્ષરોમાં લખ્યું હતું: 'ગોકુલધામ સોસાયટી સેક્રેટરી અંગત'. મહેન્દ્રએ આશ્ચર્ય સાથે પહેલું કવર ખોલીને વાંચવાનું શરૂ કર્યું.

પહેલા જ પત્રમાં ફ્લેટ નંબર ૧૦૨ માં રહેતા અશોકની વિગતવાર ફરિયાદ હતી. તેમાં પુરાવા સાથે લખ્યું હતું કે અશોક દરરોજ રાત્રે સોસાયટીની મેઈન પાણીની લાઈનમાં છૂપી મોટર લગાવીને પોતાના ઘરની ટાંકી ભરી લે છે જેના કારણે ઉપરના માળે રહેતા ગરીબ પરિવારોને ટીપું પાણી પણ મળતું નથી. અશોક સોસાયટીની મીટિંગમાં હંમેશાં પાણી બચાવવાના મોટા ભાષણો આપતો હતો.

બીજા પત્રમાં ફ્લેટ નંબર ૨૦૪ માં રહેતા કિરીટની પોલ ખોલવામાં આવી હતી. કિરીટ સોસાયટીના ગાર્ડન માટે આવતા ખાતર અને રોપાઓ પોતાના અંગત ફાર્મહાઉસ પર મોકલી દેતો હતો અને બિલ સોસાયટીના ખાતામાં ઉધારતો હતો. આ વાંચીને મહેન્દ્રના કપાળ પર પરસેવો વળી ગયો કારણ કે આ બંને બાબતો અત્યંત ગુપ્ત હતી જેની કોઈને ખબર નહોતી.

આ સિલસિલો માત્ર એક અઠવાડિયા પૂરતો સીમિત ન રહ્યો પણ દર સોમવારે સવારે લેટરબોક્સમાંથી નવા અનામી પત્રો નીકળવા લાગ્યા. એક પત્રમાં લખ્યું હતું કે વિનોદ પોતાના વૃદ્ધ માતા-પિતાને ઘરના અંધારા સ્ટોરરૂમમાં રાખે છે અને બહારથી આવતા મહેમાનો સામે પોતે આદર્શ પુત્ર હોવાનો ઢોંગ કરે છે. બીજા પત્રમાં રમેશ દ્વારા રાત્રે સોસાયટીના કોમન પેસેજમાં કચરાની થેલીઓ ફેંકવાની ચોક્કસ તારીખો અને સમય નોંધેલા હતા.

મહેન્દ્રએ એક મહિનામાં આવેલા તમામ પત્રોની એક અલગ ફાઈલ બનાવી અને તેનું ઝીણવટપૂર્વક વિશ્લેષણ કર્યું. સોસાયટીના ચાલીસ પરિવારોમાંથી ઓગણચાલીસ પરિવારો સામે કોઈ ને કોઈ ગંભીર અને આંખો ખોલી નાખે તેવી સાચી ફરિયાદ નોંધાયેલી હતી. ખુદ સેક્રેટરી મહેન્દ્ર સામે પણ એક પત્ર હતો જેમાં લિફ્ટના રીપેરિંગમાં વિલંબ કરવા બદલ તેમની બેદરકારી દર્શાવવામાં આવી હતી.

પરંતુ આ આખી ફાઈલમાં સૌથી મોટો ચમત્કાર એ હતો કે સોસાયટીના માત્ર એક જ સભ્ય સામે એક પણ ફરિયાદ નહોતી આવી. એ સભ્ય હતા બ્લોક નંબર સી ના ગ્રાઉન્ડ ફ્લોર પર આવેલા છેલ્લા ફ્લેટમાં રહેતા બોંતેર વર્ષના નિવૃત્ત હાઈસ્કૂલ શિક્ષક કાંતિલાલ. કાંતિલાલ સાવ શાંત, એકલવાયા અને પોતાના ઘરમાં પ્રભુભક્તિમાં લીન રહેતા વડીલ હતા.

કાંતિલાલના પરિવારમાં કોઈ નહોતું કારણ કે ત્રણ વર્ષ પહેલાં એક રોડ અકસ્માતમાં તેમના એકમાત્ર યુવાન દીકરા અને પુત્રવધૂનું અવસાન થયું હતું. કાંતિલાલ આખો દિવસ પોતાના ઘરમાં રહેતા અને સાંજે સોસાયટીના ઓટલે આવીને થોડીવાર બેસીને પાછા વળી જતા હતા. તેઓ ક્યારેય કોઈની પંચાતમાં પડતા નહોતા કે કોઈની સાથે ઊંચા અવાજે બોલતા પણ નહોતા.

મહેન્દ્રએ સોસાયટીમાં ચાલતી આ ગંભીર ગેરરીતિઓ રોકવા માટે રવિવારે સાંજે તમામ સભ્યોની એક તાકીદની જનરલ મીટિંગ બોલાવી. ક્લબ હાઉસમાં સોસાયટીના તમામ પુરુષો અને મહિલાઓ ભેગા થયા હતા અને વાતાવરણમાં ભારે ઉત્સુકતા છવાયેલી હતી. મહેન્દ્રએ ટેબલ પર પેલી અનામી પત્રોની જાડી ફાઈલ મૂકી અને ગંભીર અવાજે વાતની શરૂઆત કરી.

મહેન્દ્રએ પત્રોમાં લખેલી ફરિયાદો એક પછી એક વાંચવાનું શરૂ કર્યું અને જેમ જેમ ચોક્કસ નામો સામે આવતા ગયા, તેમ તેમ ક્લબ હાઉસમાં સોપો પડી ગયો. અશોક, કિરીટ, વિનોદ અને રમેશના ચહેરા શરમ અને ક્રોધથી લાલચોળ થઈ ગયા. પોતાની ગુપ્ત વાતો આખી સોસાયટી સામે ખુલ્લી પડી જતાં લોકો અંદરોઅંદર ધૂંધવાવા લાગ્યા.

અશોકે ઊભા થઈને ગુસ્સામાં ટેબલ પર હાથ પછાડીને કહ્યું કે આ પત્રો લખનાર કોઈ બહારનો માણસ નથી પણ આપણી સોસાયટીનો જ કોઈ હરામખોર છે. કિરીટે પણ સુર પુરાવ્યો કે આ માણસ આપણા બધાના ઘરમાં તાકીને બેઠો છે અને આપણી બદનામી કરી રહ્યો છે. આખા હોલમાં કકળાટ અને બૂમાબૂમ શરૂ થઈ ગઈ.

બરાબર એ જ વખતે વિનોદે મહેન્દ્રના હાથમાંથી ફાઈલ આંચકી લીધી અને પાનાં ફેરવવા લાગ્યો. વિનોદની નજર અચાનક એ યાદી પર પડી જેમાં દરેક ફ્લેટ નંબર સામે ટીક માર્ક કરેલું હતું. વિનોદે મોટેથી રાડ પાડીને કહ્યું કે જુઓ ભાઈઓ, આખી સોસાયટીના ઓગણચાલીસ ફ્લેટ સામે ગંદી ફરિયાદો છે પણ આ કાંતિલાલના ફ્લેટ સામે એક પણ શબ્દ નથી.

આ સાંભળતાં જ આખા હોલમાં સોપો પડી ગયો અને બધાની શંકાની સોય સીધી કાંતિલાલ તરફ વળી ગઈ. અશોકે કાંતિલાલ સામે આંગળી ચીંધીને ત્રાડ પાડી કે આ ડોસો આખો દિવસ ઘરમાં બેસીને નવરો પડે છે એટલે આપણી જાસૂસી કરે છે. રમેશે કહ્યું કે સાધુ જેવો દેખાવ કરીને આ માણસે આપણા સુખી સંસારમાં આગ લગાવવાનું ષડયંત્ર રચ્યું છે.

હોલના છેલ્લા ખૂણામાં શાંતિથી બેઠેલા બોંતેર વર્ષના કાંતિલાલ આ અણધાર્યા હુમલાથી ગભરાઈને ઊભા થઈ ગયા. તેમના હાથ ધ્રૂજી રહ્યા હતા અને આંખોમાં લાચારીના આંસુ ભરાઈ આવ્યા. કાંતિલાલે બંને હાથ જોડીને ગળગળા અવાજે કહ્યું કે ભાઈઓ, હું ભગવાનની સોગંદ ખાઈને કહું છું કે મેં કોઈ પત્ર નથી લખ્યો.

કાંતિલાલે આગળ કહ્યું કે મારી આંખોમાં મોતિયો છે અને મને બરાબર વંચાતું પણ નથી, તો હું કમ્પ્યુટર પર આવા પત્રો કેવી રીતે લખી શકું. પણ ક્રોધમાં અંધ બનેલા સભ્યો તેમનો એક પણ શબ્દ સાંભળવા તૈયાર નહોતા. કિરીટે કટાક્ષમાં કહ્યું કે ડોસા, તું અંધારામાં તીર ચલાવવામાં પાકો છે અને હવે ભોળો બનવાનો ઢોંગ કરે છે.

સોસાયટીના સભ્યોએ સર્વાનુમતે નિર્ણય લીધો કે જો કાંતિલાલ માફી નહીં માંગશે તો તેમને સોસાયટીમાંથી બહાર કાઢી મૂકવામાં આવશે અને તેમનું પાણી-વીજળી બંધ કરી દેવાશે. કાંતિલાલ માથું નીચું રાખીને ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડી પડ્યા હતાં ક્લબ હાઉસમાંથી બહાર નીકળી ગયા. મહેન્દ્રએ લોકોને શાંત પાડવાનો પ્રયત્ન કર્યો પણ કોઈ તેનું સાંભળવા તૈયાર નહોતું.

તે રાત્રે મહેન્દ્રને ઊંઘ ન આવી અને તેનું મન સતત બેચેન રહ્યું. મહેન્દ્ર જાણતો હતો કે કાંતિલાલ છેલ્લા ચાલીસ વર્ષથી આ સોસાયટીમાં રહે છે અને તેમણે ક્યારેય કોઈનું અહિત કર્યું નથી. વળી કાંતિલાલના ઘરમાં કોઈ કમ્પ્યુટર કે પ્રિન્ટર પણ નહોતું, તો પછી આટલા ચોક્કસ અંગ્રેજી અને ગુજરાતી ટાઈપ કરેલા પત્રો ક્યાંથી આવ્યા.

મહેન્દ્રએ આ અનામી પત્રો પાછળનું સાચું સત્ય શોધવા માટે બીજા દિવસે સવારે સીસીટીવી કેમેરાના કંટ્રોલ રૂમમાં જવાનું નક્કી કર્યું. સોસાયટીના મેઈન ગેટ અને લેટરબોક્સની બરાબર ઉપર એક નાઇટ વિઝન કેમેરો લાગેલો હતો. મહેન્દ્રએ છેલ્લા ચાર રવિવારના રાત્રિના તમામ ફૂટેજ ધ્યાનથી તપાસવાનું શરૂ કર્યું.

કલાકો સુધી વીડિયો જોયા પછી મહેન્દ્રની નજર રવિવારે મધ્યરાત્રિના બે વાગ્યાના એક ફૂટેજ પર અટકી ગઈ. અંધારામાં કાળા રંગની હૂડી પહેરેલો એક પાતળો યુવાન ધીમા પગલે ગેટ તરફ આવતો દેખાયો. એ યુવાને પોતાના ખિસ્સામાંથી સફેદ કવર કાઢીને લેટરબોક્સમાં નાખ્યા અને ઝડપથી અંધારામાં ગાયબ થઈ ગયો.

મહેન્દ્રએ વીડિયો ઝૂમ કર્યો પણ ચહેરો ઢંકાયેલો હોવાથી ઓળખી શકાય તેમ નહોતો. પરંતુ એ યુવાનના ડાબા હાથમાં પહેરેલી ઘડિયાળ અને લંગડાતા પગના ચાલવાની ઢબ જોઈને મહેન્દ્રના મનમાં વીજળીનો એક જોરદાર ઝબકારો થયો. એ ચાલવાની રીત મહેન્દ્ર માટે અત્યંત પરિચિત હતી.

એ ચાલ સોસાયટીના કોઈ બહારના ગુંડાની નહોતી પણ સોસાયટીના નાકે આવેલા નાના ઝેરોક્ષ અને કમ્પ્યુટર સેન્ટરમાં કામ કરતા ચોવીસ વર્ષના અનાથ યુવાન સમીરની હતી. સમીર બાળપણમાં પોલિયોનો ભોગ બન્યો હતો એટલે એક પગે લંગડાતો હતો. સમીર આખી સોસાયટીના લોકોના પ્રિન્ટ આઉટ અને કુરિયરના કામ કરતો હતો.

મહેન્દ્ર તાત્કાલિક પોતાની બાઇક લઈને સમીરની નાની દુકાને પહોંચ્યો જ્યાં સમીર કમ્પ્યુટર પર કોઈ પ્રોજેક્ટનું કામ કરી રહ્યો હતો. મહેન્દ્રને અચાનક પોતાની દુકાનમાં ગંભીર મુદ્રામાં ઊભેલો જોઈને સમીર થોડો ચમકી ગયો. મહેન્દ્રએ કોઈ પણ ઔપચારિકતા વગર સીધા તેના ટેબલ પર પેલા અનામી પત્રો મૂકી દીધા.

મહેન્દ્રએ કડક અવાજે પૂછ્યું કે સમીર, તું આ સોસાયટીના લેટરબોક્સમાં રાત્રે ચોરીછૂપીથી આ પત્રો કેમ નાખી આવતો હતો. તારી પાછળ કોણ છે અને તું કાંતિલાલ જેવા ભલા વડીલને બદનામ કેમ કરવા માંગે છે. સમીરના હાથમાંથી માઉસ છૂટી ગયું અને તેનો ચહેરો સાવ ફિક્કો પડી ગયો.

સમીરે માથું નીચું કરી લીધું અને તેની આંખોમાંથી આંસુ ટપકવા લાગ્યા. સમીરે બંને હાથ જોડીને કહ્યું કે મહેન્દ્ર કાકા, મેં કાંતિદાદાને બદનામ કરવા માટે આ નથી કર્યું પણ એ દેવતા જેવા માણસને ન્યાય અપાવવા અને આ સોસાયટીની આંખો ખોલવા માટે કર્યું છે. આ સાંભળીને મહેન્દ્ર સ્તબ્ધ થઈ ગયો.

મહેન્દ્રએ પૂછ્યું કે કેવો ન્યાય અને કાંતિલાલ સાથે આ પત્રોનો શું સંબંધ છે. ત્યારે સમીરે એક એવું ભયાનક અને હૃદયદ્રાવક સત્ય ખોલ્યું જે સાંભળીને મહેન્દ્રના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. સમીરે જણાવ્યું કે આ પત્રોમાં લખેલી એક-એક વાત સો ટકા સાચી છે અને એ કોઈ ખોટી ફરિયાદ નથી પણ સોસાયટીના સભ્યોની ક્રૂર વાસ્તવિકતા છે.

સમીરે જણાવ્યું કે ત્રણ વર્ષ પહેલાં જ્યારે કાંતિદાદાના દીકરા નીતિન અને વહુનો રાત્રે ગંભીર અકસ્માત થયો હતો, ત્યારે નીતિન લોહીલુહાણ હાલતમાં સોસાયટીના ગેટ સુધી પહોંચી શક્યો હતો. તે સમયે રાત્રે અશોકે પોતાની કાર ગેટની વચ્ચે ગેરકાયદે પાર્ક કરી રાખી હતી જેથી એમ્બ્યુલન્સ અંદર આવી શકી નહોતી.

નીતિનને તાત્કાલિક હોસ્પિટલ પહોંચાડવા માટે કાંતિદાદાએ આખી રાત અશોક, કિરીટ અને વિનોદના દરવાજા ખખડાવ્યા હતા અને કાર હટાવવા માટે આજીજી કરી હતી. પણ પોતાના એરકન્ડિશનર રૂમમાં સૂતેલા એ પૈસાદાર પાડોશીઓએ દરવાજો પણ નહોતો ખોલ્યો અને કહ્યું હતું કે સવારે વાત કરીશું. સમયસર સારવાર ન મળવાને કારણે નીતિને પિતાના ખોળામાં દમ તોડી દીધો હતો.

સમીરે આંસુ લૂછતાં કહ્યું કે તે રાત્રે હું નાનો હતો અને મારી માતા બીમાર હતી, ત્યારે કાંતિદાદાએ મને પોતાની નિવૃત્તિના પૈસામાંથી મારી કોલેજની ફી ભરી આપી હતી અને આ કમ્પ્યુટરની દુકાન કરાવી આપી હતી. પુત્રના મોતના આટલા મોટા આઘાત પછી પણ કાંતિદાદાએ ક્યારેય કોઈ પાડોશી સામે પોલીસ ફરિયાદ ન કરી કે ક્યારેય કોઈને બદદુઆ ન આપી.

સમીરે આગળ જણાવ્યું કે ગયા મહિને કાંતિદાદાની તબિયત અચાનક બગડી ગઈ હતી અને તેઓ પોતાના ઘરમાં બેભાન થઈને પડી ગયા હતા. બે દિવસ સુધી તેઓ ભૂખ્યા-તરસ્યા જમીન પર પડ્યા રહ્યા પણ આ સોસાયટીના કોઈ પાડોશીએ તેમના ઘરનો દરવાજો ખટખટાવીને ખબરઅંતર પણ ન પૂછ્યા. બધા પોતપોતાના સ્વાર્થ, ખોટા દેખાડા અને કાળા કારોબારમાં મસ્ત હતા.

સમીરે ગળગળા અવાજે કહ્યું કે મને આ સોસાયટીના લોકોની નિર્દયતા અને દંભ જોઈને પારાવાર ક્રોધ ચડ્યો હતો. હું રોજ દુકાને બેસીને જોતો હતો કે આ લોકો પોતાની જાતને કેટલા સજ્જન માને છે જ્યારે અંદરથી સાવ સડેલા છે. તેથી મેં તેમની છૂપી કરતૂતો શોધીને સેક્રેટરી તરીકે તમને પત્રો લખ્યા જેથી તેમને ખબર પડે કે પાપ છૂપું રહેતું નથી.

સમીરે કહ્યું કે મેં કાંતિદાદા સામે કોઈ પત્ર એટલા માટે નહોતો લખ્યો કારણ કે એ માણસના આખા જીવનમાં એક પણ ડાઘ નથી. તેઓ સાક્ષાત દેવતા છે જેમણે પોતાનું સર્વસ્વ ગુમાવીને પણ ક્યારેય કોઈનું ખરાબ નથી વિચાર્યું. જો સત્ય બોલવું ગુનો હોય તો તમે મને પોલીસના હવાલે કરી દો પણ કાંતિદાદા સાવ નિર્દોષ છે.

આ દર્દનાક હકીકત સાંભળીને મહેન્દ્રની આંખોમાંથી આંસુ છલકાઈ આવ્યા. મહેન્દ્રને પોતાના સેક્રેટરી પદ અને આખી સોસાયટીના કહેવાતા સુધરેલા લોકો પર પારાવાર શરમ આવી. મહેન્દ્રએ સમીરના ખભા પર હાથ મૂક્યો અને કહ્યું કે બેટા, તેં કોઈ ગુનો નથી કર્યો પણ આ સોસાયટીને તેનો સાચો કદરૂપો ચહેરો બતાવ્યો છે.

મહેન્દ્રએ તરત જ સોસાયટીના તમામ સભ્યોને ફરીથી સાંજે ક્લબ હાઉસમાં તાકીદે એકઠા થવાનો આદેશ આપ્યો. આ વખતે મહેન્દ્ર પોતાની સાથે સમીરને અને પેલા સીસીટીવી ફૂટેજનું લેપટોપ લઈને આવ્યો હતો. હોલમાં બધા સભ્યો આવી પહોંચ્યા હતા અને કાંતિલાલને સોસાયટીમાંથી હાંકી કાઢવાની ઉતાવળમાં હતા.

અશોકે આવતાં જ બૂમ પાડી કે સેક્રેટરી સાહેબ, પેલો ડોસો ક્યાં છે, આજે એનો સામાન બહાર ફેંકવાનો છે. મહેન્દ્રએ શાંતિથી લેપટોપની સ્ક્રીન મોટી પ્રોજેક્ટર સ્ક્રીન પર ચાલુ કરી. હોલમાં સમીરનો કબૂલાત કરતો વીડિયો અને ત્રણ વર્ષ જૂની એ કાળી રાતની તમામ વિગતો ગૂંજી ઊઠી.

મહેન્દ્રએ માઈક હાથમાં લીધું અને કડક અવાજે આખી સોસાયટીને સંબોધી. મહેન્દ્રએ અશોક, કિરીટ અને વિનોદ સામે જોઈને કહ્યું કે પત્રો લખનાર કાંતિલાલ નથી પણ આ અનાથ સમીર છે. અને એ પત્રોમાં લખેલી એક-એક વાત સો ટકા સાચી છે જેને તમે લોકો પોતાના અહંકાર પાછળ છુપાવી રહ્યા હતા.

મહેન્દ્રએ ત્રણ વર્ષ પહેલાં નીતિનના મોતના સમયે કાર ન હટાવવાની ઘટના યાદ અપાવી. તેણે કહ્યું કે જે માણસના એકમાત્ર જુવાનજોધ દીકરાને તમારી બેદરકારીએ મારી નાખ્યો, તે માણસે ક્યારેય તમારી સામે બદલો ન લીધો. અને આજે જ્યારે તે વૃદ્ધ બીમાર પડ્યા ત્યારે તમે તેમને પૂછવા પણ ન ગયા અને ઉલટાનો ચોર કહીને અપમાનિત કર્યા.

આ સાંભળતાં જ આખા હોલમાં સોપો પડી ગયો અને દરેક સભ્યના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. અશોક, કિરીટ અને વિનોદના ચહેરા શરમથી સાવ કાળા પડી ગયા. તેમની આંખો જમીન તરફ ઝૂકી ગઈ અને હોલમાં માત્ર પંખાનો અવાજ સંભળાતો રહ્યો.

અશોક ધીમા પગલે આગળ આવ્યો અને તેની આંખોમાંથી પસ્તાવાના આંસુ વહી નીકળ્યા. આખી સોસાયટીના ચાલીસેય પરિવારો એકસાથે ઊભા થયા અને ધીમા પગલે કાંતિલાલના ફ્લેટ તરફ આગળ વધ્યા. કાંતિલાલ પોતાના ઓરડામાં ભગવાન શ્રીકૃષ્ણની મૂર્તિ સામે બેસીને માળા ફેરવી રહ્યા હતા.

અશોક, કિરીટ અને મહેન્દ્ર સાથે આખી સોસાયટી કાંતિલાલના પગમાં પડી ગઈ અને અશોકે પોક મૂકીને રડતાં માફી માંગી. અશોકે કહ્યું કે અમે સ્વાર્થમાં આંધળા થઈને તમારા જેવા દેવતા સમાન વડીલ પર આટલો મોટો કલંક લગાવ્યો. કાંતિલાલની આંખોમાંથી પણ હર્ષ અને ક્ષમાના આંસુ વહી નીકળ્યા.

કાંતિલાલે ધ્રૂજતા હાથે અશોક અને કિરીટને ઊભા કર્યા અને છાતીએ લગાવી લીધા. કાંતિલાલે કહ્યું કે ભૂલ માણસથી જ થાય છે બેટા, મારે તમારી સામે કોઈ ફરિયાદ નથી, બસ આ સોસાયટીમાં પ્રેમ અને એકતા જળવાઈ રહે એ જ મારી ઈચ્છા છે. તે દિવસ પછી ગોકુલધામ સોસાયટીમાં અહંકાર અને સ્વાર્થનો અંત આવ્યો અને સાચી માનવતાનો નવો સૂર્યોદય થયો.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.